Biografie



Marloes Vermaning (1976) schrijft en zingt sinds 1999. Eerst in Alkmaarse band Superpit, en vanaf 2007 diverse soloprojecten. Het album 'en verder niets' (2013) is haar eerste solo album.
In 2010 bracht zij van dit album het liedje 'Laat mij' als single uit. Omroep Friesland en Omroep Brabant pikten dit liedje op, en met enkele gastmuzikanten mocht zij het live voor de radio komen spelen. Dit prachtige lied, gecomponeerd door de Bergense dichter Martijn Min, is de aanzet geweest voor het schrijven van een compleet album. De reacties op 'Laat mij' waren dermate positief, dat Marloes zich nu zeker genoeg voelde om door te gaan met schrijven en componeren.

Het jaar 2013 bracht naast 'en verder niets' ook nog een eerste dichtbundel. Geïnspireerd geraakt door het volgen van zen-meditatie trainingen, ontstond er een boekje met gedichten in Japanse stijl. Dit boekje draagt de titel 'Staren door het raam', haiku gedichten, ofschoon het formeel niet allemaal haiku gedichten zijn.


Het was op creatief gebied een enorm vruchtbaar jaar; de gedichtjes stroomden achter elkaar binnen, vechtend haast om voorrang te krijgen. Dankzij bijzondere vriend en zen-leraar Gerhard Brüggemann, werd de stap genomen een bundeltje uit te brengen.

Zowel muziek als gedichten zijn uitgebracht in eigen beheer. Daarin vertolkt Rudolf van der Werve een groot gedeelte van de rollen. Zo heeft hij niet alleen alle muziek (met uitzondering van Laat mij) ingespeeld en opgenomen, maar ook nog mix-en mastering voor zijn rekening genomen. De videoclipjes van Staren door het raam, Laat mij, De zon scheen vannacht en Waarheen dan, zijn tevens door deze duizendpoot gemaakt.

De muziek wordt vaak omschreven als luistermuziek. De Nederlandstalige teksten vragen om een publiek wat er even voor gaat zitten. Speels, verrassend en soms diepzinnig, maar zeker is het zo dat je er na het luisteren nog wat op gaat zitten kauwen.
De muziek ondersteunt de teksten op een heel natuurlijke manier. Waar bij de ene song wordt gekozen voor een bandgeluid, klinkt in de andere weer het geluid van een singer-songwriter door.
Kleinkunst of theatermuziek, deze labels zou je kunnen plakken, maar daarmee doe je de muziek zeker te kort. De melodieën zijn pakkend, de mix is helder en de liedjes compact. In de categorie popmuziek zouden de composities ook op hun plek zijn. Het blijft lastig om muziek zoals deze; origineel en eigenwijs, in een bepaald hokje te plaatsen.

Met Rudolf van der Werve wordt al sinds 1999 samengewerkt. Eerst in de Alkmaarse band Superpit, waarmee zij lokale bekendheid verworven en ook regionaal kleine successen behaalden. Nadat de band in 2006 uit elkaar ging, besloten zij om samen door te gaan met het schrijven en opnemen van muziek. De thuisstudio Mum van tijd is de plek waar alles plaatsvindt. Alle muziekpartijen worden door Rudolf voor zijn rekening genomen. Tijdens het hele proces van opnemen werken ze nauwgezet samen. Rudolf doet, Marloes luistert, bemoeit zich er tegenaan en al doende ontstaat er iets wat de moeite waard is. Uren en uren worden er gestoken in de opnames, de muziekpartijen en de perfectionering van de muziek in zijn geheel. Niet omdat zij de wijsheid in pacht denken te hebben maar gewoon omdat ze doen wat er gedaan moet worden. De liedjes vragen erom.