donderdag 23 juni 2016

Levensvatbaar

De doos bleef ongeopend op de koffietafel staan.
Het gescheurde papier en de rafelige randjes leken een poging
om de niet bestaande teleurstelling tot leven te wekken.
Dat was tenminste nog iets geweest.

zondag 5 juni 2016

Niet te versmaden

Soms zit ik uren te wachten tot mij een zin te binnen schiet
Een beetje zoals nu met als enig verschil dat ik er nu een snoepje bij eet.
Wel ben ik er inmiddels uit dat ik niet van harde dropjes houd.
Het is echt veel fijner als ze zacht zijn want dan kun je achter elkaar dooreten.
Tenzij ik naar de supermarkt ga en ergens op wens te sabbelen.
Dan mag het een hard dropje zijn. Maar dan niet te zuur en niet te zout want dat leidt alleen maar af van waar het in de winkel om gaat: gedachteloos de boodschappen in het karretje stoppen en toch met de juiste ingredi├źnten voor de maaltijd van die dag thuiskomen. Want dan wordt het altijd een feestmaaltijd. Een nagerecht is dan niet meer nodig of zelfs onwenselijk. Het gaat tenslotte om de juiste balans. Hoewel toch nog een klein dropje dan niet te versmaden is. Gek genoeg maakt het me dan ook meestal niet meer uit of het een harde of zachte is.
Ik ben de moeilijkste niet.

vrijdag 3 juni 2016

Geruststelling

Als kind had ik wel meer rare idee├źn:
dat er van mij twee versies waren
en dat het dus mogelijk zou zijn
mezelf op een dag op de trap naar beneden
tegemoet te lopen
Zou het tot een botsing komen
of een confrontatie zonder woorden?
Liet mijn andere ik mij dan netjes voorgaan
of liep zij mij zonder blikken of blozen voorbij?
En mocht mijn moeder van dit feit op de hoogte zijn,
welke versie zag zij dan voor de echte aan?

Als ik dat andere deel van mij ergens had achtergelaten
dan kwam zij vanzelf weer bij mij terug
dat was de enige geruststelling die ik kon bedenken