maandag 14 maart 2016

Een treurwilg


Wat is er mis met een treurwilg?
Waar ik wonen wil zal de treurwilg mijn baken zijn.
De gure wind op de vlakte, de ondiepe slootjes die het grasland in stukken breken of de kleurige bollenvelden gaan al gauw vervelen. Maar met een treurwilg aan de rand van de vijver wordt de dag zo sereen uiteengezet.
Onverschillig treurend neemt hij zijn plaats in. Zonder kabaal maar wel met elan.
In zijn schaduw kun je verdwijnen, in zijn onwetendheid verdwalen en aan zijn schoonheid de seizoenen afmeten.
Weten wat treuren is, dat heb ik van deze boom geleerd. En toch heeft geen storm hem ooit van zijn stuk gebracht.

Maar in de stad wordt hij te gemakkelijk beknot. Op een afgebakend stukje grond neemt hij al snel te veel ruimte in.
O, wilg, huil met mij, bevrijd mij van de kaders van stadse tuinen!
In mijn hof van Eden mag jij Koning zijn.
En ik zal rusten onder jouw bladerdak.