maandag 31 oktober 2016

DAT: "IK HEB GEEN PLAN"
IS GEEN CONTRADICTIE, NOCH
ONVERSCHILLIGHEID

maandag 10 oktober 2016

Twee verse liedjes




De meidoorn bloeit


woensdag 14 september 2016

Straks

Straks is te laat
mijn beurt voorbij gegaan
een leven lang gezien
hoe iedereen weet
en ik er steeds net niet bij kan

Straks is ook nu
als ik weer de laatste ben
omdat ik liever achter in de rij
waar ik goed kan overzien
de menigte bekijk

Straks is net niks
een cake die niet gaart
want, pas op!
alvast uit de oven werd gehaald
en laf op de snijplank ligt

Genoeglijk

Zat ik me te ergeren aan
het onkruid in de tuin
vloog er een hommeltje
zo genoeglijk van paardenbloem
naar paardenbloem

dinsdag 6 september 2016

Lucide

Dat willen dansen op mijn eigen graf;
het is een lucide droom
en tevens laatste strohalm

Al het overige is onwezenlijk

Maar pin me er niet op vast

maandag 5 september 2016

Geluid van honger

Bij de buren slaat de klok ieder uur;
een geluid dat haast vlam vat
als ik in de kolkende uren wakker lig
tussen het stof en de muren

IJle lucht kruipt door de kieren van het raam
en spint zachtjes als ik mijn hand uitsteek
maar geluid van honger dwingt mijn benen
de trap af op zoek naar iets

dat het knagende gat tijdelijk opvult
Met een beker vang ik de druppels
die de kraan nog lekt, een laagje
is voor nu genoeg, genoeg, genoeg!

In de nacht schijnt het keukenlicht
zo anders dan op de donkere avond
die mij soms overvalt
als zachte nougat, zoet maar zwaar

vrijdag 2 september 2016

Luchtbel

De luchtbel waarin ik leef;
de valse tijd die telkens
het moment met schaduw bedekt,
dit tussenin is vogelvrij
en het heft zich telkens op
als ik mijn schouders erover ophaal

O, laat mij leven 
in mijn  eigen tijd

zondag 21 augustus 2016

Als je het ziet dan snap je het

Lamenteren heeft iets weg van dementeren;
dat je weer even vergeten was waar het om draait
en je stampvoetend de dagen doorklieft
op zoek naar iets van houvast
maar die nergens vindt en daarover alleen maar klaagt,
en klaagt en klaagt, tot je de barst ziet waar het licht doorheen schijnt
en je oprecht verbaasd weer opspringt als je doorziet dat
alles zinloos en leeg zo in perfecte harmonie is
en je de kruimels kunt laten liggen.

vrijdag 19 augustus 2016

Goud graven

De reusachtige berg
nu een hoopje stront
om in te poeren met een stok
op zoek naar het klompje goud

donderdag 18 augustus 2016

Associatief

'Toevallig heb ik schijt aan..'
en nog voordat de man zijn zin af kon maken drong zich een beeld op
van dansen op het gras met blote voeten tussen boterbloemen en madeliefjes
en hoe de stoïcijnse wandelaar zijn hond losliet tussen brandnetels en kreupelhout
maar deze bovenal de voorkeur gaf aan het pas gemaaide gras

en de geur van vers stront op een rimpelloze lentedag.

maandag 15 augustus 2016

Op de camping

Het valt me op dat op een camping
mensen doen alsof ze thuis zijn.
Op een heldere morgen, de dauw nog op het tentdoek,
hoorde ik het geluid van een koffiezetapparaat
uit de tent naast mij komen.
Het wakkerde een zondagmorgen gevoel aan.
Onmiddellijk haastte ik mij om de percolator
op de gasbrander te zetten en er nostalgisch naast te gaan zitten.
'Ja, dit is het' snorde ik tevreden.
Uit mijn ooghoek zag ik hoe de buren zich haastten om hun tent en spullen in te pakken
en een halve koffiepot in de bosjes leeggoten.
De reis naar de volgende bestemming was weer in gang gebracht.

Zaligmakend

Zitten aan mijn bureautje
dat is alles wat ik wil
met rechts van mij de witte lamp
die knippert als het knopje niet goed is ingedrukt

mijn voeten op het kleedje
en op de boekenplank staren alle titels
mij bemoedigend aan

En kijk: daar staat nog een restje Merlot onder in de kast
naast het blik met gevulde koeken.

Trappetje op, daar kan ik slapen
en de buurt overzien.
Maar het liefste zit ik op mijn krukje
aan het bureautje.

Dat is alles wat ik wil

donderdag 4 augustus 2016

Vroeger

Het 'ge-roekoe' van de duiven uit de buurt
klinkt tegenwoordig heel gewoontjes,
zoals achtergrondmuziek in een restaurant.

Toen ik klein was dacht ik echter nog dat de 'roekoe-er' een uil was.
Kijk, dan word je toch heel anders wakker.

Proberen naar je te kijken als een geheel
en niet naar de losse flarden die
mij  niet bevallen
die ik onder handen wil nemen
weg wil poetsen als een vlekje
op mijn scherm

Het was een dagtaak geworden

Maar hulde!
Op enige moment
ging je in het landschap op


Op de camping

Het is de kunst om tussen de mensen
het groen te blijven zien
om zo maar eens te zeggen

donderdag 23 juni 2016

Levensvatbaar

De doos bleef ongeopend op de koffietafel staan.
Het gescheurde papier en de rafelige randjes leken een poging
om de niet bestaande teleurstelling tot leven te wekken.
Dat was tenminste nog iets geweest.

zondag 5 juni 2016

Niet te versmaden

Soms zit ik uren te wachten tot mij een zin te binnen schiet
Een beetje zoals nu met als enig verschil dat ik er nu een snoepje bij eet.
Wel ben ik er inmiddels uit dat ik niet van harde dropjes houd.
Het is echt veel fijner als ze zacht zijn want dan kun je achter elkaar dooreten.
Tenzij ik naar de supermarkt ga en ergens op wens te sabbelen.
Dan mag het een hard dropje zijn. Maar dan niet te zuur en niet te zout want dat leidt alleen maar af van waar het in de winkel om gaat: gedachteloos de boodschappen in het karretje stoppen en toch met de juiste ingrediënten voor de maaltijd van die dag thuiskomen. Want dan wordt het altijd een feestmaaltijd. Een nagerecht is dan niet meer nodig of zelfs onwenselijk. Het gaat tenslotte om de juiste balans. Hoewel toch nog een klein dropje dan niet te versmaden is. Gek genoeg maakt het me dan ook meestal niet meer uit of het een harde of zachte is.
Ik ben de moeilijkste niet.

vrijdag 3 juni 2016

Geruststelling

Als kind had ik wel meer rare ideeën:
dat er van mij twee versies waren
en dat het dus mogelijk zou zijn
mezelf op een dag op de trap naar beneden
tegemoet te lopen
Zou het tot een botsing komen
of een confrontatie zonder woorden?
Liet mijn andere ik mij dan netjes voorgaan
of liep zij mij zonder blikken of blozen voorbij?
En mocht mijn moeder van dit feit op de hoogte zijn,
welke versie zag zij dan voor de echte aan?

Als ik dat andere deel van mij ergens had achtergelaten
dan kwam zij vanzelf weer bij mij terug
dat was de enige geruststelling die ik kon bedenken

vrijdag 20 mei 2016

Aanlokkelijk

Als ik voor het eten drink
heb ik zin mij te verliezen
in dronkenschap

Mij te laven aan de wijn
niet vanwege de smaak
of de fijne roes

Maar omdat dit zelf gekozen lot
altijd nog aanlokkelijker lijkt
dan een leven
aan de donkere zijde van de maan

Gelukkig weet ik altijd maat te houden
ben ook veel te bescheiden

dinsdag 26 april 2016

dinsdag 12 april 2016

Marloes Dee - Leef

Warmhoudplaatje

Een half uur is te kort
voor koffie drinken in de morgen

het warmhoudplaatje dat zichzelf
steeds te vroeg uitschakelt
als ik mij van boven buig
over vragen en verloren antwoorden

het verontrust me dat iets met een stekker
en een (aan-) uitknop
tot zoiets in staat is

waar kan ik dan nog van op aan?

dinsdag 5 april 2016

Schermutselingen

De toon was gezet
maar de pret nog niet bedorven
Het schaaltje pinda's moest eerst leeg
voordat het ongemak zich licht
verspreidde als een zuchtje wind

Weemoedig vulde moeder het schaaltje
met plakken worst bij en zei:
'Toen tante Pien nog leefde, ja met haar kon je nog lachen.'
Maar haar opmerking deed afbreuk aan het genot
dat ik ervoer bij het gadeslaan van het tafereel
van de mannen in hun herenjassen
en de veel te grote woorden
waarvan oma met haar doofheid
maar niets begreep.

dinsdag 29 maart 2016

Hartenkoning

Je droeg een overhemd
met ruiten op de rug
en toen ik je vroeg waar
je harten waren gebleven
sprong je op en verdween vlug

Maar niet door het raam
nee, tussen een kier van de vloer
terwijl ik knipperde met mijn ogen

draaide jij mij een loer
En ik stampte met mijn voeten
en de vloer brak open
nochtans kwam jij er niet tussenuit gekropen

Toen sprong ik je maar achterna
de diepe diepte in
maar rouwen heeft daar geen zin

Nu breng ik zoekend mijn dagen door
naar mijn hartenkoning die ik daar verloor

vrijdag 25 maart 2016

Hemelsbreed beschouwd

Die gretigheid in mij om het leven aan te gaan
heeft niets te maken met strijdlust.
Het is meer een bezieling; zoals de dooi in het voorjaar
alle stromen weer op gang brengt.

En het is de bezieling zelf die mij maant te kijken,
maar niet verder kijken dan mijn ogen zien.
Nee, steeds alleen maar zien, een vormloos schouwen hemelsbreed,
als een wolkje zonder naam en gezicht
maar met een levendigheid die vruchteloos is en toch alle kiemen al in zich draagt.
Alleen het gevoel van zin en zinvol zelf is al genoeg
om er te willen zijn, helemaal te zijn.

maandag 21 maart 2016

Meidoorn

Het veld waarover ik uitkijk,
eens onbegaanbaar en verlaten,
daar bloeit nu de meidoorn.

Het was de wind die toen eens zei:
kijk voorbij distels en doornen,
vergis je niet in de seizoenen!

Nu wacht ik tot de vruchten rijp zijn
en zit ik hier geknield;
geweten nog gewetenloos.

En voorbij vliegen de jaren
maar waar ik ook plaatsneem
daar neemt de grond mij op.

woensdag 16 maart 2016

Benijdenswaardig

Ik benijd jou omdat jij nooit

last hebt van keuzestress

voor het schap met shampoo.


Ik benijd jou omdat jij nooit

in onzekerheid verkeert

welke type haar jij hebt.


Ik benijd jou omdat jij nooit stil blijft staan

bij de zakken met 'holle paaseieren'

alsof het om een raadsel gaat.


Ik benijd jou omdat jij wel het antwoord

weet op de vraag 'wilt u een klantenkaart'

als de kassière gratis producten in je handen stopt.


maandag 14 maart 2016

Een treurwilg


Wat is er mis met een treurwilg?
Waar ik wonen wil zal de treurwilg mijn baken zijn.
De gure wind op de vlakte, de ondiepe slootjes die het grasland in stukken breken of de kleurige bollenvelden gaan al gauw vervelen. Maar met een treurwilg aan de rand van de vijver wordt de dag zo sereen uiteengezet.
Onverschillig treurend neemt hij zijn plaats in. Zonder kabaal maar wel met elan.
In zijn schaduw kun je verdwijnen, in zijn onwetendheid verdwalen en aan zijn schoonheid de seizoenen afmeten.
Weten wat treuren is, dat heb ik van deze boom geleerd. En toch heeft geen storm hem ooit van zijn stuk gebracht.

Maar in de stad wordt hij te gemakkelijk beknot. Op een afgebakend stukje grond neemt hij al snel te veel ruimte in.
O, wilg, huil met mij, bevrijd mij van de kaders van stadse tuinen!
In mijn hof van Eden mag jij Koning zijn.
En ik zal rusten onder jouw bladerdak.

donderdag 10 maart 2016

Interpunctie in de middag

Schrijven over koektrommels kan bijster interessant zijn, maar waar wat me eigenlijk dwars zat, voordat ik me liet afleiden door mijn noodvoorraad snoepjes, of eigenlijk nog steeds een punt van discussie is in mijn gloeiende bovenkamer, is hoe om te gaan met interpunctie. Kan ik mij enige vrijheid permitteren of zou het de leesbaarheid ten goede komen als ik bepaalde regels hierover opvolg.
Nou, gelukkig gaat dit stukje niet over deze vraag en het mogelijke antwoord maar over hoe gedachten alle kanten gaan. Ja, oké, ik was echt aan het peinzen over interpunctiegebruik maar dacht al snel hoe sneu het eigenlijk is, voor mezelf hè, voor de goede orde, dat ik geen enkele opleiding heb afgerond en op de middelbare school ook meestal totaal niet zat op te letten. Dat er op het gebied van schrijven; grammatica, spelling, stijlgebruik, interpunctie, en echt noem maar op, een hele wereld aan mij voorbij is gegaan zonder dat ik het in de gaten had. Zo jammer, hierdoor verkeer ik permanent in de onzekerheid of mijn schrijfsels taalkundig gezien wel juist zijn. Mocht je me nu al niet meer volgen; dit was een gedachte, verder totaal irrelevant. Maar zo stapte ik vervolgens verder op het volgende wolkje: 'och, gelukkig heb ik mijn trommeltje met snoep bijgevuld'. Nee, dat ik me soms een mislukkeling voel en verkeer in beklemmende onzekerheid, dat schuiven we snel terzijde. Mijn snoeptrommeltje is tenminste goed gevuld.
Overigens ben ik me er terdege van bewust dat bijna geen mens mijn schrijfsels die ik hier achterlaat ooit leest. Waarschijnlijk zijn deze lege zinnen dan ook slechts vulling voor de pagina. Net zoals de snoepjes uit het blik slechts ter opvulling zijn van een gevoel van onbehagen in mezelf.
Maar iedere inhoud kan op elk moment immers weer verplaatst worden naar de prullenbak. Ja, laat ik daar eens wat mee experimenteren.
En even terzijde: eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik wel degelijk schrijf voor een publiek. Wel lekker veilig zo.

Snoeptrommel

Het trommeltje met noodvoorraad snoep is nog maar net leeg of ik heb het snel weer gevuld. Geen idee eigenlijk waarom het een 'noodvoorraad' heet. Het is de enige trommel die ik in deze kleine ruimte bezit. Ik kan er mee doen of laten wat ik maar wil.
Misschien het gevoel hè, het gevoel dat ik tenminste nog wat lekkers heb op een plek waar in principe verder niemand komt. Mijn hutje op de hei waar nog wat lekkers verstopt ligt. Het idee 'noodvoorraad snoep' is eigenlijk meer dan genoeg.
Stom van me dat ik mijn kinderen deelgenoot heb gemaakt van mijn heimelijke genoegens. Nu komen ze me te pas en te onpas opzoeken met die stoute blik in hun ogen die me veel te bekend voorkomt. Dat ze ergens trek in hebben. Ergens stiekem trek in hebben. Begripvol haal ik dan de deksel van het rood-roze geval.
Nu zit het tot de rand toe gevuld met 'roze biggen snuitjes', een Smarties-Sharing-Block, Star Wars-Milk-Mini's en Maoam fruitgoms. Goh, wat een statement.
Misschien kan ik een winkeltje beginnen!

woensdag 9 maart 2016

Juich

Juich om je triestheid
en je zatte kop
Juich om je nachten
waarin alles helder is
Juich om je inzichten
waar je net niet bij kan

Of juich om het juichen
en sluit het lijden in
Neem het tot je
en weet dat het goed is

En hang je eigen slingers op

maandag 7 maart 2016

Liedjes op Youtube

Kijken en luisteren op YouTube. Een kleine selectie uit het assortiment.

dinsdag 16 februari 2016

Of ik dans

Geen schip vaart onbemand?
Geen ridder gaat te voet
doorkruisende dit dorre land
Geen hersenspinsel in het kwadraat
O, alchemie van de macht
mijn hebzucht werd gelogenstraft

In het donker zet dan de luiken open
Als de nacht valt, komt mijn hart
naar buiten geslopen

En het lijkt of ik dans
het lijkt wel een dans
met de ogen gesloten
Maar de dans die danst mij!
Of ben ik de dans?
De dans in een dans

Geen engel staat me bij
geen waakhond aan mijn zij
doorkruisende dit onbewogen land
En misschien is het wel een droom,
o, ik ontbeer geen enkele schroom,
zoals je ziet, ben ik het
kruidje roer-mij-niet...

In het donker zet dan de luiken open
Als de nacht valt, komt mijn hart
naar buiten geslopen

En het lijkt of ik dans
het lijkt wel een dans
met de ogen gesloten
Maar de dans die danst mij!
Of ben ik de dans?
De dans in een dans

maandag 15 februari 2016

Met de ogen dicht

Bij wijze van spreken

onthef ik mezelf van de plicht tot liefhebben.

In een haast stoïcijns vacuüm van onthecht-zijn

zal ik verblijven totdat me duidelijk is geworden

wat het betekent om te leven met de ogen dicht.


De wind woei zandkorrels in mijn ogen,

een voor een heb ik ze eruit gehaald

en nog kan ik niet zien waar of de wind 

vandaan kwam.

woensdag 3 februari 2016

Maandag

De tendens om te vallen
is al in gang gezet
bij het opstaan
Neig ernaar mijn thee
in bed koud te laten worden

Kruimels brood in mijn mondhoek
Pathetisch als altijd