vrijdag 12 september 2014

The Beatles - The Long And Winding Road

Weer zo'n liedje dat ongevraagd op mijn binnen- radio wordt afgespeeld. Een prachtig liedje hoor, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik meer houd van The Rolling Stones. Ondanks dat ik zeer warme herinneringen koester aan een concert van Sir Paul, luister ik liever niet meer naar The Beatles. Maar vreemd genoeg kan Paul MC Cartney zelf geen genoeg krijgen van mij. Als ik bijvoorbeeld in alle onschuld boodschappen sta te doen in mijn supermarkt, komt hij zomaar ongevraagd langs. En doet daarbij meteen een beroep op het hele palet aan sentimentele gevoelens die in mij geborgen zijn. Niet toevallig een keer, maar echt keer op keer, en dit al jaren lang. Natuurlijk heb ik geprobeerd hieraan te ontsnappen door zo nu en dan een andere supermarkt aan te doen; maar helaas het mocht niet baten. Ook ander liedjes refereren soms met gemak aan de hartverwarmende liedjes van The Beatles. 'Oh, nee, daar gaan we weer' denk ik dan. Is het dan nooit stil? Goed in supermarkten kan ik me er tegenwoordig goed tegen wapenen, misschien had ik het verschijnsel al geaccepteerd als de naweeën van een verloren tijd. Maar nu breekt Paul ook thuis al in mijn privé wereld in!
Ja, bedankt! Het punt is aangekomen en begrepen. Zucht....houdt het dan nooit op?