vrijdag 19 september 2014

Sirene

Als een sirene op open zee, lonkend naar een naderend schip, verblijft zij altijd wachtend en hopend. Want met de tijd zal hij komen. Zal hij zeker komen. Haar haren van touw snijdend in de wind, en haar handen vol blaren, waarin zij vasthoudt de laatste strohalm. Mist, donder, nacht en ontij hebben hun uitwerking gehad op huid en botten, maar binnenin schijnt het licht onveranderd door.
Wat zij ziet is nog ongezien, wat zij weet onverklaard, en wat zij hoopt nog onbestemd.


(Meer kwam er niet...)