dinsdag 2 september 2014

Geen tijd over

Voor een serieus leven heb ik ook helemaal geen tijd. Nee, gewoonweg geen tijd, ziet u. Stapels boeken moet ik nog lezen, en als die uit zijn dan komen er onherroepelijk weer nieuwe stapels bij. En ik moet wandelen, de benen willen lopen omdat het lijf ervoor gemaakt is nu eenmaal, lopen door de bossen, de polders en door weidevelden. De zon zien onderdaan, en ook weer zien opgaan, de sterren bestuderen in de nacht, een slak zijn gang van dichtbij bekijken, alle meesjes uit de buurt begroeten op een zomers dag, de bladeren van een boom zien vallen, heel veel rode wijn drinken, dansen van geluk, stoppen middenin een zin en tranen met tuiten huilen.
Al het andere komt later wel. En anders maar niet.
Bovendien is er ook nog eens het moederschap. En daar maak ik ook graag ruimte voor. Om te zien hoe ze groeien en zich ontwikkelen. Om dat van dichtbij mee te maken. Echt van dichtbij. Ik wil ze zien met mijn eigen ogen, ze aanraken, een duwtje geven als dat nodig blijkt te zijn en ze opvangen in mijn armen als ze even gestrand zijn. Maar meer nog om de verwondering voor het leven, het grote mysterie te aanschouwen door hun ogen. En knuffelen, heel veel knuffelen.
Poeh, wat een druk leven heb ik toch!