dinsdag 2 september 2014

Een verstandig mens

Een verstandig mens ben ik. Omdat ik zo'n verstandig mens ben maak ik ook verstandige keuzes. Vooral de beslissing om wat van mijn leven te maken, en net zoals de rest van de wereld gewoon mee te doen met, ja met wat dan eigenlijk, is een hele verstandige keuze. Ja, ik mag mezelf op de schouders kloppen omdat ik zo goed bezig ben.
En ik moet eerlijk bekennen: het is best wel een lekker gevoel om mee te doen met de rest. Om de krant te lezen, het nieuws te kijken, een normale baan te hebben, een interessante studie te volgen, hele leuke kinderen te hebben, en een ontzettend fijn sociaal leven. Dat ik er weer bij hoor en er mag zijn, levert me ontzettend veel levensvreugde op.
Goed, eerlijk is eerlijk, een normale baan heb ik nog niet. Nog niet, nog niet! Dat gaat helemaal goed komen. Dat hoort nu eenmaal bij een normaal leven.

Stomme liedjes.
Ja, stomme liedjes, je hoort het goed.
Als plaaggeesten poppen ze omhoog.
Ze maken me aan het lachen, laten mijn mond hardop zingen, en mijn heupen wiegen. Oh, zin krijg ik ervan. Zin in het leven! Ik heb geen tijd mensen! Geen tijd om normaal te doen. Het kan niet, ik moet nog heel veel liedjes schrijven. Voor mezelf, voor de muren, voor de spiegel, voor de wolken in de lucht, de zee en het strand. Allemaal willen ze mijn liedjes horen, ze willen ervan proeven en tot zich nemen. Daar hoor ik te zijn: midden in het leven! Maf mens, maf mens...

Een verstandig mens zijn, daar is niks mis mee. Ach, mag ik dat alsjeblieft op mijn eigen manier zijn? Kan ik er niet stiekem even tussendoor glippen, mijn kansen afwachten, als een kat die zijn prooi besluipt, en dan BAM HIER BEN IK roepen. Gewoon omdat dat veel leuker is. Ik voel het gras onder mijn voeten al tintelen, de grond schudden en de wind waaien van geluk. Machtig mooi man!
Maar de studieboeken liggen keurig op een stapel voor me. Ze kijken me wat zuinigjes aan. Ach, weet je wat: ik zal ze eens naar buiten laten.