dinsdag 2 september 2014

Een leven in de wacht

Klop, klop...
'Wie is daar?'
'Het leven!'
'Oh, wacht even.'
'Waarop man?'
'Ja, ik heb het een beetje druk momenteel. Kun je volgende week terugkomen?'
'Doe open man!'
'Nou, liever niet. Het komt even niet zo goed uit. Druk met willen, hopen, wachten, forceren en proberen. Maar ik ben er bijna, dus ik stuur je wel een berichtje als het zover is.'

Altijd dat streven naar meer en beter. Een beter leven waarop moet worden gewacht. Iets dat er nu nog niet is, maar hoogstwaarschijnlijk nog in het verschiet ligt. Dat moet wel, want nu klopt het plaatje nog niet. Hoopvol gestemd laat je toch onbewust de dagen aan je voorbij glippen. Omdat je alles altijd al vooraf hebt ingevuld, zie je over het hoofd wat toch zo voor de hand ligt. Dat wat er al is en altijd al was, zo simpel en zo klein. Maar nee, een groots leven wil je leiden. Een naam wil je hebben, jouw leven moet een perfecte weerspiegeling zijn van wie jij bent. Wie je denkt dat je bent. Tot in de puntjes moet het kloppen, en tot die tijd zet je je leven in de wacht. Je wacht op betere tijden, verrassende wendingen, unieke kansen, een nieuwe liefde, een leuke baan, een mooier huis en op groener gras. En terwijl je wacht blijft alles nog hetzelfde. Het is alsof je het leven hebt toevertrouwd dat eens het geluk aan jouw zijde zal zijn. Maar nog niet vandaag, nooit vandaag en zeker niet nu. Dus je wacht, en je wacht, en je wacht een leven lang.
Een leven in de wacht, in de coulissen van je bestaan.