vrijdag 5 september 2014

Daar mag op gedronken worden

De dorst om van het leven te drinken, is als ik net ben ontwaakt in de morgen het grootst. Maar zodra de dag alweer enige tijd is aangevangen neemt dit veelal af. Omdat ik me dan gemakkelijk laat meeslepen in de waan van de dag. Meer nog de waan die ik zelf meen te zien. De zogenaamde beren op de weg. Maar er zijn helemaal geen beren, en stel dat ze er waren, dan zou ik er met alle gemak omheen kunnen lopen, of ze verleiden tot het maken van een dansje.
Het leven is er om van te proeven. Jammer dat ik soms in alles zo'n bittere smaak proef. Dan het is het goed om nog beter te proeven, met de ogen en oren gesloten. Dan doordringen tot het kleinste deeltje waarin het zoete altijd zit. En dan hoeft bitter niet meer zo'n vervelende nasmaak te hebben.
Mijn grootste valkuil is het vechten tegen mijn eigen aard. Nu ik meer en beter begrijp wie ik ongedwongen ben, durf ik weer uit mijn eigen schaduw te stappen. Het kijken naar mezelf maakt me ontvankelijker voor het leven. Wie ben ik om te twijfelen aan de aard van de dingen? De aard van mijn leven. Het idee dat ik moet ingrijpen in zoiets als de loop van de rivier. De aarde draait, dat is een constante factor, niemand die het in zijn hoofd haalt daar enige invloed op uit te oefenen. Dat kun je ook niet. Waarom zou je het ook willen. De aarde draait en wij draaien mee. Alles werkt op elkaar in, een kunstig mechanisme van aantrekken en afstoten. En ik verkeerde altijd in de ziekmakende veronderstelling dat ik beter sneller, of juist beter langzamer zou moeten draaien. Om mijn eigen as draaien, en draaien, en draaien. Maar hoe snel of hoe langzaam maakt niet uit. Draaien is draaien. In de kern blijft het rustig en kalm, en wordt er, vanzelf, geen millimeter afgelegd.
Het is tijd om me los te maken van vergetelheid. Voorgoed. Maar niet voor beter of voor meer. Nee, gewoon voor goed. Voor een permanente houding van schouders ophalen. En echt zien, vanuit de stille getuige, dat het goed ís. En daar mag in het kader van de dorst best op gedronken worden.