donderdag 11 september 2014

Bokkenpootjes bij de thee

De houder van het wereldrecord zuchten zat eens op een krukje voor zijn huis, toen zijn buurvrouw, houder van het wereldrecord mopperen, hem verraste met een bezoekje.
'Gatverdamme, het is ook geen weer vandaag  hè!' riep zij al uit nog voordat hij de kans had gekregen haar te begroeten. Zuchtend stond hij op en stond zijn plekje af aan de ietwat dikke vrouw die zonder dankwoord neerplofte. 'En zo langzamerhand begint mijn jicht ook weer op te spelen' mopperde de vrouw onverstoorbaar verder. Zuchtend liep de tengere man naar binnen om een ketel met water op het vuur te zetten. Het mopperende gekakel ging vervolgens vloeiend verder, slechts hier en daar onderbroken door een diep en moeizaam gezucht uit de keuken. De tengere man met een huid zo dun als vloeipapier, schonk thee in de kopjes, legde twee bokkenpootjes op een schoteltje en liep met hangende schouders naar buiten. Zuchtend gaf hij de dikke vrouw met een huid zo vet als boter een kopje thee en bood haar een bokkenpootje aan. Terwijl haar kaken flink maalden, en haar lippen smakte en de kruimels hier en daar haar mondhoeken uit glipten, mopperde zij: Gatver, die koekjes zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. De man wilde net een hap nemen, maar legde met een getergde zucht het koekje terug op het schoteltje. Met een beproefde gelatenheid ging hij vervolgens zitten op het opstapje voor zijn voordeur.
En zo zaten zij een tijdje. De vrouw praatte, de man zweeg, de thee werd gedronken, en er werd gemopperd over niets en gezucht om alles.
'Bedankt voor de thee, buurman'  zei de vrouw plotseling en hees zichzelf van het krukje.
'Ook zo' mompelde de man. Zuchtend pakte hij de kopjes op en bracht ze naar de keuken.
Maar het koekje liet hij liggen, op het schoteltje, op het tuinpad in zijn voortuin. Ik geloof dat er een grote meeuw kwam die hem in zijn bek nam en er mee wegvloog.
Met een haast weemoedige zucht waste de man de kopjes af.
Innig tevreden was hij. Dat dan weer wel.