woensdag 10 september 2014

Aan de wilgen

Het ombuigen van belemmerende overtuigingen vraagt veel moed. Op de eerste plaats moet je namelijk in durven zien dat je vast zit aan een idee die zich schematisch heeft geïnfiltreerd in je denken. Is je fantasie, je idee of droomovertuiging namelijk eenmaal flink geïmpregneerd in je hoofd, kom je er maar moeizaam los van. Ik heb tenminste nog steeds last van bepaalde oude overtuigingen die zich voorstellen als waarheden. En sluw dat ze zijn! Oh, steeds trap ik er weer in. Dan is er een stemmetje in mij die zich presenteert als helder weten, die mij wijst op het bestaan van een vagelijk gevoel of vermoeden dat het ergens niet klopt, of juist wel klopt. Om de hersenspinsels bij te staan duiken er vervolgens ook allerlei aanwijzingen op die het onderbuikgevoel nog meer voeden. Zo zie ik soms in de meest onschuldige toevalligheden tekenen van hoger hand.
Even voor de duidelijkheid: volgens mij beschik ik verder over een gezonde geest, doch heb ik gewoon last van mijn mens- zijn. Het besef dat ik last heb van mijn mens-zijn, maakt wel altijd weer ruimte voor een heldere blik. En dan kan ik inzien, vanuit het directe inzicht dat los van de details waaruit mijn hersenspinsels bestaan, er eigenlijk niets anders aan de hand is dan een gedachte constructie die opkomt, én een Marloes systeem die daar wat van vindt of bij voelt. Ja, dan kan ik er wel weer even boven staan. Maar het vraagt wel om een onthechte houding.
Jammer hoor, van al die mooie dromen, wensen en verlangens. Ik zal ze maar aan de wilgen hangen.
Dag niet geleefde leven, onuitgesproken woorden, onbestemd geluk, verloren relaties en zoekgeraakte vriendschap!
Dag ware liefde, betere tijden, pure hartstocht en groots genot!
Dag kronkels in mijn hoofd!
Dag hoofd!
Dag, dag!