zondag 17 augustus 2014

King Of the Road


Gek, hoe dat toch werkt met liedjes. Eergisteren zat ik ietwat somber te mijmeren over al mijn mislukte plannen. Ik bedacht me dat niets eigenlijk gegaan is zoals ik dat ooit had bedacht. Om even onder te dompelen in mijn eigen vertrouwde melancholie, was ik juist van plan er een stukje over te schrijven toen een melodie zich aan me opdrong. Eh, nee, het betrof niet het liedje van John Lennon over dat het leven is dat wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt. Al was deze tekst geloof ik van Acda en de Munnik.
Nee, het was een heel typisch liedje waarvan ik de tekst niet onmiddellijk naar boven wist te halen. Terwijl ik de melodie al uit volle borst meezong op de krakkemikkige versie in mijn hoofd, probeerde ik het origineel op youtube te voorschijn te toveren. En warempel, na ettelijke pogingen (en mede doordat ik gelukkig op het meest essentiële stukje tekst uit het liedje kwam) vond ik het origineel.
Maf, vond ik. Geen alledaags liedje. Tenminste niet voor mij. Geen directe herinnering aan deze uitvoering en niets waaraan ik het kon relateren. Maar misschien was het weer zo'n kleine aanwijzing voor mij. Die komen wel vaker in de vorm van liedjes. Het hart spreekt nu eenmaal een andere taal dan wij mensen gewend zijn. De aanwijzing, of de verwijzing zat hem in het met lege handen staan. Omdat alles anders gelopen is, ik niet weet hoe morgen eruit zal zien en ik eigenlijk niets heb, in de zin dat ik geen carrière heb gemaakt, geen vermogens heb en ook geen uitzonderlijke talenten, ligt alles open. Ja, lege handen heb ik. Precies waar ik eens zo bezorgd over was. Destijds leek me dat het ergste wat me kon overkomen. Nu ik hier ben, met lege handen, is er eigenlijk niets aan de hand. Ik doe maar wat, en het is prima. Deze eenvoud is meer dan ik nodig heb. Alles wat daar nog bij komt is aardig, niet relevant, maar ook goed.
Het heeft even geduurd, maar inmiddels is de boodschap tot me doorgedrongen; ik mag dan het leven van een zwerver lijden (ietwat aan de dramatische kant, maar in essentie een waarheid), in wezen ben ik de koning te rijk. I'm King of the road!
Die andere, vrouwelijke versie van deze melodie 'Queen of the house',  die heb ik voor het gemak links laten liggen. Daar kwam ik later op na wat speurwerk op wikipedia. U begrijpt wel dat die mij helemaal niet aanspreekt. Al zit ook daar een kern van waarheid in, vrees ik.