vrijdag 29 augustus 2014

De koe op het groene eiland

"Ergens ver weg, ik ben vergeten waar, ligt een wonderbaarlijk groen eiland. Op dat eiland woont een koe die zich elke dag te goed doet aan het malse gras. Elke dag eet ze haar buik vol en elke avond treft haar gezapig en vet aan.
Maar elke avond maakt ze zich ook zorgen: Zal er morgen wel genoeg te eten zijn? Wat moet ik op dit eiland als er geen gras meer is?
De volgende dag staat het gras weer manshoog en kan de koe volop eten. Weer eet ze haar buik vol en weer treft de avond haar gezapig en vet aan.
Maar je raadt het al, 's nachts neemt de angst het weer over: Zal het gras morgen weer gegroeid zijn?
Angst wordt paniek en van pure ellende wordt die vette koe elke nacht een mager scharminkel vol zorgen.
Zo gaat het maar door, dag in dag uit. Elke dag een volle buik, elke nacht kommer en kwel.

Arme koe. Nooit denkt ze eraan hoe het eiland elke dag voor haar heeft gezorgd. Nooit beseft ze hoe de voorzienigheid nimmer gefaald heeft voor haar te zorgen. Bij elke zonsondergang denkt ze dat haar groene eiland vergaat.
Wist ze maar hoe gezegend ze was!"

Uit: Rumi, De leeuw die ging jagen..., en andere dierenverhalen, verzameld en naverteld door Wim van der Zwan, blz. 117 De koe op het groene eiland

donderdag 28 augustus 2014

Blijf vannacht bij mij

Jij bent net een vlinder
hoe kan ik je vangen?
al mijn woorden weeg ik
in mij brandt een stil verlangen

En al je raadsels; ik wil ze lezen
hoe kan ik je raken in je diepste wezen?
het is net een koord waarop wij dansen
jij bewaart je afstand, ik bereken mijn kansen

Als ik nu jouw lippen kus
sluit jij dan jouw ogen
bloeit onze liefde dan op?
Elk woord blijft onvertogen

Toe liefste, blijf vannacht bij mij
Toe liefste, blijf vannacht bij mij

(Songtekst van een liedje van weleer)

Haiku

Ondeelbaar geluk:
er is geen mooiere plek
dan NU hier te zijn

maandag 18 augustus 2014

Over het genot van slapen

"Als ik ooit zo'n geniale pen zou krijgen dat ik alle schrijfkunst in mij verenigde, zou ik een loflied op de slaap maken. Mijn hele leven heb ik geen groter genot gekend dan te kunnen slapen. De volledige uitschakeling van het leven en de ziel, de complete verwijdering van alle levende wezens, de nacht zonder geheugen en teleurstelling, geen verleden en toekomst bezitten,..."

Fernando Pessoa, Boek der rusteloosheid, 180, p181

zondag 17 augustus 2014

King Of the Road


Gek, hoe dat toch werkt met liedjes. Eergisteren zat ik ietwat somber te mijmeren over al mijn mislukte plannen. Ik bedacht me dat niets eigenlijk gegaan is zoals ik dat ooit had bedacht. Om even onder te dompelen in mijn eigen vertrouwde melancholie, was ik juist van plan er een stukje over te schrijven toen een melodie zich aan me opdrong. Eh, nee, het betrof niet het liedje van John Lennon over dat het leven is dat wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt. Al was deze tekst geloof ik van Acda en de Munnik.
Nee, het was een heel typisch liedje waarvan ik de tekst niet onmiddellijk naar boven wist te halen. Terwijl ik de melodie al uit volle borst meezong op de krakkemikkige versie in mijn hoofd, probeerde ik het origineel op youtube te voorschijn te toveren. En warempel, na ettelijke pogingen (en mede doordat ik gelukkig op het meest essentiële stukje tekst uit het liedje kwam) vond ik het origineel.
Maf, vond ik. Geen alledaags liedje. Tenminste niet voor mij. Geen directe herinnering aan deze uitvoering en niets waaraan ik het kon relateren. Maar misschien was het weer zo'n kleine aanwijzing voor mij. Die komen wel vaker in de vorm van liedjes. Het hart spreekt nu eenmaal een andere taal dan wij mensen gewend zijn. De aanwijzing, of de verwijzing zat hem in het met lege handen staan. Omdat alles anders gelopen is, ik niet weet hoe morgen eruit zal zien en ik eigenlijk niets heb, in de zin dat ik geen carrière heb gemaakt, geen vermogens heb en ook geen uitzonderlijke talenten, ligt alles open. Ja, lege handen heb ik. Precies waar ik eens zo bezorgd over was. Destijds leek me dat het ergste wat me kon overkomen. Nu ik hier ben, met lege handen, is er eigenlijk niets aan de hand. Ik doe maar wat, en het is prima. Deze eenvoud is meer dan ik nodig heb. Alles wat daar nog bij komt is aardig, niet relevant, maar ook goed.
Het heeft even geduurd, maar inmiddels is de boodschap tot me doorgedrongen; ik mag dan het leven van een zwerver lijden (ietwat aan de dramatische kant, maar in essentie een waarheid), in wezen ben ik de koning te rijk. I'm King of the road!
Die andere, vrouwelijke versie van deze melodie 'Queen of the house',  die heb ik voor het gemak links laten liggen. Daar kwam ik later op na wat speurwerk op wikipedia. U begrijpt wel dat die mij helemaal niet aanspreekt. Al zit ook daar een kern van waarheid in, vrees ik.