maandag 12 mei 2014

Koekoek

Sinds ik mijn meeste vrije tijd doorbreng onder of op mijn eenpersoons hoogslaper, weet ik onmiddellijk wanneer ik even pas op de plaats moet maken. De zit/ leefruimte onder mijn bed is namelijk zo beperkt dat aandachtig bewegen essentieel is. Als ik even niet oplet stoot ik mijn kop tegen het houtwerk. Een ondoordachte of snelle beweging wordt dus meteen afgestraft met een keiharde knal. Deze is meestal zo effectief dat ik niet anders dan innig dankbaar kan zijn voor de harde les.
Bijkomend voordeel aan deze mini kamer die ongeveer zo breed en zo lang is als de hoogslaper zelf, is dat het totaal ongeschikt is voor het ontvangen van visite. Dit hokje van mij is dan ook meestal een oase van rust. Omringt door mijn lievelingsboeken en een handvol persoonlijke bezittingen ben ik er de koning te rijk. Ik kan er met mijn laptop de hele wereld binnenlaten, maar ook weer buiten sluiten.
Mijn kinderen echter vallen natuurlijk niet in de categorie visite; die komen mij gewoon ongevraagd verblijden met hun aanwezigheid, en stormen soms letterlijk mijn ruimte binnen. En hebben daarbij nog nooit hun kop gestoten. Maar als ze groter worden zal dat toch een keer gebeuren. Ik hoop dat zij er dan net als ik hard om kunnen lachen. Na afloop.
Als ik aandachtig en rustig bewegen eens wat meer toepas op andere terreinen in mijn leven, wie weet, werkt het daar ook. Maar misschien heb ik gewoon af en toe een knal voor mijn kop nodig...