donderdag 10 oktober 2013

Een niemendalletje

Smeer mij maar uit over het leven. Wat heb ik zin om eens lekker niemand te zijn. Schenk mij maar uit over de weidse vlakte, over de bossen, over bergen en dalen.  Dan vind je mij terug in alle plassen, in de spreeuwen op doortocht, een mierenhoop, de glimlach van een jong kind in een speelgoedwinkel, of de deurbel die je wakker maakt uit je overpeinzingen als je lievelingsvisite op de stoep staat. De geur van kamperfoelie en de aanblik van een musje dat schichtig om zich heenkijkt maar toch brutaal het laatste stukje brood weg pikt De laatste goudsbloemen in oktober, een koningsblauwe lucht waar de herfstbomen kunstig tegen afsteken en de regen die vriendelijk klettert op een capuchon. Overal zul je me dan vinden. Alles omvattend en niets vasthoudend. En als er dan een lied gezongen wil worden, een lied vanuit de diepte van het leven, dan zal ik dat lied zijn.
Ja, gewoon lekker niemand zijn. Wie houdt mij nog tegen?
Als er niemand is om tegen te houden...