donderdag 12 september 2013

Zotte devotie

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens en ik ben ontzettend blij om hier te zijn. Met hier bedoel ik in mezelf. Op de drempel van vrijheid, wellicht op het randje van waanzin, maar ook een millimeter verwijderd van daar waar ik werkelijk gewoon altijd al ben geweest. Ach, misschien komt dat Grote Inzicht wel nooit. Maar nu voel ik me intens dankbaar voor alles wat is. Voor allen die mijn pad gekruist hebben. Voor allen die mij enorm geïnspireerd hebben. Voor alle mislukkingen en tegenslagen, voor al het moois én voor alle foeilelijke feiten die mijn ziel geslepen hebben. Het wordt me steeds duidelijker. En er valt verder niets over te zeggen. Ja, ik begeef me zelfs nu al op glad ijs.
Wat ik wil overbrengen is die dankbaarheid. Man, wat is het leven prachtig! Met ALLES wat het omvat. Tuurlijk, soms zit ik met pijn en weemoed in mijn hart mijn tranen weg te slikken. Maar juist dan toont het leven haar schoonheid. De seizoenen die in al hun kleur en geur aan me voorbij trekken. De vogels die er altijd gewoon zijn, ongeacht hoe ik me voel. Het leven dat voelbaar is in alles. Zelfs het zogenaamde onkruid dat de wil heeft om te groeien, om er te zijn en zich tussen stoeptegels wringt en stoïcijns doorzet met die groei.
Wat is het leven onvoorspelbaar, onvoorstelbaar mooi en groots. Allen die mij mogelijk maakten, enorm bedankt. Feitelijk de gehele mensheid, aarde, universum, en wat al niet meer. Maar vooral wil ik jou bedanken. Jij die dit leest. Wat fijn dat je er bent! Het is echt gigantisch goed zo. Ik had niets willen missen.
Wat mooi hè? Om thuis te zijn!