maandag 23 september 2013

Een goede vraag

Ooit was ik begonnen aan de opleiding marketing en management. Vraag me niet waarom. Ik moest toch wat doen. Van mezelf. Iets met schrijven misschien. Ach, een marketing afdeling van een non- profit instelling vond ik wel een goed idee. Goed, ik ging aan de slag, want dan moet je relevante papieren op zak hebben.
De eerste lessen marketing verliepen al niet vlekkeloos.
'Waar het om draait in de marketing wereld is de vraag van de consument. Dat is het uitgangspunt' zei de leraar.
Dat is niet waar! riep ik verontwaardigd uit. Er worden behoeftes gecreëerd en dan pas heeft de consument een vraag naar het product. Het is juist andersom! riep ik verhit.
Maar nee, ik moest mijn huiswerk maar eens wat beter gaan doen. En sowieso gewoon aannemen dat het was zoals hij zei.
Een week later kwam een andere docent naar mij toe met de vraag: Marloes, wat doe jij hier?
PATS!
Een hele goede vraag was dat!
Sindsdien heeft die vraag mij enorm beziggehouden. Wat doe ik hier? En ik heb het niet over die opleiding. Die heb ik vanzelfsprekend niet af kunnen maken.
Wat doe ik hier in dit leven? Dat is de vraag waar het om draait.
De tweede vraag volgt dan vrij snel: wie ben ik?
Als ik daar toch eens een goed antwoord op had.
Ja, ik kan er nu wel iets over zeggen. Dat is wijsheid uit boeken. Maar om iets te zeggen wat uit mijn diepste diepte komt, iets dat echt hout snijdt omdat ik weet waarover ik praat, het zelf doorleeft heb, dat is helemaal niet makkelijk. Om echt te kunnen zeggen wie ik ben. Om echt te kunnen zeggen, vanuit inzicht, wat ik hier kom doen....
Als ik terugkijk op mijn leven dan ben ik al heel lang met die vragen aan het worstelen. Volkomen zinloos en zonde van de tijd wellicht, want het antwoord ligt zo voorhanden. Maar ik kan er net niet bij! Dat geworstel van mij met het leven. Al die zorgen. Al die strijd. Al dat willen en moeten, en eigenlijk anders, en mits en maar, wat een misselijkmakend tijdverdrijf!
PATS!

Haiku uit 'Staren door het raam'

WAAR ER RUIMTE IS
-IN DE KERN VANZELFSPREKEND-
ONTKIEMEN ZAADJES

donderdag 19 september 2013

Pure liefhebberij 2

Oh, als het mij wordt ingegeven om iets anders te gaan doen, dan merk ik dat wel. Wie weet, werk ik over een jaar wel in een bejaardentehuis. Dat is ook goed! Als dat voorbij komt, zal ik me daar met dezelfde toewijding voor inzetten. Daar valt immers zoveel vreugde uit te halen; het doen vanuit de liefdevolle aandacht voor het doen zelf. Het gaat niet om WAT ik doe. Het gaat om HOE ik het doe.
Alle omstandigheden waarin mijn leven plaats neemt zijn eigenlijk volledig irrelevant. Volslagen onbelangrijk. De levenslust en de energie om te doen wat je moet doen, zitten gewoon bij het leven inbegrepen. Als je weet wat je moet doen en je daar helemaal op richt, komt de rest vanzelf. Nee, de rest is niet belangrijk. Gewoon aanwezig zijn en open staan. Dat ieder moment. Er is niets anders dan dat. De schoonheid zit in ieder nieuw moment.
Ja, mijn leven is een groot kunstwerk dat ieder ogenblik opnieuw geschapen wordt. Wow, wat heb ik het leven lief!

Pure liefhebberij

Is die CD nou nog niet klaar? Stop toch eens met poetsen en schaven, straks dood je de ziel van de liedjes nog en heb je een slappe gepolijste versie van wat het ooit was.
Nee! Luister! Een CD opnemen is echt vakmanschap. Wij gaan echt voor het hoogst haalbare. En het interesseert ons geen bal of het wat oplevert. Waar het om gaat is de toewijding voor dat wat we doen. Eruit halen wat erin zit. Maximaal rendement! En niet uit winstoogmerk, nee man, uit liefhebberij. Vooral liefde voor het hele proces. Van inspiratie, flarden tekst en melodieën, naar het maken van een grove schets, het doordringen tot de essentie van wat het liedje in potentie in zich heeft, en het uiteindelijk poetsen van de ruwe diamant. In dat hele proces kun je ergens vaststellen dat het genoeg is en stoppen. Blij zijn met wat je hebt. Maar er is meer te halen! Als je dat weet, dan ga je door! Helemaal perfect wordt het nooit. En dat is ook niet ons streven, maar het mag net dat beetje meer krijgen. Dat niet alleen wij in de studio WAUW roepen, en tot tranen geroerd zijn, maar meer mensen. Totdat meer en meer mensen horen wat wij horen. Dat is toch zo machtig mooi, om dat te doen!
Maar wat heb je eraan?
Levert dat nog wat op?
Ik zal op deze  vraag weer een antwoord geven: het is totaal irrelevant of het iets oplevert. In het doen schuilt de rijkdom. Wij doen dit omdat we dit doen. Zo komt het leven aan ons voorbij. Ach, ik heb het over wij omdat ik ermee wil refereren aan de prachtige en intense samenwerking. Maar ik heb het in feite over mijn persoonlijke leven.
Nee, ik heb geen betaalde baan, als je het vanuit sociaal en maatschappelijk perspectief bekijkt. Ik schrijf en zing liedjes en gedichten. Vraag me niet waarom. Zo komt dat aan mij voorbij. Zo stroomt het leven door mij heen. Aan mij wordt die kracht gegeven om me daarmee bezig te houden. En verder niets.

zaterdag 14 september 2013

Tango in de keuken

Er is hier sprake van een kleine generatiekloof. Ik zit in de keuken, op een krukje, aan mijn laptoptafeltje en ik luister naar een geweldige LP over een stel lullige auto speakertjes. Het betreft hier het meesterwerk van Fleetwood Mac: Tango in the Night. Hoe ben ik in godsnaam terechtgekomen in de keuken, zittend voor de koelkast en luisterend naar muzikale perfectie op vinyl? Op een gewone regenachtige zaterdagmorgen.

Toen ik terug kwam van boodschappen doen, verwelkomde het oergezellige 'Waaghals-whatever-zingertjes' kinderkoor mij met 'Hoor wie klopt daar kinderen'. Oh nee, dacht ik, is het weer zover! Ja hoor, medio september is het blijkbaar reeds tijd om de sinterklaasplaten uit de kast te halen. In de huiskamer twee zeer tevreden kindertjes. Toen de plaat eindelijk was afgelopen, heb ik de kinderen op hun hart gedrukt dat ik zo'n tweede zeurend kinderkoor niet zou overleven. En gedreigd anders vals en hard mee te gaan zingen. Gelukkig gingen ze op zoek naar een andere plaat. Zij zoeken tussen stapels oude en muffe platen.'Hé, een onbewoond eiland!' riep de oudste. Ja, met een beetje fantasie zou je dat er voor aan kunnen zien. Ik verklapte natuurlijk niet dat het een LP van Fleetwood Mac betrof. En dus niet een LP van Kinderen voor Kinderen. Jammer! Twee enigszins ontgoochelde kinderen in de huiskamer toen ze een half liedje hadden aangehoord. Mijn zoon stevende de trap op, op zoek naar zijn draagbare cd speler en naar een 'fatsoenlijke' cd.

In de huiskamer klinken nu de schattige klanken van K3 uit de speakers van de draagbare cd speler. Mijn zoon loopt en danst er rond als een breakdancer, en ik zit hier te luisteren naar een stoffige plaat in een vergeelde hoes. Met mijn slippers aan, en tussen de koelkast en het aanrecht in. Helemaal goed!
Toch jammer. In mijn tijd stonden we heel hard met mijn moeder mee te dansen als ze deze plaat opzette. Vandaag zit dat er in ieder geval niet in. Maar zo is het ook leuk.

donderdag 12 september 2013

Zotte devotie

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens en ik ben ontzettend blij om hier te zijn. Met hier bedoel ik in mezelf. Op de drempel van vrijheid, wellicht op het randje van waanzin, maar ook een millimeter verwijderd van daar waar ik werkelijk gewoon altijd al ben geweest. Ach, misschien komt dat Grote Inzicht wel nooit. Maar nu voel ik me intens dankbaar voor alles wat is. Voor allen die mijn pad gekruist hebben. Voor allen die mij enorm geïnspireerd hebben. Voor alle mislukkingen en tegenslagen, voor al het moois én voor alle foeilelijke feiten die mijn ziel geslepen hebben. Het wordt me steeds duidelijker. En er valt verder niets over te zeggen. Ja, ik begeef me zelfs nu al op glad ijs.
Wat ik wil overbrengen is die dankbaarheid. Man, wat is het leven prachtig! Met ALLES wat het omvat. Tuurlijk, soms zit ik met pijn en weemoed in mijn hart mijn tranen weg te slikken. Maar juist dan toont het leven haar schoonheid. De seizoenen die in al hun kleur en geur aan me voorbij trekken. De vogels die er altijd gewoon zijn, ongeacht hoe ik me voel. Het leven dat voelbaar is in alles. Zelfs het zogenaamde onkruid dat de wil heeft om te groeien, om er te zijn en zich tussen stoeptegels wringt en stoïcijns doorzet met die groei.
Wat is het leven onvoorspelbaar, onvoorstelbaar mooi en groots. Allen die mij mogelijk maakten, enorm bedankt. Feitelijk de gehele mensheid, aarde, universum, en wat al niet meer. Maar vooral wil ik jou bedanken. Jij die dit leest. Wat fijn dat je er bent! Het is echt gigantisch goed zo. Ik had niets willen missen.
Wat mooi hè? Om thuis te zijn!