dinsdag 29 januari 2013

Stilte

Zachter wordt mijn denken in het voorhuis van mijn innerlijke reis. Niet langer lijk ik slaaf te zijn van mijn ontembare onrust.

sssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss

vrijdag 25 januari 2013

Oeverloos

De hemel staart en ik staar terug. Ik lig hier languit op mijn rug. En al mijn hoop is ijdelheid, het is het laken van mijn tijd. De mezen vliegen af en aan, zij hebben geen vermoeden van het bestaan. Daarmee is nog niet gezegd dat geen enkele mees ooit zijn grens heeft verlegd. Maar dit, vast gewoonweg gedaan zonder hier ooit nog bij stil te staan, is toch een grootsheid en een talent waarvan ik slechts kan dromen. Mocht het mij nog overkomen dat ik groots kan zijn in mijn onbenullig bestaan, laat ik dan slechts buigen en er vooral niet vooropstaan. Veronderstel dat als ik plotseling verdwijn de aarde nog steeds haar zelfde ronde doet, de hemel ook dan niet van haar zijde wijkt, en sterren en planeten doorgaan met hun kosmische tango, er niemand is om te applaudiseren en het gedaan is met het oeverloos proberen. Altijd maar weer boven mezelf uit willen stijgen als een mees die tenslotte toch nog de laatste pinda van zijn omhulsel weet te ontdoen. En dan wegvliegt zonder om te kijken. Ach, wat ben ik toch een oen.


donderdag 10 januari 2013

Het is zoals het is

Vriendinnen uit mijn middelbare schooltijd hebben mij verteld dat ik vroeger riep dat ik beroemd wilde worden. En eerlijk, ik was er ook van overtuigd dat dit zou gebeuren. Iets met toneelspelen en iets met zingen. Nou, beroemd ben ik nog niet geworden, en eigenlijk ben ik daar heel tevreden mee. Meer mezelf ben ik wel geworden.
Vanaf de eerste dag dat ik voelde dat ik liedjes moest schrijven, heeft ambitie me in een rare wurggreep gehouden. Want als ik dan liedjes schrijf, dan moet ik het wel ergens voor doen. Ik wilde er iets mee bereiken. Een heel vaag beeld hield ik mezelf dan voor ogen. Waar ik overigens onmiddellijk kramp in mijn lijf van kreeg. Oh, zou ik ooit kunnen voldoen aan dit beeld?
Zo heb ik heel wat podiumvrees moeten overwinnen, en ettelijke writerblocks doorstaan. Ontzettend veel getwijfeld over de ingeslagen weg, veel te vaak geluisterd naar alle stemmen in mijn hoofd, en innerlijke crisissen doorleeft. Om uiteindelijk op een punt aan te komen dat ik er de brui aan wilde geven. Want wat levert het me naast innerlijke onrust en spanning eigenlijk op? Maar goed, stoppen met iets wat nu eenmaal van binnen uit komt, heeft weinig zin. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. 
En toch ben ik gestopt. Drie jaar geleden heb ik ergens het dappere besluit genomen om te stoppen met al dat gesodemieter. Het willen, het hopen, het afwachten, het moeten, het verlangen naar...iets. Het iets wat er nog niet is. Het iets wat ik wil bereiken en onbereikbaar lijkt. Man, dat is een onmogelijke opgave! Nooit kom je er van af! Er blijft altijd wel weer iets over. Is het niet het een, dan is het wel het andere. 
Nee, geen gedoe meer. Liedjes schrijven, ja, maar zonder verwachtingen. Zingen voor publiek? Ja leuk, als ik wordt gevraagd, dan kom ik. Eraan werken om iets te bereiken? Ach, als mijn liedjes gehoord willen worden, dan merk ik het wel. 
Echt een super relaxte houding is dit. En daar heb ik misschien veel voor moeten doorstaan, helemaal vanzelf is het niet gekomen, maar dan heb je ook wat. Ja, ineens was het er. Het gevoel van: ik zie het allemaal wel. Alles is goed. 
Mijn moeder zei vroeger tegen mij; je hebt niets te willen. Daar raakte ik altijd erg gefrustreerd van. Want ik wilde zoveel! Of zoveel niet. Maar nu zie ik in dat ze wel een punt heeft. Als je niets te wensen of te willen hebt, maar gewoon open staat voor wat er is, dan komt het leven je toe. Prima toch?