dinsdag 12 november 2013

Al dente

Stevig mengsel, ferme slag
een kloppend hart

Dikke bulten, hete brei
een open hand

Grove lijnen, zuiver zacht
een heldere blik

Dieper kijken
Dieper reiken
Erin, en verloren gaan

Duizend dingen, miljoenen vragen
zoekgeraakte zin

Losse deeltjes, loze ruimte
een geheel

donderdag 10 oktober 2013

Een niemendalletje

Smeer mij maar uit over het leven. Wat heb ik zin om eens lekker niemand te zijn. Schenk mij maar uit over de weidse vlakte, over de bossen, over bergen en dalen.  Dan vind je mij terug in alle plassen, in de spreeuwen op doortocht, een mierenhoop, de glimlach van een jong kind in een speelgoedwinkel, of de deurbel die je wakker maakt uit je overpeinzingen als je lievelingsvisite op de stoep staat. De geur van kamperfoelie en de aanblik van een musje dat schichtig om zich heenkijkt maar toch brutaal het laatste stukje brood weg pikt De laatste goudsbloemen in oktober, een koningsblauwe lucht waar de herfstbomen kunstig tegen afsteken en de regen die vriendelijk klettert op een capuchon. Overal zul je me dan vinden. Alles omvattend en niets vasthoudend. En als er dan een lied gezongen wil worden, een lied vanuit de diepte van het leven, dan zal ik dat lied zijn.
Ja, gewoon lekker niemand zijn. Wie houdt mij nog tegen?
Als er niemand is om tegen te houden...

maandag 23 september 2013

Een goede vraag

Ooit was ik begonnen aan de opleiding marketing en management. Vraag me niet waarom. Ik moest toch wat doen. Van mezelf. Iets met schrijven misschien. Ach, een marketing afdeling van een non- profit instelling vond ik wel een goed idee. Goed, ik ging aan de slag, want dan moet je relevante papieren op zak hebben.
De eerste lessen marketing verliepen al niet vlekkeloos.
'Waar het om draait in de marketing wereld is de vraag van de consument. Dat is het uitgangspunt' zei de leraar.
Dat is niet waar! riep ik verontwaardigd uit. Er worden behoeftes gecreëerd en dan pas heeft de consument een vraag naar het product. Het is juist andersom! riep ik verhit.
Maar nee, ik moest mijn huiswerk maar eens wat beter gaan doen. En sowieso gewoon aannemen dat het was zoals hij zei.
Een week later kwam een andere docent naar mij toe met de vraag: Marloes, wat doe jij hier?
PATS!
Een hele goede vraag was dat!
Sindsdien heeft die vraag mij enorm beziggehouden. Wat doe ik hier? En ik heb het niet over die opleiding. Die heb ik vanzelfsprekend niet af kunnen maken.
Wat doe ik hier in dit leven? Dat is de vraag waar het om draait.
De tweede vraag volgt dan vrij snel: wie ben ik?
Als ik daar toch eens een goed antwoord op had.
Ja, ik kan er nu wel iets over zeggen. Dat is wijsheid uit boeken. Maar om iets te zeggen wat uit mijn diepste diepte komt, iets dat echt hout snijdt omdat ik weet waarover ik praat, het zelf doorleeft heb, dat is helemaal niet makkelijk. Om echt te kunnen zeggen wie ik ben. Om echt te kunnen zeggen, vanuit inzicht, wat ik hier kom doen....
Als ik terugkijk op mijn leven dan ben ik al heel lang met die vragen aan het worstelen. Volkomen zinloos en zonde van de tijd wellicht, want het antwoord ligt zo voorhanden. Maar ik kan er net niet bij! Dat geworstel van mij met het leven. Al die zorgen. Al die strijd. Al dat willen en moeten, en eigenlijk anders, en mits en maar, wat een misselijkmakend tijdverdrijf!
PATS!

Haiku uit 'Staren door het raam'

WAAR ER RUIMTE IS
-IN DE KERN VANZELFSPREKEND-
ONTKIEMEN ZAADJES

donderdag 19 september 2013

Pure liefhebberij 2

Oh, als het mij wordt ingegeven om iets anders te gaan doen, dan merk ik dat wel. Wie weet, werk ik over een jaar wel in een bejaardentehuis. Dat is ook goed! Als dat voorbij komt, zal ik me daar met dezelfde toewijding voor inzetten. Daar valt immers zoveel vreugde uit te halen; het doen vanuit de liefdevolle aandacht voor het doen zelf. Het gaat niet om WAT ik doe. Het gaat om HOE ik het doe.
Alle omstandigheden waarin mijn leven plaats neemt zijn eigenlijk volledig irrelevant. Volslagen onbelangrijk. De levenslust en de energie om te doen wat je moet doen, zitten gewoon bij het leven inbegrepen. Als je weet wat je moet doen en je daar helemaal op richt, komt de rest vanzelf. Nee, de rest is niet belangrijk. Gewoon aanwezig zijn en open staan. Dat ieder moment. Er is niets anders dan dat. De schoonheid zit in ieder nieuw moment.
Ja, mijn leven is een groot kunstwerk dat ieder ogenblik opnieuw geschapen wordt. Wow, wat heb ik het leven lief!

Pure liefhebberij

Is die CD nou nog niet klaar? Stop toch eens met poetsen en schaven, straks dood je de ziel van de liedjes nog en heb je een slappe gepolijste versie van wat het ooit was.
Nee! Luister! Een CD opnemen is echt vakmanschap. Wij gaan echt voor het hoogst haalbare. En het interesseert ons geen bal of het wat oplevert. Waar het om gaat is de toewijding voor dat wat we doen. Eruit halen wat erin zit. Maximaal rendement! En niet uit winstoogmerk, nee man, uit liefhebberij. Vooral liefde voor het hele proces. Van inspiratie, flarden tekst en melodieën, naar het maken van een grove schets, het doordringen tot de essentie van wat het liedje in potentie in zich heeft, en het uiteindelijk poetsen van de ruwe diamant. In dat hele proces kun je ergens vaststellen dat het genoeg is en stoppen. Blij zijn met wat je hebt. Maar er is meer te halen! Als je dat weet, dan ga je door! Helemaal perfect wordt het nooit. En dat is ook niet ons streven, maar het mag net dat beetje meer krijgen. Dat niet alleen wij in de studio WAUW roepen, en tot tranen geroerd zijn, maar meer mensen. Totdat meer en meer mensen horen wat wij horen. Dat is toch zo machtig mooi, om dat te doen!
Maar wat heb je eraan?
Levert dat nog wat op?
Ik zal op deze  vraag weer een antwoord geven: het is totaal irrelevant of het iets oplevert. In het doen schuilt de rijkdom. Wij doen dit omdat we dit doen. Zo komt het leven aan ons voorbij. Ach, ik heb het over wij omdat ik ermee wil refereren aan de prachtige en intense samenwerking. Maar ik heb het in feite over mijn persoonlijke leven.
Nee, ik heb geen betaalde baan, als je het vanuit sociaal en maatschappelijk perspectief bekijkt. Ik schrijf en zing liedjes en gedichten. Vraag me niet waarom. Zo komt dat aan mij voorbij. Zo stroomt het leven door mij heen. Aan mij wordt die kracht gegeven om me daarmee bezig te houden. En verder niets.

zaterdag 14 september 2013

Tango in de keuken

Er is hier sprake van een kleine generatiekloof. Ik zit in de keuken, op een krukje, aan mijn laptoptafeltje en ik luister naar een geweldige LP over een stel lullige auto speakertjes. Het betreft hier het meesterwerk van Fleetwood Mac: Tango in the Night. Hoe ben ik in godsnaam terechtgekomen in de keuken, zittend voor de koelkast en luisterend naar muzikale perfectie op vinyl? Op een gewone regenachtige zaterdagmorgen.

Toen ik terug kwam van boodschappen doen, verwelkomde het oergezellige 'Waaghals-whatever-zingertjes' kinderkoor mij met 'Hoor wie klopt daar kinderen'. Oh nee, dacht ik, is het weer zover! Ja hoor, medio september is het blijkbaar reeds tijd om de sinterklaasplaten uit de kast te halen. In de huiskamer twee zeer tevreden kindertjes. Toen de plaat eindelijk was afgelopen, heb ik de kinderen op hun hart gedrukt dat ik zo'n tweede zeurend kinderkoor niet zou overleven. En gedreigd anders vals en hard mee te gaan zingen. Gelukkig gingen ze op zoek naar een andere plaat. Zij zoeken tussen stapels oude en muffe platen.'Hé, een onbewoond eiland!' riep de oudste. Ja, met een beetje fantasie zou je dat er voor aan kunnen zien. Ik verklapte natuurlijk niet dat het een LP van Fleetwood Mac betrof. En dus niet een LP van Kinderen voor Kinderen. Jammer! Twee enigszins ontgoochelde kinderen in de huiskamer toen ze een half liedje hadden aangehoord. Mijn zoon stevende de trap op, op zoek naar zijn draagbare cd speler en naar een 'fatsoenlijke' cd.

In de huiskamer klinken nu de schattige klanken van K3 uit de speakers van de draagbare cd speler. Mijn zoon loopt en danst er rond als een breakdancer, en ik zit hier te luisteren naar een stoffige plaat in een vergeelde hoes. Met mijn slippers aan, en tussen de koelkast en het aanrecht in. Helemaal goed!
Toch jammer. In mijn tijd stonden we heel hard met mijn moeder mee te dansen als ze deze plaat opzette. Vandaag zit dat er in ieder geval niet in. Maar zo is het ook leuk.

donderdag 12 september 2013

Zotte devotie

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens en ik ben ontzettend blij om hier te zijn. Met hier bedoel ik in mezelf. Op de drempel van vrijheid, wellicht op het randje van waanzin, maar ook een millimeter verwijderd van daar waar ik werkelijk gewoon altijd al ben geweest. Ach, misschien komt dat Grote Inzicht wel nooit. Maar nu voel ik me intens dankbaar voor alles wat is. Voor allen die mijn pad gekruist hebben. Voor allen die mij enorm geïnspireerd hebben. Voor alle mislukkingen en tegenslagen, voor al het moois én voor alle foeilelijke feiten die mijn ziel geslepen hebben. Het wordt me steeds duidelijker. En er valt verder niets over te zeggen. Ja, ik begeef me zelfs nu al op glad ijs.
Wat ik wil overbrengen is die dankbaarheid. Man, wat is het leven prachtig! Met ALLES wat het omvat. Tuurlijk, soms zit ik met pijn en weemoed in mijn hart mijn tranen weg te slikken. Maar juist dan toont het leven haar schoonheid. De seizoenen die in al hun kleur en geur aan me voorbij trekken. De vogels die er altijd gewoon zijn, ongeacht hoe ik me voel. Het leven dat voelbaar is in alles. Zelfs het zogenaamde onkruid dat de wil heeft om te groeien, om er te zijn en zich tussen stoeptegels wringt en stoïcijns doorzet met die groei.
Wat is het leven onvoorspelbaar, onvoorstelbaar mooi en groots. Allen die mij mogelijk maakten, enorm bedankt. Feitelijk de gehele mensheid, aarde, universum, en wat al niet meer. Maar vooral wil ik jou bedanken. Jij die dit leest. Wat fijn dat je er bent! Het is echt gigantisch goed zo. Ik had niets willen missen.
Wat mooi hè? Om thuis te zijn!

maandag 26 augustus 2013

woensdag 7 augustus 2013

Staren door het raam

Zie hier het eindresultaat! Mijn boekje is klaar!
Voor 7,99 bij mij te bestellen. Zesennegentig haiku gedichten, 102 bladzijden, past zo in je binnenzak of in je tas. Leuk om cadeau te geven (aan jezelf) en af en toe weer eens open te slaan.

zaterdag 22 juni 2013

Lofzang

Een lied, door mijn dronken hart
in het aanzicht van de dag
vanuit het donker voortgebracht

De maan; hoe lieflijk het gezicht
door haar stralen aangeraakt
brengt de nacht in evenwicht

De zee komt steeds dichterbij
heft alle onschuld op
raakt het leven aan in mij

Zacht is de helderheid die mij omringt,
mij voedt, mijn leven kleurt, me bemint.
Die er belangeloos voor zorgt
dat mijn hart weer zingt.

Dat mijn hart weer zingt
Mijn hart weer zingt.

vrijdag 21 juni 2013

Hoera voor de nutteloosheid!

Vandaag ben ik weer wakker geworden met de drang om mijn bed uit te springen en onder te duiken in het leven. Geen idee wat deze dag me brengen zal en slechts vage ideeën over de invulling ervan. Ja, de boodschappen en de kinderen. Maar nog meer, een drang om iets te doen of ergens na toe te gaan. Nu zit ik hier en de creatieve drang sleurt aan me om mijn eieren te leggen. Een lied welde tijdens het bereiden van het ontbijt in me op. Nu speelt het in mijn hoofd. De tekst heb ik deels kunnen vangen, maar de muziek laat ik nog even voor wat het is. Alles in het inmiddels aanwezige vertrouwen dat die niet zoekraakt. Het wakkere gevoel dat bezit van mij heeft genomen maakt dat ik me wil afsluiten van alles en iedereen. Ik wil me terugtrekken en kijken, en schrijven over wat zich aandient. Na twee zinnen schrijven op deze gammele laptop, schiet de kramp al in mijn linkerhand. Al dagen loop ik met reumatische pijnen in mijn linkerschouder en hand. Nu weet ik weer waarom ik nooit langer dan een half uur achter elkaar schrijf. Mijn lichaam houdt niet van deze eenzijdige bewegingen. Daarom dus liedjes schrijven. Of korte gedichten. Kort en krachtig en direct tot de essentie doordringen. Maar voordat ik daar ben, wil ik dansen en zingen, een cake bakken, rondjes rennen op het plein, de vloer boenen, de kamer herinrichten of gewoonweg zitten en alleen maar kijken. Er is iets dat buiten mij om, iets dat veel existentiëler is, om mijn onmiddelijke aandacht vraagt. Het leven raast door mijn lijf! Ik wil het grijpen, vasthouden, ervan proeven,
er op kauwen en er volledig in onderdompelen! Gekke en bizarre avonturen ondernemen, en totaal onthecht en volledig zinloos als een gek wijf, met mijn meest gekke hoedje op, door de straten lopen. ‘Auw,’ zegt mijn lijf. ‘Doe maar even niet. Ruim eerst je rommel op. Kijk daar alsjeblieft even naar.’
Nu terug naar de werkelijkheid van alledag. Ik zit hier met mijn gedrogeerde geest, met mijn totale waanzinnige gelukzaligheid en de kriebels in mijn lijf, en met kramp in mijn hand, een houten reet van de rode Trip-Trap van mijn dochter, verder nog een knaagje in mijn maagje die roept dat er van gelukzaligheid niets gebakken kan worden, en ineens zie ik mijn zoon spelen met zijn blokken. Dat mannetje die zich totaal niet bewust is van mijn drang en verlangens, bouwt tevreden aan een treinbaan. Buiten regent het en ik zie vanaf deze afstand nog hoe de hommels haast onverstoorbaar van de ene kamperfoeliebloem naar de andere vliegen. Wellicht ook dronken van geluk? De regen lijkt ze in ieder geval niet te weerhouden van hun dans met de oranje- gele klokken.
De essentie van dit relaas? Ha, die is er niet! Geen moraal, en geen leuke laatste zinnetjes die het begin, het midden en het einde van dit verhaal aan elkaar breien. Het is totaal onbelangrijk. Volledig nutteloos. En daarom een applausje waard!

zondag 5 mei 2013

Zoals de wind waait

Als de twijfel is verdwenen, en er is weer ruimte in je hart.
Als je los bent van het verleden en de onrust je niet meer tart.
Dan ben ik hier. Ik hoef nergens heen.

Als je besluit te komen, en iets van geluk wilt zaaien, behoed je dan voor stille dromen en laat de storm maar waaien.
Als je dan eindelijk die stap eens zet, maak je los van ideeën en geef je over aan de levenswet.
Ik ben hier. Ik hoef nergens heen.

Als je komt; wees welkom.
En als je weer stilletjes voorbij wilt gaan, trek je dan van mijn woorden niets meer aan.

Zoals de wind waait.
Zoals de liefde het leven zaait.
Zo ben ik tot alles toe bereid
Met opgeheven hoofd, totdat ik langzaam ben uitgedoofd.

Wees welkom.

woensdag 17 april 2013

Rauw 3




Rauw 2




Rauw!




zondag 17 februari 2013

Haiku 2- een golf van inspiratie



Staren door het raam
waar niets valt te bekijken,
van binnen zo leeg

De onzekerheid
voor mij geen loden last; echt,
alles gaat voorbij

Waar ik niet zijn kan
daar drijft geen wolk ooit voorbij
in een land van niets

In een golf komt hier
een stroom van woorden voorbij
op zoek naar een pen

Hebzuchtig reikend
rondjes lopen om jouw hart,
doof voor de stilte

Waar er ruimte is
-in de kern vanzelfsprekend-
ontkiemen zaadjes

Dat wat je vasthoudt,
zelfs al ben je licht bepakt,
wordt op den duur zwaar

Los van het dromen
de herfst nu achterlatend
vleugels in de wind

‘Uw advies, meneer?
in het woord zelf zit al iets
wat het smerig maakt’

Een tegelpatroon
door onkruid onderbroken
waar een pad ontstaat

Voetstappen volgen
zandkorrels in tinten geel
water af en aan

En in zijn eenvoud
is het niets anders dan dat
het zijn weg wel vindt

Een meester toont zijn
prenatale levenswerk
voorlopig postuum

Een gebaar van troost
welk meer dan woorden omvat
en zoet van zichzelf

Gemorste pinda
die de Gaai gulzig doorslikt
voor hem een feestmaal

Mise-en-scène:
een horizon, regenboog
weids het groene gras

Het woord liefde, lief
wat jij op je lippen neemt
wat brengt het ons nu?

Grootsheid en waanzin
voor wie echt durft te leven
is het dichterbij

Hierboven een greep uit de haiku die ik dit jaar in een bundel zal gaan uitgeven. Ik wacht nog even tot ik een honderdtal van de beste haiku, die via mijn pen kwamen, heb verzameld. Op dit moment staat de teller op 78. Tot die tijd kan ik alle haiku ook nog eens rustig doornemen en perfectioneren. En me verder specialiseren in het aandachtig kijken naar de dingen die voorbij komen.



dinsdag 29 januari 2013

Stilte

Zachter wordt mijn denken in het voorhuis van mijn innerlijke reis. Niet langer lijk ik slaaf te zijn van mijn ontembare onrust.

sssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss

vrijdag 25 januari 2013

Oeverloos

De hemel staart en ik staar terug. Ik lig hier languit op mijn rug. En al mijn hoop is ijdelheid, het is het laken van mijn tijd. De mezen vliegen af en aan, zij hebben geen vermoeden van het bestaan. Daarmee is nog niet gezegd dat geen enkele mees ooit zijn grens heeft verlegd. Maar dit, vast gewoonweg gedaan zonder hier ooit nog bij stil te staan, is toch een grootsheid en een talent waarvan ik slechts kan dromen. Mocht het mij nog overkomen dat ik groots kan zijn in mijn onbenullig bestaan, laat ik dan slechts buigen en er vooral niet vooropstaan. Veronderstel dat als ik plotseling verdwijn de aarde nog steeds haar zelfde ronde doet, de hemel ook dan niet van haar zijde wijkt, en sterren en planeten doorgaan met hun kosmische tango, er niemand is om te applaudiseren en het gedaan is met het oeverloos proberen. Altijd maar weer boven mezelf uit willen stijgen als een mees die tenslotte toch nog de laatste pinda van zijn omhulsel weet te ontdoen. En dan wegvliegt zonder om te kijken. Ach, wat ben ik toch een oen.


donderdag 10 januari 2013

Het is zoals het is

Vriendinnen uit mijn middelbare schooltijd hebben mij verteld dat ik vroeger riep dat ik beroemd wilde worden. En eerlijk, ik was er ook van overtuigd dat dit zou gebeuren. Iets met toneelspelen en iets met zingen. Nou, beroemd ben ik nog niet geworden, en eigenlijk ben ik daar heel tevreden mee. Meer mezelf ben ik wel geworden.
Vanaf de eerste dag dat ik voelde dat ik liedjes moest schrijven, heeft ambitie me in een rare wurggreep gehouden. Want als ik dan liedjes schrijf, dan moet ik het wel ergens voor doen. Ik wilde er iets mee bereiken. Een heel vaag beeld hield ik mezelf dan voor ogen. Waar ik overigens onmiddellijk kramp in mijn lijf van kreeg. Oh, zou ik ooit kunnen voldoen aan dit beeld?
Zo heb ik heel wat podiumvrees moeten overwinnen, en ettelijke writerblocks doorstaan. Ontzettend veel getwijfeld over de ingeslagen weg, veel te vaak geluisterd naar alle stemmen in mijn hoofd, en innerlijke crisissen doorleeft. Om uiteindelijk op een punt aan te komen dat ik er de brui aan wilde geven. Want wat levert het me naast innerlijke onrust en spanning eigenlijk op? Maar goed, stoppen met iets wat nu eenmaal van binnen uit komt, heeft weinig zin. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. 
En toch ben ik gestopt. Drie jaar geleden heb ik ergens het dappere besluit genomen om te stoppen met al dat gesodemieter. Het willen, het hopen, het afwachten, het moeten, het verlangen naar...iets. Het iets wat er nog niet is. Het iets wat ik wil bereiken en onbereikbaar lijkt. Man, dat is een onmogelijke opgave! Nooit kom je er van af! Er blijft altijd wel weer iets over. Is het niet het een, dan is het wel het andere. 
Nee, geen gedoe meer. Liedjes schrijven, ja, maar zonder verwachtingen. Zingen voor publiek? Ja leuk, als ik wordt gevraagd, dan kom ik. Eraan werken om iets te bereiken? Ach, als mijn liedjes gehoord willen worden, dan merk ik het wel. 
Echt een super relaxte houding is dit. En daar heb ik misschien veel voor moeten doorstaan, helemaal vanzelf is het niet gekomen, maar dan heb je ook wat. Ja, ineens was het er. Het gevoel van: ik zie het allemaal wel. Alles is goed. 
Mijn moeder zei vroeger tegen mij; je hebt niets te willen. Daar raakte ik altijd erg gefrustreerd van. Want ik wilde zoveel! Of zoveel niet. Maar nu zie ik in dat ze wel een punt heeft. Als je niets te wensen of te willen hebt, maar gewoon open staat voor wat er is, dan komt het leven je toe. Prima toch?