zondag 9 december 2012

Mijnheer Boef


Je naam spreek ik niet meer uit.
Vergeten wil ik je gezicht.
Maar dan juist kom je bij me aan
In dit lyrische gedicht.

Bij elke stap die ik zet
Ben jij mijn stille metgezel.
Het is niettemin dat mijn bloedend hart
Het lot steeds weer tart.

Je schuilt achter elke bloem
En in een lenteblad zo teer
Telkens als ik mijn ogen sluit
Dan zie ik je des te meer

Vergeef me als ik breek
Het wordt van binnenuit gestuurd
Blijf ik met lege handen staan
Dan nog is er geen houden aan.

De wind fluistert je naam.
En de regen laat me zien
Dat zelfs als de zon niet schijnt
Niets deze liefde ondermijnt.

Wat een rijkdom dit bezit.
Er is niets meer dan dit.