zondag 9 december 2012

'Hi, hi, hi, ha, ha, ha, ik stond erbij en ik keek ernaar.'

Gisteren ben ik gevallen met de fiets! Vallen is iets heel bijzonders. Als het kon, liet ik me vandaag weer vallen.
Omdat sommige fietspaden glad waren, wist ik al dat ik me op glad ijs bewoog, zal ik maar zeggen. En met een bakfiets manoeuvreren is ook veel lastiger. Vooral als er voor je een vijfjarige zit die het lastig vindt om stil te blijven zitten. Maar op de heenweg viel het mee, dus ik raakte op de terugweg wat overmoedig. Te laat realiseerde ik me dat juist het fietstunneltje een heikel punt was. Daar was immers niet gestrooid.
'Nou wordt het echt spannend!' riep ik tegen mijn zoon.
En ja hoor, ik begon krampachtig tegengas te geven en probeerde te remmen. Nooit doen! Dat weet ik nu.
En als je dan voelt dat je valt, dan komt er een moment dat je niets meer kunt doen. Je valt en dat is dat. Er is dan alleen maar vallen. Daar kun je je het beste aan overgeven. Doe je dat niet, en zet je je dus juist schrap, dan is vallen helemaal niet leuk. Dat was dus in mijn geval. Auw! Knie bont en blauw, stuitje idem dito. Maar mijn zoon gleed uit het bakje het fietspad op, keek even waar hij terecht was gekomen, en stond weer vrolijk op. Geen vergelijking natuurlijk in dit geval, hij werd alleen maar zachtjes de straat op geschoven. Tja, en daar lag ik dan. En dan is het best grappig om te merken dat vallen ook maar vallen is. Dat ik altijd zo bang ben om te vallen, vooral als het ijzelt en daardoor als een oud wijf op de fiets zit. Of bijna niet meer de deur uit durf. Stel je voor dat ik val!
Maar vallen kan gebeuren. Ja, zeker in winterse omstandigheden. De volgende keer, en ik kijk er echt nu al naar uit, laat ik me gewoon vallen. Als ik niets kan doen, en er alleen maar vallen is, dan is dat maar zo. Hoef ik niets voor te doen. Geen denken, niets te handelen, gewoon laten gebeuren. En dan maar kijken!
Wauw! Na de val, ben ik opgekrabbeld en weer verder gefietst (na het fietstunneltje dan). Eenmaal thuis heb ik een uur lang zitten na genieten van mijn stramme lijf. Pijnlijk, maar ergens ook fijn want ontzettend leerzaam. Want als ik ben vertrokken, en er alleen maar is, en in dit geval dus vallen, dan ben je even in de hemel.