donderdag 27 december 2012

Voorproefje van het aanstaande album




Het eerste liedje dat helemaal klaar is. Aan twee worden nog gesleuteld, er moet voor een ander liedje nog piano opnames worden gemaakt (een prachtige vleugel!), en de rest moet nog worden bewerkt en gemixt. En dan nog even wachten of zich nog een liedje aandient. Maar als het klaar is, dan merk ik het wel en gaan we het afronden. Het zal wel in de loop van het nieuwe jaar worden dat we het album gaan uitbrengen. We zitten in ieder geval goed op schema. Niet dat ik me ook maar iets aantrek van welk schema dan ook:-)

zondag 9 december 2012

Mijnheer Boef


Je naam spreek ik niet meer uit.
Vergeten wil ik je gezicht.
Maar dan juist kom je bij me aan
In dit lyrische gedicht.

Bij elke stap die ik zet
Ben jij mijn stille metgezel.
Het is niettemin dat mijn bloedend hart
Het lot steeds weer tart.

Je schuilt achter elke bloem
En in een lenteblad zo teer
Telkens als ik mijn ogen sluit
Dan zie ik je des te meer

Vergeef me als ik breek
Het wordt van binnenuit gestuurd
Blijf ik met lege handen staan
Dan nog is er geen houden aan.

De wind fluistert je naam.
En de regen laat me zien
Dat zelfs als de zon niet schijnt
Niets deze liefde ondermijnt.

Wat een rijkdom dit bezit.
Er is niets meer dan dit.

Sportief in eigen huis

Of ik nog aan hardlopen doe werd mij laatst gevraagd. Binnen was mijn antwoord. Ik zet opzwepende muziek aan en werk mijn lijf in het zweet. Beetje dansen, stampen, springen, huppelen en rondjes draaien. Na drie kwartier voelt dit net zo als vijf kilometer hardlopen. Weet ik uit ervaring.
Een vreemd antwoord van mij, zag ik op haar gezicht. Of ik niet naar een sportschool ga. Ik zou niet weten waarom. Daar kan ik toch niet in mijn onderbroek en op blote voeten op een plaat van The Beegees staan springen? Of als een Afrikaanse vrouw met mijn billen schudden op muziek van The Rolling Stones.
En 'Bij ons staat op de keukendeur...' draaien ze ook niet in een sportschool. Nee hoor, geen haar op mijn hoofd die eraan denkt naar een sportschool te gaan. Mijn huiskamer voldoet aan alle eisen.
Hardlopen is trouwens ook een zwaar overschatte sport. Ik houd best van rennen, maar persoonlijk wissel ik het graag af met huppelen. Hoe sneller ik huppel, en hoe hoger ik kom, hoe groter de lol. Ja, een rondje Geestmerambacht huppelen kan mij altijd erg bekoren. Maar straks weer hoor, als het voorjaar haar lokroep weer laat horen.

'Hi, hi, hi, ha, ha, ha, ik stond erbij en ik keek ernaar.'

Gisteren ben ik gevallen met de fiets! Vallen is iets heel bijzonders. Als het kon, liet ik me vandaag weer vallen.
Omdat sommige fietspaden glad waren, wist ik al dat ik me op glad ijs bewoog, zal ik maar zeggen. En met een bakfiets manoeuvreren is ook veel lastiger. Vooral als er voor je een vijfjarige zit die het lastig vindt om stil te blijven zitten. Maar op de heenweg viel het mee, dus ik raakte op de terugweg wat overmoedig. Te laat realiseerde ik me dat juist het fietstunneltje een heikel punt was. Daar was immers niet gestrooid.
'Nou wordt het echt spannend!' riep ik tegen mijn zoon.
En ja hoor, ik begon krampachtig tegengas te geven en probeerde te remmen. Nooit doen! Dat weet ik nu.
En als je dan voelt dat je valt, dan komt er een moment dat je niets meer kunt doen. Je valt en dat is dat. Er is dan alleen maar vallen. Daar kun je je het beste aan overgeven. Doe je dat niet, en zet je je dus juist schrap, dan is vallen helemaal niet leuk. Dat was dus in mijn geval. Auw! Knie bont en blauw, stuitje idem dito. Maar mijn zoon gleed uit het bakje het fietspad op, keek even waar hij terecht was gekomen, en stond weer vrolijk op. Geen vergelijking natuurlijk in dit geval, hij werd alleen maar zachtjes de straat op geschoven. Tja, en daar lag ik dan. En dan is het best grappig om te merken dat vallen ook maar vallen is. Dat ik altijd zo bang ben om te vallen, vooral als het ijzelt en daardoor als een oud wijf op de fiets zit. Of bijna niet meer de deur uit durf. Stel je voor dat ik val!
Maar vallen kan gebeuren. Ja, zeker in winterse omstandigheden. De volgende keer, en ik kijk er echt nu al naar uit, laat ik me gewoon vallen. Als ik niets kan doen, en er alleen maar vallen is, dan is dat maar zo. Hoef ik niets voor te doen. Geen denken, niets te handelen, gewoon laten gebeuren. En dan maar kijken!
Wauw! Na de val, ben ik opgekrabbeld en weer verder gefietst (na het fietstunneltje dan). Eenmaal thuis heb ik een uur lang zitten na genieten van mijn stramme lijf. Pijnlijk, maar ergens ook fijn want ontzettend leerzaam. Want als ik ben vertrokken, en er alleen maar is, en in dit geval dus vallen, dan ben je even in de hemel.


zaterdag 8 december 2012

Adinkrahene



Een plus een is drie. 



Volkomen totaal


Alleen gaan. Mijn naam vergeten. Alle zakken legen en niets meer dragen. Geen verwachtingen meer maar gewoon het leven zijn. Zelfs de drang om iets te creĆ«ren laten vallen. Nergens meer aan hechten. Gewoon maar doen. Zonder rede. Zonder zin. Blijmoedig en liefdevol in het leven staan. Stapje voor stapje verder zonder ooit een afstand af te leggen. De eenheid van zaken zien. Alles is perfect en alles is compleet. Niets meer aan toe te voegen. Kijken vanaf een afstand, totdat zelfs dat is verdwenen. Volmaakt gelukkig omdat ik altijd al daar was waar ik wil zijn. Weer onschuldig worden, als het kind, en dan tot stof vergaan.  Er is niets. En niets is alles wat er is. Alles is totaal. Totaal.