woensdag 4 april 2012

Jammen in studio Mumvantijd

Beetje experimentele muziek maken met Eef is een zeer ontspannen bezigheid. We spreken af in welke toonsoort we spelen, maar verder laten we het gewoon gebeuren. En dat is heel leuk. Soms zitten er verrassende dingen tussen! Hier de opnames van 16 maart.
Jammen met Eef  part 1(The Monstergate experiment)

Marloes Vermaning &The Monstergate experiment part 2

part 3


dinsdag 3 april 2012

Vrij van ambitie

Zaterdag keek ik een documentaire over een schrijver die vertelde dat er in hem een groot schrijver schuilde maar dat die er niet uitkwam omdat hij zo ambitieloos was. Telkens als hij ging zitten om een verhaal te schrijven kwam hij niet verder dan een a4tje. Geen zitvlees en de drang om hout te hakken, dreef hem altijd weer naar buiten. Och, wat een feest van herkenning. De drang om naar buiten te gaan die heb ik ook. Iedereen heeft die waarschijnlijk wel. Maar die van mij is zo sterk dat ik gewoonweg wil gaan als ik zin heb om naar buiten te gaan. Met mooi weer heb ik daarom ook geen zin om te werken. Dan wil ik vrij zijn en de wind in mijn haren voelen. Wat werken betreft kun je wel stellen dat ik ook vrij ben van enige ambitie. Toen ik ooit een studiekeuze moest maken, kwam ik er al gauw achter dat ik eigenlijk niets echt leuk vond. Ik zocht een studie die totaal was. Het hele leven besloeg. Antwoorden kon geven op dringende vragen. Ik kon me niet voorstellen dat er een studie of baan zou bestaan die de hele lading zou dekken. Ook al wist ik niet wat die lading dan was. Ha, ik wilde eenvoudigweg schrijven over alles wat ik zag en waarover ik nadacht. En zingen en liedjes maken. Maar omdat ik toch moest kiezen (en voornamelijk van mezelf) koos ik maar voor de eerste de beste studie. In de wetenschap dat het dan toch niet uitmaakte. Als niets me echt boeide kon ik net zo goed maar iets gaan doen, om het even wat. Dit bleek niet te werken. Drie onafgemaakte studies en een burn out later, doe ik nog steeds wat ik graag doe. Ik kijk naar het leven en schrijf of zing erover. En als de zon schijnt, ben ik de deur uit.
Maar daar kun je toch je geld niet mee verdienen? Ach, dat zie ik dan wel weer.

maandag 2 april 2012

Pure verveling

Misschien is het wispelturigheid. Vijf maal op een dag je blog opnieuw ontwerpen. Maar het zit zo; de twijfel is toegeslagen. Er zijn zoveel mogelijkheden, en ik wil ze allemaal bekijken. Heb ik dan niets beters te doen? Dat antwoord moet ik je schuldig blijven. Er zijn wel andere dingen die ik zou kunnen doen ja. De was opvouwen. Solliciteren naar een baan waarvoor ik wel wordt betaald, het arrangement van een nieuw liedje bestuderen, de voortuin onkruidvrij maken (de buren blij maken), het speelgoed van de kinderen opruimen (zinloos natuurlijk), een rondje hardlopen (maar daar word ik moe van) of de badkamer soppen. Maar wat is beter? Dit kwam in me op. Geen idee waarom ik de drang had om mijn blog van een nieuw jasje te voorzien. En wie leest mijn blog eigenlijk?
Het is de verveling die is toegeslagen. Verveling leidt wel vaker tot geniale ingevingen. Maar dat hoeft niet. Afwachten dus maar.

Onvolkomen volmaakt

Voetje voor voetje schuif ik naar voren. Nauwelijks hoorbaar beweeg ik me naar het midden. Heel sierlijk en sereen, naakt en compleet Mijn voeten die de grond aftasten zonder het contact met de aarde te verbreken, mijn benen die me dragen en mijn romp rechtop. Als  een rots sta ik, loop ik, of nee, dans ik door het leven, aangetrokken door het centrum van het bestaan.Halverwege draai ik mij nog eenmaal vol ontzag om. Het is goed geweest! Geen stap die ik ooit heb gezet is misplaatst geweest. En nu doorgaan. Voetje voor voetje.
Er is geen korte, snelle of sluiproute, geen tussen of middenweg. Er is alleen maar de weg die voor mij ligt, en niet verder dan het zicht reikt. Even onbelangrijk is het om me bezig te houden met het hoe en waarom. Met wel of geen inkomen, zinvol of zinloos, gezond of ongezond, rein of onrein, goed of kwaad. Vooruit zo die gaat! En anders is het niet. Iedere vogel zingt zoals het gebekt is.
Ik ben op weg. En iedere stap die ik zet, ben jij in mijn gedachten. Daar kan ik kort of lang over zijn, een etiket op plakken of als iets onjuist beschouwen. Ook kan ik het aanschouwelijk maken. Maar daar stop ik mee. Ik ben gewoonweg blij dat jij er bent. Ja, alles is goed. Precies goed, compleet en volledig.
In al mijn onvolkomenheden ben ik volkomen volmaakt. Gek wijf dat ik ben!