donderdag 29 maart 2012

Spiegelbeeld


Als je in de spiegel kijkt ga je uit van wat je daar ziet. Maar ik weet inmiddels dat de ik die ik zie in de spiegel niet de werkelijke of wezenlijke ik is. Toch ben ik erg gehecht aan dit beeld. Daarom kleed ik me op de manier waarop ik me kleed. Het past bij het beeld wat ik heb van mezelf. Mooier maken vanbuiten door er een goed gevoel over te hebben vanbinnen.
Sinds een aantal jaren maak ik me meer en meer los van mijn gehechtheid aan het beeld in de spiegel. Het beeld is niet constant en mooi is ook alleen maar mooi in een bepaalde context.
De broek die ik heb gepast in een kledingzaak waar het licht op een bepaalde manier schijnt, zodat alles wat ik er pas per definitie mooi is, kan voor de spiegel thuis een hele andere kleur hebben. Een andere beleving natuurlijk, want de broek is hetzelfde.
Dus is het zaak om me helemaal los te maken van elke definitie die ik heb van mezelf. Om daarna tot de kern te komen van wie ik werkelijk ben. En alleen de essentie tevoorschijn laten komen. Ik heb de neiging om dan nooit meer in de spiegel te kijken, of dan juist weer wel iedere keer dat ik langs een spiegel loop. Tot ik merk dat ieder oordeel over mezelf zachter en milder is geworden. Dan kijk ik in de spiegel en dan zie ik mezelf. Op een dag trek ik dan gekke schoenen aan waar ik om word uitgelachen of juist weer toegelachen. Besluit ik voorlopig niet meer naar de kapper te gaan omdat ik niet meer bezig wil zijn met mijn kapsel. Er groeit haar op mijn hoofd. En dat is dan dat. Heeft mijn lievelingsvest vlekken die er nooit meer uitgaan in de was, en die blijf ik stug dragen terwijl ik alle goede adviezen van mijn moeder over vlekkenbehandeling in de wind sla.
Het valt me op dat hoe minder ik bezig ben met mijn uiterlijk, des te meer anderen erover vallen. Ik krijg meer complimenten. Dat ik er jonger uitzie, zachter, gezond, uitgeslapen, goed of zelfs sexy. Het beeld van mij komt juist krachtiger naar voren. Dit in stil contrast met de wens om kleiner te worden. Niet bescheiden, of minder belangrijk maar gewoon kleiner. Niet zo hard en aanwezig. Niet zo bezitterig en vooringenomen. Gewoon klein. Een iemand die de naam Marloes heeft gekregen. Oh, en als ik dan juĂ­st begin te groeien, dan komt de twijfel. Dan wil ik stiekem onder mijn steen kruipen. Een stem in mij dwingt me dan weer in de spiegel te kijken. Alleen kijken en niets zien. Gewoon dat doen wat ik doe omdat dat nu eenmaal in mij zit. Daar dan juist weer helemaal niet gehecht aan raken.
Als ik dan een foto van mezelf ik de krant zie staan, dan mag die best een tijdje op het prikbord hangen zodat ik mezelf eens vanuit dat perspectief kan bekijken. Maar die heb ik er na een dag weer afgehaald. Want ook dit beeld is maar net hoe je het bekijkt. Het verandert niets aan wie ik ben. Werkelijk.
Een spiegelbeeld is gewoon een beeld dat gespiegeld weer wordt gegeven. Echt, meer is het niet.