dinsdag 6 maart 2012

Er is niets

Ik zit hier maar te zitten met het lege scherm nog voor me. De koffie inmiddels koud geworden, en mijn blik naar binnen gericht. En toch ontgaat me niets. Het gonzen in mijn hoofd, mijn koude voeten maar ook de poes die wat mauwt en snuft en onrustig heen en weer loopt. Playmobile poppetjes die worden aan- en uitgekleed door mijn zoon die in opperste concentratie kleine onderdeeltjes verplaatst van de ene naar de andere plek, en het patroon op zijn kleurige pyjama. De klokken in de kamer tikken ieder op hun eigen ritme. Ze tikken, onverschillig voor het getik van de ander. Mijn hart bonst en ik voel het kloppen in mijn keel. Weer een ander ritme. Plastic onderdeeltjes vliegen door de kamer, kleine voetstappen erachteraan. Het geluid van tikken, zoemen, gonzen, bonzen in en buiten mij, meer is het niet en het stelt niet veel voor. Maar nu is het alles wat er is. Ik sluit mijn ogen en geef me eraan over. En ik wacht af wat er gebeurt. Maar er gebeurt helemaal niets. En dat is fijn. Alles gaat precies zoals het gaat. En meer is het niet.