maandag 5 maart 2012

Boodschappen doen en het pad van zen

Boodschappen doen is soms een enorme kwelling. Een haast onmogelijke uitdaging om het pad van ZEN te bewandelen in een supermarkt. Overal, nee echt, overal kom ik van die moeders tegen. Moeders die gebukt gaan onder het gewicht van de zware last van hun kinderen. En die lopen er dan natuurlijk naast. Of achteraan. En wat die kinderen dan ook doen, het levert altijd een gemopper en in het slechtste geval een snauw van die moeders op. Dat ze vervelend zijn of doen, niet zo moeten zeuren, dat dit echt de laatste keer is dat, en anders gaan 'we' nooit meer dit of dat. Een en al gal, zuur en zwartgalligheid. Ik krijg spontaan medelijden met die kinderen. Wil ze in mijn winkelwagentje stoppen, ze opruien om gekke bekken te trekken naar hun moeder, haar aan de haren trekken of vermanend toespreken, of gewoon keihard gaan gillen. Maar dat is niet ZEN. En ik bewandel het pad van ZEN. Dan probeer ik ernaar te kijken zonder oordeel. En het te laten zijn. van die dingen. Maar overal waar ik loop, hoor ik die moeder de ruimte van haar kinderen vervuilen met haar vergif. De kinderen zijn de toekomst, en ik ben er dan in dat geval weer getuige van dat vrede voorlopig nog niet binnen bereik is. Of, nee, dat kan ik niet weten, en dan probeer ik in en uit te ademen en al van dit weer los te laten. Aandacht bij mijn boodschappen. Lucifers op mijn lijstje. Maar in mijn ooghoek zie ik weer zo'n scène waar ik de kriebels van krijg. Ik negeer het, ik negeer het. Rechtdoor naar de plek van de lucifers. Hé, waarom hebben ze de lucifers verplaatst, vraag ik me dan verwart af. Maar merk op dat ik sta te staren naar het vak met toiletpapier. En dan besef ik dat dit een heel rare plaats is voor lucifers. Spontaan krijg ik zin om die hele aanbieding Popla in de fik te steken. Adem in, en adem uit. Voel mijn voeten. Gehuil klinkt door de winkel. Mijn nekharen gaan rechtovereind staan. ZEN. Wat zegt dit over mij, schiet me dan te binnen? Welk een spiegel wordt mij voorgehouden? Misschien ben ik wel die rotmoeder. Of nee, ik kan ook wat doen aan dit 'probleem'. Oh, ik kan ook een gekke bek naar die moeder trekken. Een beetje humor om de zaak wat lucht te geven. Maar zulke moeders zijn levensgevaarlijk. Nee, toch maar niet doen. Wacht, als ik er niks aan kan doen, dan moet ik de situatie accepteren. Op het moment dat ik dat bedenk, sta ik ineens voor een schap met schattige glaasjes in allerlei leuke kleuren. Zonder erbij na te denken leg ik er drie in mijn karretje. Niet nadenken, maar aanwezig zijn met aandacht. Ja, ik weet het weer, dat was de oplossing. Maar waarom leg ik dan die glazen in mijn kar? Die heb ik niet nodig. Impuls aankoop. Of, is dit gewoon spontaan? ZEN. Uiteindelijk lukt het me om de lucifers te vinden op de plek waar ze (altijd) liggen, race ik naar de kassa met alle boodschappen op mijn lijstje, exclusief schattige hebbedingetjes, en kom ik bezweet en enigszins beduust thuis. Twee koppen koffie later, zit ik dan er een blogberichtje over te schrijven, terwijl de cafeïne door mijn lichaam giert. Loskomen van het denken. Het pad van ZEN. Dat ik hierover schrijf zal dan ook wel niet ZEN zijn.