maandag 27 februari 2012

Eigenlijk

Het eigenlijk wat anders willen is mijn grootste uitdaging. Zolang ik diep van binnen blijf roepen dat ik eigenlijk wat anders wil, zal mijn lijden nooit ophouden. Maar misschien is dat ook precies de bedoeling. Nu kan ik blijven zoeken naar dat andere. Dat ‘iets anders’ blijft een fata morgana. Want als ik dan eindelijk het een heb, ontbreekt het ander weer. Eigenlijk is het een zoeken naar volmaaktheid. Een staat van zijn die even vluchtig is als mijn zoektocht. Soms lijken de dingen om me heen even volkomen volmaakt. Het volgende moment is alles weer anders. Totaal volmaakt is het nooit. Dat alles eindig is, geeft enig rust. Vanaf ieder moment dat je leeft, kan je leven op ontelbaar manieren ingevuld worden. Niets blijft zoals het vandaag is. Misschien voor een tijdje, maar niet eeuwig. Ook deze dag gaat gewoon voorbij. En misschien lijken alle dagen op elkaar, en heb ik het gevoel dat er geen schot in de zaak zit, toch zit er ongemerkt beweging in. Er is altijd beweging. Het wiel draait door. Dan is inderdaad totale aanvaarding van wat er is, de eenvoudigste manier om je leven te leven. Maar het willen, het verlangen, het wensen, het dromen, houdt mij in een rare wurggreep. Het is niet genoeg om te WILLEN leven in het hier en nu. Als je namelijk erg je best zit te doen om het leven te aanvaarden en het nu te omarmen, dan schiet je ook je doel voorbij. Probeer maar eens een tijdje nergens aan te denken en ga maar eens lekker zitten zijn. Dit op basis van WILSKRACHT doen is totale tijdsverspilling. Het WILLEN moet de mond gesnoerd worden, en aan banden gelegd om uiteindelijk een zachte dood te sterven. En dit op een natuurlijke manier, heel zachtjes zonder dat IK het in de gaten heb. Net zolang tot er niets meer over is van MIJ. Maar dan vraag ik mij af of ik wel wil sterven. Ben ik bereid op te gaan in het Grote Niets, zodat ik eindelijk gewoon BEN zonder ook maar iets werelds te verlangen? Nee, dan wil ik liever toch wat anders. Laat mij dan in godsnaam doorgaan met mijn leven lijden. Ik lijd, dus ik besta.