vrijdag 4 november 2011

Indianendans of niet

Dansen is leuk! En dat doe ik eigenlijk ook veel te weinig. Het komt hier regelmatig voor dat de kinderen muziek opzetten en dan in hun ondergoed staan te dansen in de kamer. Soms waag ik me dan ook aan een dansje, maar meestal raak ik enigszins ontmoedigt als de kinderen roepen dat ik alles behalve de 'billie-billie-dans' mag doen. Vanmorgen heb ik me echter eens lekker uitgeleefd op mijn eigen slaapkamer. Op de opzwepende muziek van Faithless ben ik eens lekker ouderwets uit mijn dak gegaan. Deze uitdrukking alleen al bevat sterke aanwijzingen dat ik de jaren tachtig actief heb meegemaakt. Mijn kinderen kijken me dan net zo raar aan als wanneer ik wat kontbewegingen maak en dat dan dansen noem. Dat ik toch niet helemaal ouderwets ben, bleek toen ik tijdens het dansen respect oogstte van mijn jongste. 'Hé mama, je lijkt wel een indiaan,' riep hij vol bewondering. 'Ja, dit is een Indianendans, zie je wel dat mama goed kan dansen!' riep ik hijgend en puffend. Maar tenslotte raakte ik zo enthousiast dat ik 'het' weer deed. 'Oh, nee hè, niet de billie-billie-dans!,' riep hij uit en bedekte zijn ogen. Ik ontdek hier een generatiekloof. Deze manier van dansen was in mijn tijd heel gewoon. Maar het maakt me vandaag dus een indiaan. En dat noemden wij vroeger dan weer een hippie. Ach, dansen is leuk! Voel je vrij en dans.