woensdag 26 oktober 2011

Zoete tranen

Toen ik gisteren even thuis was, voelde ik me een beetje verdrietig. Ik merkte op een gegeven moment wel dat ik verdrietig was, maar wilde gewoonte getrouw snel iets gaan doen om het niet meer te hoeven voelen. Verdriet wegstoppen, even in de wacht zetten of simpelweg doodzwijgen, lijkt me altijd de makkelijkste oplossing om zo snel mogelijk van het vervelende gevoel af te zijn. Ja, ik benoem even dat ik me ellendig voel, maar wuif het dan liever snel weer weg. Het doet niet ter zake, is iets wat ik mezelf altijd voor houd. Ik kan namelijk boven mijn verdriet staan. Ha, wat ben ik toch een sterke vrouw!
Maar gisteren gaf ik mijn verdriet ineens de ruimte om er te zijn. Ik keek ernaar en oordeelde er niet over. Als een moeder voor een kind sprak ik mezelf toe met bemoedigende woordjes als; 'huil maar even lekker uit' en 'ach, wat voel jij je verdrietig zeg'. En dat werkte zeg! Ik heb tranen met tuiten gehuild! Eerst een kopje vol, toen een emmer en later een rivier vol met zoute tranen. Het was heerlijk!
Ik moest wel een beetje lachen om mezelf. En zoveel tranen voor maar een relatief klein beetje verdriet vond ik achteraf ook wat overdreven. Maar nee, de moeder in mij sprak weer wijze woorden. Dat tranen net als rivieren zijn die de akkers vruchtbaar maken. Dat vond ik wel een wijze uitspraak, die ik vast ooit eens in een zelfhulpboek heb gelezen. Maar het is wel waar! Och, ik heb me de hele dag zo fijn leeg gevoeld. En toch ook vol met nieuwe energie en frisse zin. Ik heb haast de neiging om te gaan wroeten in mijn ziel op zoek naar nog meer tranen.