zaterdag 1 oktober 2011

Tegeltjes wijsheid

De moeilijkste opdracht in mijn leven, of 'het' leven, is om vertrouwen te hebben. Het vertrouwen dat welke weg ik ook kies, ik nooit de verkeerder weg kies. Hooguit kan ik een tijdje verdwalen, maar zelfs dan blijkt dat ik achteraf hele interessante wegen in kaart hebt gebracht. Of ik ben gewoon een tijdje zinloos aan het dwalen geweest. Om uiteindelijk toch weer op de hoofdweg uit te komen. Jammer misschien van de tijd die ik daaraan kwijt ben geweest. Maar als ik probeer heel bewust te dwalen, dan ervaar ik dit ineens niet meer als tijdverspilling. Dit ging mij in het verleden niet zo goed af. Verdwalen is soms helemaal niet grappig! En dan lukt het mij niet altijd om vol vertrouwen te kijken naar de situatie waar ik mij in begeef. Menigmaal heb ik mezelf en het leven vervloekt! Maar als ik dan uit zit te rusten wanneer ik weer eens verdwaalt ben, en de zon voel schijnen op mijn gezicht, man dan voel ik me ineens zo zalig gelukkig! En een moment zo zeker van mijn zaak. Dat niets gebeurt zonder reden. Alles onderdeel is van een groter plan. Mijn leven dat ik stukje bij beetje in kaart breng. Een ruwe schets is het soms, met hier en daar wat blinde vlekken, en regelmatig moet ik weer wat weg gummen, en vaak realiseer ik me dat ik al een bewoond stukje grond aan het ontginnen ben, en ja het komt ook voor dat ik op plekken kom waar ik al veel vaker of misschien te vaak ben geweest. Maar het is wel een uniek stukje Marloes -land. Toevallig!
Ik dwaal weer af. Wat wilde ik nou eigenlijk zeggen?
Oh, ik ben blij! Ik voel dat ik op de goede weg zit.
Of sta.
Of loop.
Ja, het leven is leuk! Het komt allemaal goed.
Ik kan er wel een tegeltje van maken; alles komt goed.
Uiteindelijk.
Op wat voor een manier dan ook.