dinsdag 11 oktober 2011

Nootgeval

Er wil een liedje geboren worden. Muzikaal is het al aardig uitgewerkt, maar de woorden ontbreken nog. Ja, flarden tekst heb ik al, maar het is nog niet af. Lastig want ik zie me al op het podium staan met de band. Het is een heerlijk liedje en het valt goed bij het publiek. Mijn lichaam swingt al mee op het ritme ervan. Als ik door de huiskamer loop voel ik dat ik luchtgitaar wil spelen op Hans zijn prachtige solo. Op de fiets trap ik net iets harder op de ritmische klanken van het heerlijke arrangement. In mijn hoofd is het geweldig en ik voel me ook echt wel een beetje stoer als ik het mezelf hoor zingen. Maar nog niet hardop dus. In de tekst die ik voor me zie op het scherm zitten nog grote gaten. Soms is het schrijven van een liedje maar een harde noot om te kraken.

Hmmm...misschien is dat een mooie zin voor in het liedje: het leven is soms een harde noot om te kraken. Het leven is net een krakeling.
Het leven valt soms zwaar als ik net een harde noot heb gekraakt.
Soms is het zwaar om een harde krakeling te eten.

Hè, gatver! Totaal geen inspiratie meer. Misschien maar een walnootje eten. Of een krakeling.