maandag 24 oktober 2011

Het huis in het bos

Zo nu en dan heb ik de behoefte om me even terug te trekken in mijn huis in het bos. Soms is dat een dagelijkse behoefte, en het komt ook voor dat ik er al in geen weken meer ben geweest maar meestal ga ik er in ieder geval een paar keer per week langs. Wat zo fijn aan mijn huis is, dat het er zo behaaglijk warm is. De zon schijnt er altijd en vult de kamers met een prachtig licht. Alles staat er precies zoals ik het er achterliet, en ondanks dat ik er soms al een hele poos niet meer ben geweest, valt het me bij binnenkomst altijd op dat het voelt alsof ik nooit ben weggeweest. Alleen aan het bos rondom mijn huis kan ik het verloop van de seizoenen zien. Binnenshuis blijft het klimaat constant. De sfeer is er gemoedelijk en zacht, ongeacht hoe koud het buiten is. Maar ik blijf eigenlijk nooit lang binnen. Het is namelijk heerlijk om te dwalen in het bos. Of op de veranda voor het huis te zitten. 's Avonds kijk ik daar graag naar de sterren. Ach, het is mijn domein, dus ik ben vrij om te doen of te laten wat ik maar wil. En dat is nou juist het fijne aan mijn huis in het bos.
Soms word ik nogal opgeslokt door de dagelijkse dingen, en dan denk ik dat ik geen tijd heb om even langs mijn huis te gaan. Of het regent gewoon veel te hard en dan heb ik ook de neiging om te blijven zitten waar ik ben. De kinderen trekken natuurlijk helemaal aan mij, en er gebeurt altijd wel iets waardoor ik mezelf de toegang tot het huis in het bos ontzeg. Maar ik merk dat de laatste tijd de weg ernaar toe steeds korter wordt. Die loop ik onderhand wel op mijn sloffen. En het maakt ook niet uit waar ik ben, of met wie ik ben, als ik denk aan mijn huis dan kan ik er stiekem even naar toe gaan. En soms is een minuutje thuis zijn al heel prettig. Even diep in- en uitademen, een vluchtige blik in de grote spiegel werpen, mijn voeten stevig op de krakende houten vloer zetten en de zon op mijn lichaam voelen stralen. Ja, dat voelt heel fijn!

Vroeger wist ik nog niets af van het bestaan van mijn huis in het bos. Ik ben er eens per toeval terecht gekomen. Na heel veel dwalen, zwerven en ronddolen in het bos, ontdekte ik tientallen jaren geleden dit huis. Het was erg verwilderd en ik was er bijna aan voorbij gelopen. Maar iets in mij zei dat ik tussen alle doornige struiken en takken iets zou vinden wat ik al heel lang kwijt was. En ik wist ├╝berhaupt niet eens dat ik iets verloren had. Maar toen ik me een weg baande door het bos (en ik moest daar heel wat moeite voor doen) en uiteindelijk voor het huisje stond, wist ik ineens dat ik hier vaker was geweest. Misschien kwam het omdat ik moe was, en hongerig, maar iets in mij gaf me de kracht om door te zetten. Voordat ik door het raampje kon turen, heb ik heel wat takken opzij moeten duwen. Maar toen ik eenmaal door het raam tuurde, wist ik dat thuis was. Eerst was ik bang! Ja, ik ben de eerste keer heel hard het bos uit gerend. Maar een dag later ben ik toch teruggekomen. En de dag erna weer. Na een week durfde ik er pas naar binnen. De deur klemde behoorlijk maar zat gek genoeg niet op slot. Het huis was er van binnen nog erger aan toe dan aan de buitenkant. Overal stof en spinnenwebben. Maar direct zag ik onder al die lagen vuiligheid de schoonheid van het huis. Het heeft mij toen behoorlijk wat tijd gekost om alles schoon te maken. Maar op het resultaat ben ik best trots. De vloer die glimt weer, de kachel snort en de ramen zijn schoon. Zoals altijd na een grondige verbouwing, zijn er een paar kamers waaraan ik nog niet toe ben gekomen. De kelder, de zolder, de studeer en de logeerkamer, daar heb ik al in geen jaren iets aan gedaan. Die verkeren nog steeds in hun oude staat. En op de benedenverdieping is nog een achterkamer waarvan ik een prachtige ontvangstruimte zou willen maken. Dat worden dus mijn nieuwe projecten. Ja, het is weer tijd om de handen uit de mouwen te steken!
Hoe ver ik ook reis, en waar ik ook ben, ik weet nu dat ik altijd weer naar huis terug ga. Naar mijn huis in het bos. Tijd voor een nieuwe grote schoonmaak!