dinsdag 11 oktober 2011

De volle maan is

Als ik weer eens een ultiem moment vol bezinning nodig heb, kijk ik 's avonds naar de sterren. Op een bewolkte en regenachtige avond is hier weinig lol aan te beleven, maar zelfs dan probeer ik het van de zonnige kant te bekijken door mezelf moed in te praten met het idee dat de sterren en de maan eigenlijk altijd schijnen. Het is maar net van welke kant je het bekijkt. Ik moet toegeven dat de maan prachtig is als hij vol is. Een volle maan heeft iets mystieks. Het licht van een volle maan geeft de avond en de nacht net even een bijzondere kleur. Het geeft net dat beetje meer, dat maakt dat je bijna zou wensen dat het altijd volle maan is. Maar een wassende maan wekt verlangen en een afnemende maan geeft weer rust. De cyclus van de maan hoort bij het leven. De cyclus van een maand. Mijn maandelijkse cyclus. Geboorte, sterfte en opnieuw geboren worden. Nu ik nog in de bloei van mijn leven ben, heeft het geen zin enkel te verlangen naar een volle maan. Mijn lichaam volgt nog gehoorzaam de maancyclus. Het een kan niet zonder het ander. Maar het idee dat de maan eigenlijk altijd vol is, ongeacht op welk punt van de cyclus we ons begeven, dat geeft mij wel een fijn gevoel. Daar kan ik in berusten. Zelfs op miezerige, bewolkte en koude dagen.