zaterdag 1 oktober 2011

De prins met de cape

Gisteren zat ik na schooltijd een moment met een blond en vermoeid jongetje op de stoep voor school.
"Mammie, wil je me dragen?", smeekte hij en stak zijn armpjes naar mij uit.
Vervolgens liep ik als een pakezel over straat te strompelen. Op mijn rug bengelde mijn zweterige mannetje, en aan beide schouders een schooltas. Als je moeder wordt, ben je ook ineens gepromoveerd tot vuilnisbak, kapstok, uitlaatklep, klimtoestel, en pakezel. Een draagbaar. Maar het probleem is dat kinderen op hun beurt niet altijd draagbaar zijn. Ik gaf er naar een paar minuten dus al de brui aan en zette mijn zware last op de stoep.
"Ik ben zo moe", piepte hij en keek me met zijn blauwe ogen smekend aan.
Tja, dan moet je als moeder heel sterk in je schoenen staan. En creatief zijn. Snel een plan bedenken voordat je als draagbaar je weg naar huis vervolgt.
"Wat zou de prins doen als hij in het bos liep en de prinses moest redden? Als hij moe is en niet verder wil, maar de prinses schreeuwt om hulp?", bedacht ik snel terwijl ik hem aan zijn handje meetrok.
"Dan zou hij de trein, of de boot, of de bus, of het vliegtuig nemen", was zijn antwoord met een klein beetje irritatie in zijn stem.
"In het bos zijn geen treinen, boten of vliegtuigen. Deze prins is te voet gekomen. Wat moet hij doen als hij dapper en sterk wil zijn?", vroeg ik in een laatste poging om mijn rug te redden.
"Dan moet hij een cape omdoen, en dan kan hij heel hard rennen, en vliegen!", en weg rende mijn kleine prins met zwaaiende armen.
En zo liep ik verder met twee tassen aan mijn schouders. In de verte zag ik een glimp van een wapperende cape op de rug van een hollend jongetje.
Had ik ook maar zo'n cape!