vrijdag 28 oktober 2011

Brief aan mijn lief

Aardig dat je de prullenbak hebt gepolijst. De deur van de wasmachine is ook ontzettend opgeknapt nadat je deze met wasbenzine hebt behandeld. En de naden van de keukenkastjes hebben nog nooit zo geblonken. Dit wil ik je even laten weten voordat ik verder ga met het opvouwen van de was, met de wekelijkse boodschappen, het opruimen van alle rommel en het doen van de afwas die zich al de hele dag heeft opgestapeld. Drie maal hoera voor je inzet!

woensdag 26 oktober 2011

Zoete tranen

Toen ik gisteren even thuis was, voelde ik me een beetje verdrietig. Ik merkte op een gegeven moment wel dat ik verdrietig was, maar wilde gewoonte getrouw snel iets gaan doen om het niet meer te hoeven voelen. Verdriet wegstoppen, even in de wacht zetten of simpelweg doodzwijgen, lijkt me altijd de makkelijkste oplossing om zo snel mogelijk van het vervelende gevoel af te zijn. Ja, ik benoem even dat ik me ellendig voel, maar wuif het dan liever snel weer weg. Het doet niet ter zake, is iets wat ik mezelf altijd voor houd. Ik kan namelijk boven mijn verdriet staan. Ha, wat ben ik toch een sterke vrouw!
Maar gisteren gaf ik mijn verdriet ineens de ruimte om er te zijn. Ik keek ernaar en oordeelde er niet over. Als een moeder voor een kind sprak ik mezelf toe met bemoedigende woordjes als; 'huil maar even lekker uit' en 'ach, wat voel jij je verdrietig zeg'. En dat werkte zeg! Ik heb tranen met tuiten gehuild! Eerst een kopje vol, toen een emmer en later een rivier vol met zoute tranen. Het was heerlijk!
Ik moest wel een beetje lachen om mezelf. En zoveel tranen voor maar een relatief klein beetje verdriet vond ik achteraf ook wat overdreven. Maar nee, de moeder in mij sprak weer wijze woorden. Dat tranen net als rivieren zijn die de akkers vruchtbaar maken. Dat vond ik wel een wijze uitspraak, die ik vast ooit eens in een zelfhulpboek heb gelezen. Maar het is wel waar! Och, ik heb me de hele dag zo fijn leeg gevoeld. En toch ook vol met nieuwe energie en frisse zin. Ik heb haast de neiging om te gaan wroeten in mijn ziel op zoek naar nog meer tranen.

maandag 24 oktober 2011

Het huis in het bos

Zo nu en dan heb ik de behoefte om me even terug te trekken in mijn huis in het bos. Soms is dat een dagelijkse behoefte, en het komt ook voor dat ik er al in geen weken meer ben geweest maar meestal ga ik er in ieder geval een paar keer per week langs. Wat zo fijn aan mijn huis is, dat het er zo behaaglijk warm is. De zon schijnt er altijd en vult de kamers met een prachtig licht. Alles staat er precies zoals ik het er achterliet, en ondanks dat ik er soms al een hele poos niet meer ben geweest, valt het me bij binnenkomst altijd op dat het voelt alsof ik nooit ben weggeweest. Alleen aan het bos rondom mijn huis kan ik het verloop van de seizoenen zien. Binnenshuis blijft het klimaat constant. De sfeer is er gemoedelijk en zacht, ongeacht hoe koud het buiten is. Maar ik blijf eigenlijk nooit lang binnen. Het is namelijk heerlijk om te dwalen in het bos. Of op de veranda voor het huis te zitten. 's Avonds kijk ik daar graag naar de sterren. Ach, het is mijn domein, dus ik ben vrij om te doen of te laten wat ik maar wil. En dat is nou juist het fijne aan mijn huis in het bos.
Soms word ik nogal opgeslokt door de dagelijkse dingen, en dan denk ik dat ik geen tijd heb om even langs mijn huis te gaan. Of het regent gewoon veel te hard en dan heb ik ook de neiging om te blijven zitten waar ik ben. De kinderen trekken natuurlijk helemaal aan mij, en er gebeurt altijd wel iets waardoor ik mezelf de toegang tot het huis in het bos ontzeg. Maar ik merk dat de laatste tijd de weg ernaar toe steeds korter wordt. Die loop ik onderhand wel op mijn sloffen. En het maakt ook niet uit waar ik ben, of met wie ik ben, als ik denk aan mijn huis dan kan ik er stiekem even naar toe gaan. En soms is een minuutje thuis zijn al heel prettig. Even diep in- en uitademen, een vluchtige blik in de grote spiegel werpen, mijn voeten stevig op de krakende houten vloer zetten en de zon op mijn lichaam voelen stralen. Ja, dat voelt heel fijn!

Vroeger wist ik nog niets af van het bestaan van mijn huis in het bos. Ik ben er eens per toeval terecht gekomen. Na heel veel dwalen, zwerven en ronddolen in het bos, ontdekte ik tientallen jaren geleden dit huis. Het was erg verwilderd en ik was er bijna aan voorbij gelopen. Maar iets in mij zei dat ik tussen alle doornige struiken en takken iets zou vinden wat ik al heel lang kwijt was. En ik wist überhaupt niet eens dat ik iets verloren had. Maar toen ik me een weg baande door het bos (en ik moest daar heel wat moeite voor doen) en uiteindelijk voor het huisje stond, wist ik ineens dat ik hier vaker was geweest. Misschien kwam het omdat ik moe was, en hongerig, maar iets in mij gaf me de kracht om door te zetten. Voordat ik door het raampje kon turen, heb ik heel wat takken opzij moeten duwen. Maar toen ik eenmaal door het raam tuurde, wist ik dat thuis was. Eerst was ik bang! Ja, ik ben de eerste keer heel hard het bos uit gerend. Maar een dag later ben ik toch teruggekomen. En de dag erna weer. Na een week durfde ik er pas naar binnen. De deur klemde behoorlijk maar zat gek genoeg niet op slot. Het huis was er van binnen nog erger aan toe dan aan de buitenkant. Overal stof en spinnenwebben. Maar direct zag ik onder al die lagen vuiligheid de schoonheid van het huis. Het heeft mij toen behoorlijk wat tijd gekost om alles schoon te maken. Maar op het resultaat ben ik best trots. De vloer die glimt weer, de kachel snort en de ramen zijn schoon. Zoals altijd na een grondige verbouwing, zijn er een paar kamers waaraan ik nog niet toe ben gekomen. De kelder, de zolder, de studeer en de logeerkamer, daar heb ik al in geen jaren iets aan gedaan. Die verkeren nog steeds in hun oude staat. En op de benedenverdieping is nog een achterkamer waarvan ik een prachtige ontvangstruimte zou willen maken. Dat worden dus mijn nieuwe projecten. Ja, het is weer tijd om de handen uit de mouwen te steken!
Hoe ver ik ook reis, en waar ik ook ben, ik weet nu dat ik altijd weer naar huis terug ga. Naar mijn huis in het bos. Tijd voor een nieuwe grote schoonmaak!

vrijdag 21 oktober 2011

Genoeglijk genoeg

Consuminderen is een zeer nobel streven. Zelf lees ik al jarenlang de Genoeg. Dat is een blad over consuminderen. Daar kunnen ze best aardige artikelen over schrijven en in de loop der jaren heeft het blad een eigenwijs maar toch enigszins glossy image gekregen. Daar wil ik mij best mee identificeren. Wel raar dat je als consuminderaar in spe een abonnement neemt op een blad over hoe je met veel minder veel gelukkiger kunt worden. Een tijdschrift is toch best wel een luxe artikel? Maar ach, iemand die een aquarium heeft als hobby leest natuurlijk ook in een aquariumblad dat hij of zij inderdaad een leuke hobby heeft. Een consuminderaar leest dus ook graag in een blad over bijvoorbeeld handige bespaartips. Zelf leg ik mijn semi glossy-magazine graag even op een plekje in het zicht als er visite komt. Zodat iedereen kan zien dat ik de Genoeg lees. Gelukkig zijn met minder als een life - style is pas echt leuk als ik er op zijn tijd een beetje mee kan koketteren.
Wie genoeg heeft geeft, was op een dag zomaar de nieuwe trend geworden in de Genoeg. Een gulle gever doet zijn buurvrouw, vriend of vriendin een abonnement cadeau. Helemaal filantropisch zou het zijn als je er een weggeeft aan iemand met een minimum inkomen. Er waren mensen die hun abonnement opzegden vanwege de financiële crisis. En tja, dan is een blad toch een luxe artikel waar het eerst op wordt bezuinigd. Niet doen!, betoogde de Genoeg. Misschien konden trouwe lezers elkaar steunen in financieel moeilijke tijden. Toen moest ik mij eens achter de oren krabben. Ik was juist van plan om een handige bespaartip in te zenden; je kunt ook een abonnement DELEN. Zelf geef ik het blad, eenmaal gelezen, altijd door aan een vriendin. En zij geeft het waarschijnlijk ook weer door.
Maar het blad liet een bescheiden noodkreet horen. Bij de redactie was de financiële crisis ook doorgedrongen. Het volgende nummer dus boordevol tips over hoe je andere mensen blij kunt maken met een abonnement op de Genoeg. Zucht.
Maar geven omdat je genoeg hebt, is inderdaad heel erg fijn. Dat is iets wat ik eigenlijk best wel vaker zou willen doen. Daar word je gewoon heel erg blij van. En wekenlang niets uitgeven (boodschappen buiten beschouwing gelaten) omdat je genoeg hebt is ook heerlijk. De mantra 'ik heb genoeg' herhaal ik heel vaak en met plezier. Maar omdat ik toch ook een mens ben, voelt het soms ook heel plezierig om er dan net dat ene woordje aan toe te voegen. Om vervolgens huppelend met een nieuw kledingstuk de winkel uit te komen. Joepie! Ik heb genoeg GELD! Geld in overvloed. En soms geef ik het graag uit. Ook aan de Genoeg dus.

dinsdag 11 oktober 2011

De volle maan is

Als ik weer eens een ultiem moment vol bezinning nodig heb, kijk ik 's avonds naar de sterren. Op een bewolkte en regenachtige avond is hier weinig lol aan te beleven, maar zelfs dan probeer ik het van de zonnige kant te bekijken door mezelf moed in te praten met het idee dat de sterren en de maan eigenlijk altijd schijnen. Het is maar net van welke kant je het bekijkt. Ik moet toegeven dat de maan prachtig is als hij vol is. Een volle maan heeft iets mystieks. Het licht van een volle maan geeft de avond en de nacht net even een bijzondere kleur. Het geeft net dat beetje meer, dat maakt dat je bijna zou wensen dat het altijd volle maan is. Maar een wassende maan wekt verlangen en een afnemende maan geeft weer rust. De cyclus van de maan hoort bij het leven. De cyclus van een maand. Mijn maandelijkse cyclus. Geboorte, sterfte en opnieuw geboren worden. Nu ik nog in de bloei van mijn leven ben, heeft het geen zin enkel te verlangen naar een volle maan. Mijn lichaam volgt nog gehoorzaam de maancyclus. Het een kan niet zonder het ander. Maar het idee dat de maan eigenlijk altijd vol is, ongeacht op welk punt van de cyclus we ons begeven, dat geeft mij wel een fijn gevoel. Daar kan ik in berusten. Zelfs op miezerige, bewolkte en koude dagen.

Weer gevonden

Vanmorgen liep ik in de supermarkt langs alle schappen. Ik zocht iets, maar kon het niet vinden. En eigenlijk wist ik ook niet wàt ik dan aan het zoeken was. Eenmaal thuis heb ik alle boodschappen gecontroleerd maar er was niets wat ik over het hoofd had gezien.
Vanmiddag viel mijn blik plotseling op een verzameling huis-aan-huisbladen, en met een haast die mij vreemd was heb ik alle bladen zorgvuldig doorgespit. Hiermee was ik na een paar minuten al klaar en met een duidelijk gevoel van teleurstelling heb ik de krantjes vlug weer in de papierbak gegooid. Weer dat kattenbelletje. Dat ik iets over het hoofd zag. Ik zocht iets, maar wist niet wat. Of ik was iets kwijt maar wist niet wat.
Maar misschien was het iets anders. Ik zocht iets om een leegte in mezelf te vullen. Het is iets wat in geen supermarkt te koop is. In de kranten ook geen bericht over een wondermiddel om mijn hart te smeren. En ik vrees dat hoe meer ik ook had gezocht, hoe verder ik verwijderd was geraakt van datgene wat ik kennelijk kwijt was. Of datgene wat ik miste.
Maar vanavond heb ik het eindelijk gevonden! Zomaar. Ik was het eigenlijk al bijna vergeten. Het begon me langzaam te dagen toen ik een moment gewoon wat zat te zitten. Ik zat op de bank en staarde wat voor me uit.
'Hé, jij hier', grapte ik tegen mezelf.
'Wijntje?'
'Ja, lekker!'. grapte ik verder.
En we hebben een glas wijn gedronken. Ik en mezelf. Met kaarslicht erbij en een gezellig muziekje op de achtergrond. Na afloop voelde ik me weer zo tevreden, kalm en heel. Heel gewoon. En heel aangenaam. Het gevoel dat ik er mag zijn. Dat ik oké ben.
Ik hoop dat we elkaar weer vaker zullen ontmoeten.

(Herschreven fragment 13-03-2010)

Nootgeval

Er wil een liedje geboren worden. Muzikaal is het al aardig uitgewerkt, maar de woorden ontbreken nog. Ja, flarden tekst heb ik al, maar het is nog niet af. Lastig want ik zie me al op het podium staan met de band. Het is een heerlijk liedje en het valt goed bij het publiek. Mijn lichaam swingt al mee op het ritme ervan. Als ik door de huiskamer loop voel ik dat ik luchtgitaar wil spelen op Hans zijn prachtige solo. Op de fiets trap ik net iets harder op de ritmische klanken van het heerlijke arrangement. In mijn hoofd is het geweldig en ik voel me ook echt wel een beetje stoer als ik het mezelf hoor zingen. Maar nog niet hardop dus. In de tekst die ik voor me zie op het scherm zitten nog grote gaten. Soms is het schrijven van een liedje maar een harde noot om te kraken.

Hmmm...misschien is dat een mooie zin voor in het liedje: het leven is soms een harde noot om te kraken. Het leven is net een krakeling.
Het leven valt soms zwaar als ik net een harde noot heb gekraakt.
Soms is het zwaar om een harde krakeling te eten.

Hè, gatver! Totaal geen inspiratie meer. Misschien maar een walnootje eten. Of een krakeling.

maandag 10 oktober 2011

Twijfelen 2

Deze kleine, maar onschuldige, impasse heb ik doorbroken door gewoon maar te doen. Veel te vaak in mijn leven heb ik, ingegeven door enorme twijfels, aan de kant gezeten en maar gewacht op, ja op iets dat mij de moed gaf weer verder te gaan. Soms bleef ik echter veel te lang zitten wachten. Dan werd dat wachten een gewoonte. Een staat van doen waar ik mij in schikte. Wachten tot het leven zich vanzelf wel weer aandiende. Tegenwoordig probeer ik zoveel mogelijk te DOEN. Geen getwijfel, gezeur en gemopper meer, maar de mouwen opstropen en gewoon DOEN. Dan loop je vanzelf wel tegen punten aan die wat aandacht vragen. Eenmaal op weg, kom je de dingen die van belang zijn wel weer tegen. Daar hoef je dus vooraf helemaal niet lang over nagedacht te hebben. En wie weet, loopt het toch anders dan je ooit had kunnen bedenken.
Om weer terug te komen bij de badkamer; die heb ik dus wel gepoetst. Ik was op weg naar beneden om koffie te maken, toen ik ik bedacht dat ik nog van die heerlijke badkamer eco-reiniger in het badkamerkastje heb staan. Met essentiële oliën, theeboom en limoen. Ruikt heerlijk hoor! Ik wist niet dat die oliën zo essentieel waren, maar vooruit ik heb er mijn badkamer mee schoongemaakt. Terwijl de fluitketel op het vuur stond, ben ik naar boven gerend, heb de tegels rijkelijk bespoten met badkamer en vochtaanslag eco-reiniger, heb alle ramen opengezet, ben weer naar beneden gerend, heb een wierookje aangestoken, koffie opgeschonken, ondertussen toch nog een handstand gemaakt, mijn mok met verse koffie naar de slaapkamer gedragen, mijn slippers aangetrokken, de broekspijpen opgerold en ik ben tenslotte in bad gaan staan met een nagelboendertje om te tegels te schrobben. Toen ik daarmee klaar was, bleek mijn koffie zelfs nog warm te zijn. De badkamer is klaar en ik voel mij best wel opgeruimd. Ik moet toegeven dat mijn doelgerichte kant liever had gezien dat ik echt alle schimmel en vochtplekken had verwijderd, maar mijn procesgerichte deel is heel erg tevreden. Ik heb zo'n beetje alles tegelijk gedaan. Schoonmaken met een gemaksproduct maar wel eco, en koffie drinken die net nog warm genoeg was. Ondertussen ook nog een blogbericht geschreven. Ha, wat ben ik toch lekker doenerig!
Zal ik de kinderen zo met de fiets gaan ophalen of toch gaan lopen? Hè, bah, weer twijfel.

Twijfelen

Vanmorgen toen ik wakker werd, nam ik me met frisse moed voor om de badkamer te gaan schrobben. Leuk klusje voor zo'n winderige en druilerige dag als vandaag. Koffie heb ik inmiddels al gedronken en ik ben ook al een keer op mijn handen gaan staan. Waar wacht ik dan nog op? Naast mij staat een groene emmer met schoonmaakmiddelen geduldig te wachten. Maar ik voel weerstand in mijn lijf. Eigenlijk heb ik meer zin om te lummelen. Ach, misschien moet ik nog maar een keer een handstand doen. En dan de billie-billie-dans. Keihard meezingen op muziek van The Doors, alle ramen openzetten en de frissen lucht opsnuiven. Of een ontspanningsoefening doen. Lekker even mediteren. Maar daar val ik vaak van in slaap. Vermoeiend hoor, dat niet kunnen besluiten wat ik zal gaan doen. Ik ga maar weer eens koffie drinken.

zondag 9 oktober 2011

Woordenschat 2

Wat ook best wel grappig overkomt, is als zo'n mannetje van vier naar mij roept dat iets 'hilarisch' is. 'Hilarisch, hè mamma?' Op sommige dagen vinden ze ineens alles heel erg hilarisch. Waarnaar ik dan zuchtend beaam dat het inderdaad ontzettende hilarisch is. Maar toch schattig dat ze zelf zo om hun eigen grapjes kunnen lachen. Wat dat betreft hebben ze het niet van een vreemde.
Soms zijn ze ook heel erg creatief met taal. Als ik eens lekker vrijzinnig aan het dansen ben in de huiskamer en daar bijna al mijn lichaamsdelen bij gebruik, beginnen die twee hardop te lachen en te roepen dat ik 'de billie-billie-dans' weer doe. Ik stel me voor dat ik over tien jaar mijn kinderen moet zweren dat ik alles behalve de billie-billie-dans mag doen als ze met een vriendje of vriendinnetje thuiskomen. Ja, dat zou pas echt hilarisch zijn!

Woordenschat

Tijdens het avondeten was het woord 'piemel' weer eens niet van de lucht. Zowel mijn jongste als mijn oudste zitten heel duidelijk in een bepaalde fase waarin regelmatig beide genitaliën behoorlijk bij de naam worden genoemd. Die woorden blijken echt overal voor gebruikt te kunnen woorden; zowel als zelfstandig als bijvoeglijk naamwoord, maar zeker ook in gezegdes komen ze goed van pas. Ik wist het niet, maar mijn kinderen zijn daar heel handig in.
Omdat ik er moe van werd, bedacht ik een plannetje. Mannetje Piemel mocht als leuk spelletje honderd keer achter elkaar zijn lievelingswoord hardop zeggen. Wij zouden heel hard mee tellen. Eerst begreep hij het niet zo goed. Hij maakte er een komisch liedje van waar wij al na tien tellen knettergek van werden. Snel zagen wij in dat hij het desnoods de hele avond vol zou houden. Nee, beter was het als hij gewoon enkel het woord 'piemel' achter elkaar zou herhalen. Braaf volgde hij onze instructies op. Handig deed hij het met behulp van een ritme. Daar is hij heel goed in geworden, dit heb ik hem geleerd om het tellen beter onder de knie te krijgen. Ja, ik kan heel fanatiek zijn in het aanleren van belangrijke vaardigheden waar ze op de kleuterschool ongetwijfeld hoge ogen mee zullen scoren. 'Wist u dat uw zoon al tot honderd kan tellen in het frans, op het ritme van het liedje 'altijd is Kortjakje ziek' 'Ja, in het spaans, engels, duits en italiaans ook!', zeg ik dan vol trots. Een dikke aantekening in zijn dossier!
Binnen no time had hij honderd keer 'piemel' ritmisch uitgeroepen. Had helemaal geen enkel effect! Slimpie was zo enthousiast geworden dat hij bedacht dat hij hetzelfde wel kon doen met het woord 'scheet'. Zucht.
Ik moest er wel heel hard om lachen. En daarmee overtrad ik een hele belangrijke regel; lach nooit om je kinderen als je ze eigenlijk serieus moet toespreken. Best wel kut af en toe, die slimme kinderen!

dinsdag 4 oktober 2011

Zeer mans


Gisteren merkte een goede vriend op dat ik geen moeite had met de stiltes die vielen in ons gesprek. We zaten om een kampvuur in zijn zelfgemaakte yurt. Onder het genot van een glas rode wijn, en terwijl we zaten na te genieten van een eenvoudige maaltijd bereidt in een zelfgemaakte grondoven, mijmerden we over het leven. Af en toe luisterde ik naar het geluid van de afvoerpijp boven het haardvuur. Deze wiegde wat heen en weer door de zachte wind die zo nu en dan de tent binnenkwam. Het was een bijzonder geluid, aangevoerd door het ritme van de wind. Dat er stiltes vielen tijdens ons gesprek was me nog niet eens opgevallen. Ik zat gewoonweg te genieten!
Maar het klopt wel; ik ben niet bang voor stiltes. Stiltes in een gesprek geven ruimte voor nieuwe ideeën en inzichten. Stiltes mogen er zijn. Je kunt erdoor dicht bij jezelf blijven. Mijn vriend vertelde dat zijn maten en hij vaak onderling weinig uitwisselen. Desondanks voelen zij zich erg op hun gemak en verbonden met elkaar. In het gezelschap van mannen voel ik mij vaak heel erg prettig. We mijmerden dat het vast mijn mannelijke kant was die in deze situatie werd aangesproken. Na wat staren in het vuur, bood hij me een slok water uit zijn fles aan. "Hier, net als mannen onder elkaar, die drinken ook uit dezelfde fles. Of gaat dat je wat te ver?", vroeg hij voorzichtig. Dankbaar nam ik een slok uit zijn fles. Zo bleven we een tijdje gebroederlijk zitten, en we luisteren af en toe weer naar het prachtige geluid van de stilte.
Na de geweldige out-door ervaring van gisteren, die me weer even dichtbij het eenvoudige leven bracht, voel ik mij best wel mans.
Maar ik moet je nu eerlijk bekennen dat mijn vrouwelijke kant momenteel enorm zit te genieten van de stilte, terwijl ik staar naar mijn zoveelste paar bio laarsjes die net met de post binnen zijn gekomen. Want schoenen, daar kan ik naast stilte ook geen genoeg van krijgen! Uiteraard zijn ze wel milieu -vriendelijk geproduceerd. Ik zou ze, als ze afgedragen zijn, zo in de grond naast de yurt van mijn goede vriend kunnen begraven. In gepaste stilte!

maandag 3 oktober 2011

Een dag voor in een lijstje

Gisteren was echt weer eens een dag met een gouden rand er omheen. Na ons late familie ontbijt op bed, trokken de kinderen de tuin in. De een in zijn pyjama en de ander in haar vieze kleren van de dag ervoor. De temperatuur was zomers, maar de lage oktober zon zorgde voor flink wat welkome schaduw in de tuin. Al snel waren de kinderen de tuin niet meer uit te slaan, waardoor onze zondagse wandelplannen plaats maakten voor een lui dagje loungen in de achtertuin. Rondom de pruimenboom werd van oude lakens, dekens en kussens een prachtige hut gemaakt. Het tuinmeubilair vormde het decor van een kasteel, waarin mijn jongste zijn intrek nam. Aanvankelijk was ik allerlei klusjes aan het bedenken die ik zou kunnen doen terwijl de kinderen zich vermaakten in hun hutten en fantasiewereld. De ramen lappen? Ja, goed idee! Die zijn ook al een jaar niet meer schoongemaakt. De tuin maar weer eens omspitten hier en daar? Ook niet verkeerd, er woekert nog steeds veel onkruid. Uiteindelijk heb ik me gedragen alsof ik op vakantie was en helemaal niets gedaan. Helemaal niets!
Nou ja, wel de kinderen geholpen bij het onderhoud van hun hut, drinken uitgedeeld aan vermoeide ridders, fruit gesneden voor hongerige piraten, verf en kwasten klaargelegd op een campingtafeltje in de tuin voor mijn kleine Picasso en Mondriaan, een tienkamp gehouden in de voortuin, appels uit de appelboom geplukt voor een appeltaart, een rondedansje gemaakt uit dank voor de fraaie appeloogst van dit jaar, een paar handstanden tegen de muur gemaakt en heel veel geluksmomenten beleefd op mijn krukje in de zon. En dit alles gewoon in mijn achtertuin! Momenten van geluk waar ik, ingegeven door een enorme innerlijke onrust, vaak het huis voor verlaat. Dromen over enorme huizen aan zee, hebben mij vele malen op het strand doen belanden. Als een soort substituut voor dat ene huis dat mij werkelijk gelukkig zou kunnen maken, ben ik twee seizoenen op een camping vlakbij de zee neergestreken. Om mij rustig en kalm te voelen. Verbonden met het leven, maar vooral heel vrij. Vrijheid is iets heel belangrijks. Het gevoel dat ik de ruimte hebt om mijn leven in te delen zoals goed voelt, en daarvoor ieder moment van de dag zelf kan kiezen, dat is een gevoel van vrijheid. En alles op mijn tempo! Het ritme volgen van mijn eigen hart, en de seizoenen van mijn eigen leven. Ook ik wil vaak alles, en nog veel meer dan er mogelijk is. Maar als ik goed kijk, is alles binnen handbereik. Op mijn eigen wijze. Mijn eigenwijze manier. Het zou zo fijn zijn als ik durf te vertrouwen op de wijsheid dat alles wat je nodig hebt er simpelweg al is. En anders binnenkort wel op je pad verschijnt. Een vrij leven, leven in de vrijheid om te kiezen, daar ben ik voor in de wieg gelegd!
De zee bevindt zich in mijn achtertuin, het bos in mijn voortuin, en mijn huis is groot genoeg voor al mijn ideeën. Misschien moet ik elke dag maar in een gouden lijstje doen.

zaterdag 1 oktober 2011

Scherp (in)zicht

Wat ik ook nog kwijt wil, is dat het soms gewoon beter is om mijn bril binnenshuis niet te dragen. Zonder bril valt de rommel me veel minder op en ziet de huiskamer er gewoon mooier uit. Wel wat minder kleurig, en nogal wazig als ik eerlijk ben. Minder details vallen me op. Dus broodkruimels, hagelslag, grassprietjes, kattenharen, playmobil pistooltjes, papiersnippers, touwtjes en doppen van viltstiften zie ik volledig over het hoofd. Stuiterballen, go-go's, pruiken van playmobil poppetjes, indiaantjes, halve autootjes, takken en knuffels kan ik doorgaans gewoon niet missen. Daar stap ik regelmatig op. En er nog nooit over uitgegleden! Maar dat leer je wel met een stel verhuizers in huis. Aan speelgoed verstopt onder de kussens van de bank, kan ik echter nooit wennen. Keer op keer word ik verrast door bijvoorbeeld een krokodil, brandweerauto, houten blokken of halve boterhammen. Die verwacht ik nooit als ik 's avonds uitgeput op mijn bank plof. Misschien is dan het moment aangebroken om mijn bril weer op te zetten.

De wereld op z'n kop

Als mijn kleine bink iets wil vertellen, gaat hij heel vaak even op z'n kop op de bank staan. Het zoeken naar woorden gaat hem blijkbaar beter af met zijn benen in de lucht. Dit doet hij regelmatig, en het bevalt hem en ons zo goed, dat hij voor dit doeleinde de bank als klimtoestel mag gebruiken. Als hij een beetje druk begint te doen, helpt het hem om kalmer te worden als we hem even op zijn kop laten hangen. Naast (uiteraard) springen op het bed en de bank, klimmen op tafels en stoelen en koprollen, hoort op de kop staan bij zijn essentiële portie dagelijkse beweging. Vanmorgen gaf mij dit ineens de inspiratie, en de moed, om het ook eens te proberen. Met behulp van de muur lukte het me om tegen de muur op te lopen en zo een handstand te maken. Heel erg houterig, en misschien een beetje onhandig, maar uiteindelijk stond ik dus op mijn handen. En dat is eigenlijk heel erg fijn! Bloed stroomde, armen spanden zich in, en ondanks de enorme inspanning die het me kostte, voelde ik me erna enorm ontspannen. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen! Ik heb het nu al drie keer gedaan vandaag! En misschien klim ik straks ook nog even op tafel om erna eens lekker af te springen. Gewoon voor de lol. Kijken hoe ver ik kom. Dan duik ik vanavond koprollend mijn bed in.

De prins met de cape

Gisteren zat ik na schooltijd een moment met een blond en vermoeid jongetje op de stoep voor school.
"Mammie, wil je me dragen?", smeekte hij en stak zijn armpjes naar mij uit.
Vervolgens liep ik als een pakezel over straat te strompelen. Op mijn rug bengelde mijn zweterige mannetje, en aan beide schouders een schooltas. Als je moeder wordt, ben je ook ineens gepromoveerd tot vuilnisbak, kapstok, uitlaatklep, klimtoestel, en pakezel. Een draagbaar. Maar het probleem is dat kinderen op hun beurt niet altijd draagbaar zijn. Ik gaf er naar een paar minuten dus al de brui aan en zette mijn zware last op de stoep.
"Ik ben zo moe", piepte hij en keek me met zijn blauwe ogen smekend aan.
Tja, dan moet je als moeder heel sterk in je schoenen staan. En creatief zijn. Snel een plan bedenken voordat je als draagbaar je weg naar huis vervolgt.
"Wat zou de prins doen als hij in het bos liep en de prinses moest redden? Als hij moe is en niet verder wil, maar de prinses schreeuwt om hulp?", bedacht ik snel terwijl ik hem aan zijn handje meetrok.
"Dan zou hij de trein, of de boot, of de bus, of het vliegtuig nemen", was zijn antwoord met een klein beetje irritatie in zijn stem.
"In het bos zijn geen treinen, boten of vliegtuigen. Deze prins is te voet gekomen. Wat moet hij doen als hij dapper en sterk wil zijn?", vroeg ik in een laatste poging om mijn rug te redden.
"Dan moet hij een cape omdoen, en dan kan hij heel hard rennen, en vliegen!", en weg rende mijn kleine prins met zwaaiende armen.
En zo liep ik verder met twee tassen aan mijn schouders. In de verte zag ik een glimp van een wapperende cape op de rug van een hollend jongetje.
Had ik ook maar zo'n cape!

Tegeltjes wijsheid

De moeilijkste opdracht in mijn leven, of 'het' leven, is om vertrouwen te hebben. Het vertrouwen dat welke weg ik ook kies, ik nooit de verkeerder weg kies. Hooguit kan ik een tijdje verdwalen, maar zelfs dan blijkt dat ik achteraf hele interessante wegen in kaart hebt gebracht. Of ik ben gewoon een tijdje zinloos aan het dwalen geweest. Om uiteindelijk toch weer op de hoofdweg uit te komen. Jammer misschien van de tijd die ik daaraan kwijt ben geweest. Maar als ik probeer heel bewust te dwalen, dan ervaar ik dit ineens niet meer als tijdverspilling. Dit ging mij in het verleden niet zo goed af. Verdwalen is soms helemaal niet grappig! En dan lukt het mij niet altijd om vol vertrouwen te kijken naar de situatie waar ik mij in begeef. Menigmaal heb ik mezelf en het leven vervloekt! Maar als ik dan uit zit te rusten wanneer ik weer eens verdwaalt ben, en de zon voel schijnen op mijn gezicht, man dan voel ik me ineens zo zalig gelukkig! En een moment zo zeker van mijn zaak. Dat niets gebeurt zonder reden. Alles onderdeel is van een groter plan. Mijn leven dat ik stukje bij beetje in kaart breng. Een ruwe schets is het soms, met hier en daar wat blinde vlekken, en regelmatig moet ik weer wat weg gummen, en vaak realiseer ik me dat ik al een bewoond stukje grond aan het ontginnen ben, en ja het komt ook voor dat ik op plekken kom waar ik al veel vaker of misschien te vaak ben geweest. Maar het is wel een uniek stukje Marloes -land. Toevallig!
Ik dwaal weer af. Wat wilde ik nou eigenlijk zeggen?
Oh, ik ben blij! Ik voel dat ik op de goede weg zit.
Of sta.
Of loop.
Ja, het leven is leuk! Het komt allemaal goed.
Ik kan er wel een tegeltje van maken; alles komt goed.
Uiteindelijk.
Op wat voor een manier dan ook.