dinsdag 6 september 2011

Een tweede leven

Wroeten in de aarde is heerlijk! En mijn tuin is daar uitermate geschikt voor. Aan het einde van de zomer is het een geduw, getrek en gemopper van wilde bloemen die vechten om een plekje in de zon. Dan ben ik geen coulante tuinierster meer die handelt middels een vooropgesteld plan. Neen, dan pak ik wat tuingereedschap en ga ik rigoureus aan het werk. Met blote handen het liefst, totdat, meestal, de blaren op mijn handen staan. Aanvankelijk ben ik wel eens huiverig voor het resultaat, en ik vraag me dan ook af na zo'n haast meditatieve tuinsessie, of ik niet te hard van stapel ben gelopen. Maar dat is ook dit jaar weer niet het geval. Ik heb ruimte gecreƫerd, en juist door die ruimte kan er weer nieuw leven ontstaan. In dit geval heeft mijn papaver een tweede leven gekregen. Meestal bloeit de papaver half mei, kort en krachtig. Een voor een gaan de bollen open en na een paar dagen vallen ze al weer uit. Gisteren zag ik tot mijn grote vreugde dat deze trotse en eigenwijze plant weer in bloei staat. Bravo! Ode aan de wilde natuur en hulde aan een tweede leven.