donderdag 22 september 2011

Een man vermoord

Georgia heeft een man vermoord. Een man die mogelijk onschuldig was. Een man vermoord omdat het rechtssysteem daar nog toestaat te beslissen over leven en dood. Ter dood veroordeeld omdat een jury hem schuldig achtte aan het gepleegde feit. Het vonnis is voltrokken zelfs nadat er geruchten waren dat hij onschuldig was. Dat is in en in triest.
Dat er landen zijn waar de doodstraf überhaupt nog bestaat is ook iets heel triest. Ik vind dit een verwerpelijk systeem. Het past niet in mijn visie over een wereld waar mededogen, compassie, liefde en empathie de pijlers zijn van een samenleving. De doodstraf is immoreel, barbaars, onaanvaardbaar, middeleeuws en onacceptabel. Ongeacht de gepleegde feiten.
Ik snap dat ik met het uitspreken van deze mening een enorme discussie aanzwengel. Maar vandaag wil ik liever niet discussiëren. Toen ik vanmorgen dit bericht las: 'the state of Georgia has just killed Troy Anthony Davis' stond mijn hart heel even stil.
Nee! Nee!
Dit had niet mogen gebeuren! Dit mag nooit meer gebeuren! Dit is niet de wereld waar ik deel van wil uitmaken. Mijn geloof en vertrouwen in een samenleving is wederom ondermijnt. Of nee, het vertrouwen in een rechtssysteem is weer ondermijnt. Maar als een burger van de wereld kan ik één ding in ieder geval blijven doen en dat is mijn stem laten horen. Maak een einde aan al het geweld! Bij elke stap die je zet kun je kiezen. Kies voor liefde! Kies voor vrede!
Rust in vrede Troy Davis.

dinsdag 20 september 2011

Inspiratie of frustratie 2

Het is wel echt fijn dat na een lange periode van ronddwalen in, voornamelijk, mijn hoofd, ik mijn creatieve geest weer nieuw leven heb ingeblazen. Ik moet nu eenmaal liedjes schrijven en zingen, anders verdwaal ik. Soms ben ik geneigd veel te lang van huis weg te blijven. Dan kwijn ik langzaam weg van binnen. Ja, het is echt een innerlijke noodzaak. Maar inmiddels weet ik ook wel dat zelfs het mij willen afkeren van mijn creatieve Zelf gewoon hoort bij de cyclus van mijn leven. Alles komt altijd wel vanzelf weer goed. Wat te lang onderhuids borrelt, komt eens aan de oppervlakte. Op het juiste moment. En niet eerder.

Inspiratie of frustratie?

De laatste dagen loop ik veelvuldig hardop te zingen of te neuriën. Ik ben bezwangerd van een enorme golf van inspiratie. En echt, het is een heerlijk gevoel waarvan ik gemakkelijk in extase kan raken. Het eerste probleem is echter dat het slechts losse flarden van liedjes zijn die in mij opkomen. Wel prachtige melodieën en zanglijnen, en als het me lukt om ze stuk voor stuk te vangen, dan heb ik weer flink wat materiaal voor nog een album. Loop ik via deze brug naar probleem nummer twee: er zit totaal geen schot in de opnamen van mijn eerste album. Bovendien heb ik aanstaande zondag een optreden voor de boeg waarvoor nog hard gerepeteerd moet worden. Eigenlijk heb ik dus geen tijd om deze liedjes geboren te laten worden. Ik laat ze maar sudderen. Ze komen er toch wel een keer uit. Het liefste met akkoordenschema's dan. Ga ik voorlopig nog even door met gekke liedjes verzinnen voor de kinderen. En met mijn badkamer concerten.

dinsdag 6 september 2011

Verleden tijd

Als de zon jouw zachte huid beschijnt
En alle weemoed stilaan verdwijnt
Wou ik dat ik tijd stilzetten kon
En mijn leven nu pas begon

Maar alles wat je vasthoudt
Is verleden tijd
En alles dat je vasthoudt
Is verleden tijd

Hier bij jou lijk ik een open boek
En jij geeft de warmte die ik zoek
In een stilte is alles ineens gezegd
Alle grenzen in een blik verlegd

Maar alles wat je vasthoudt
Is verleden tijd
En alles dat je vasthoudt
Is verleden tijd

We zeggen niets maar rekken tijd
Twee harten samen in eeuwigheid
We zullen zo weer verder moeten gaan
Onze reis daar komt een einde aan

Want alles wat je vasthoudt
Is verleden tijd
En alles dat je vasthoudt
Is verleden tijd

Er is niets meer dat ons scheidt
Alleen maar dit moment in de tijd
Ook deze illusie gaat voorbij
En mijn leven zonder jou aan mijn zij

Want alles wat je vasthoudt
Is verleden tijd
En alles dat je vasthoudt
Is verleden tijd

(De tekst van het liedje 'Verleden tijd')

Een tweede leven

Wroeten in de aarde is heerlijk! En mijn tuin is daar uitermate geschikt voor. Aan het einde van de zomer is het een geduw, getrek en gemopper van wilde bloemen die vechten om een plekje in de zon. Dan ben ik geen coulante tuinierster meer die handelt middels een vooropgesteld plan. Neen, dan pak ik wat tuingereedschap en ga ik rigoureus aan het werk. Met blote handen het liefst, totdat, meestal, de blaren op mijn handen staan. Aanvankelijk ben ik wel eens huiverig voor het resultaat, en ik vraag me dan ook af na zo'n haast meditatieve tuinsessie, of ik niet te hard van stapel ben gelopen. Maar dat is ook dit jaar weer niet het geval. Ik heb ruimte gecreëerd, en juist door die ruimte kan er weer nieuw leven ontstaan. In dit geval heeft mijn papaver een tweede leven gekregen. Meestal bloeit de papaver half mei, kort en krachtig. Een voor een gaan de bollen open en na een paar dagen vallen ze al weer uit. Gisteren zag ik tot mijn grote vreugde dat deze trotse en eigenwijze plant weer in bloei staat. Bravo! Ode aan de wilde natuur en hulde aan een tweede leven.