zaterdag 18 september 2010

Een eenvoudig leven

Nu ik hier zo zit in mijn krappe, maar knusse caravan, besef ik me ineens weer hoe weinig je eigenlijk nodig hebt. Net liet ik mij even meeslepen door dromen die gaan over grote en prachtige huizen in de buurt van de zee. En natuurlijk keek ik weer rond op het internet, waar je tegenwoordig bijna alles kan vinden. Terwijl ik hier zo tevreden zit, met mijn computer op schoot, realiseer ik me dat alles binnen handbereik is. En vaak hoeft het niet eens zo heel erg ingewikkeld.

Zoals ik nu zit, voel ik me rustig. Op de achtergrond hoor ik de zee weer bulderen. De wind schudt af en toe wat aan de caravan. Verderop liggen twee kindjes te slapen. Soms hoor ik wat gezucht van die kant afkomen of een onrustig gewoel. De enige verlichting in deze ruimte zijn drie waccinelichtjes. Een klein elektrisch kacheltje houdt me warm. Ik zit met mijn bibs op een schapenvachtje en een kussentje in mijn rug. Ik leef vanavond op een glas water en verder helemaal niets. En ik merk dat ik echt niets meer nodig heb. Het mag wel. Ik mag mezelf een glas wijn inschenken en ik kan gerust een bakje chips leegeten. Of meer. Maar nee, ik doe het vanavond met minder. En minder is nu ineens veel meer. Veel meer dan dit heb ik echt niet nodig.