zaterdag 21 augustus 2010

Onkruid

Met mijn tuin heb ik dus een haat-liefde verhouding. Ja, ik ben heel blij dát ik een tuin heb. Een tuin op het zuiden ook nog. Met een terras, een schuur die dienst doet als muziekstudio, een grasveldje en een rommelplek voor de kinderen. Verder nog twee kleine stukken tuin waarin ik me flink kan uitleven. En dat doe ik ook. Maar het lijkt ieder jaar weer uit te lopen op een gevecht tegen het oprukkende onkruid. Op mijn eigen en zeer unieke wijze doe ik dat uiteraard. Eerst geniet ik in het voorjaar van alles wat groeit en bloeit in mijn tuin. Mijn moeder begint me dan al te waarschuwen voor de bloemetjes die er onschuldig uitzien maar straks mijn hele tuin overwoekeren. Daar luister ik dan niet naar. Ik laat de natuur lekker zijn gang gaan. Totdat ik door het bos van onkruid de bomen niet meer zie. En nu heb ik alles weer kaalgeplukt. Omdat ik nu toch iets geleerd heb van de vorige jaren heb ik plastic gelegd over het stuk braakliggende grond. Om al dat onkruid even in de kiem te smoren. Ik ben tenslotte de baas, ja!
Zucht, weer geen rust. Het komt er gewoon onder vandaan gepiept. Ik wacht wel weer tot het voorjaar wordt. En de zomer is nog niet eens voorbij.