zaterdag 26 juni 2010

Hoog tijd

De afgelopen drie maanden heb ik mijn Duits (ongevraagd) enorm kunnen ophalen. Ik heb ettelijke malen de zilte zeelucht ingeademd, de zee keer op keer van gedaante zien veranderen en de wolkon allerlei vormen zien aannemen. Hoe het strand van Petten eruit ziet met of zonder wind, de hazen die zichg schuilhouden in het duingras, de eenden die om brood komen bietsen en de spreeuwen die vrolijk om de caravans heen kwetteren; ik kan het allemaal wel uittekenen onderhand. De weg van Alkmaar naar De Dijk Te Kijk fiets ik fluitend en desnoods met mijn ogen dicht. Ja, het is goed zo!
Joepie, het voorseizoen is ten einde gekomen! Ik trek me terug en maak plaats voor alle zomergasten die ongetwijfeld staan te popelen om nog meer kuilen te graven op het prachtige strand van Petten. Die nog het geduld kunnen opbrengen om in de rij te staan voor friet, het toilet, het tandenpoetsen op de camping, en nog een oor hebben voor oppervlakkige prietpraat over het weer of de vakantieduur.
Ik zal je eerlijk bekennen dat ik de geur van chemische toiletjes die op karretjes over het campingterrein worden voortgetrokken door mannetjes met ontblote bovenlijven en met tennisschoenen aan niet zal missen. De campinggast die zijn 'gazon' rondom zijn caravan maait met een elektrische maaier evenmin. En de gasten die onverstoorbaar in het Duits tegen me aanlullen terwijl ik toch duidelijk een 'laat-mij-mijn-gang-gaan-hoofd' heb, kunnen me ook even gestolen worden.
Maar de fietsroute Alkmaar- Petten langs het kanaal waat het altijd waait, onze eend Julia, de haas Haasje Repje, het geluid van de branding, de dijk die ons nog steeds ruimhartig bescherming biedt en de zee die dagelijks van kleur verandert...die zal ik voor een week of acht intens missen.
Maar ach, mijn tuin met al haar bloemenpracht en warme zomerse avonden lonken. Lekker zitten in de schaduw van de pruimenboom met in mijn hand een glas zelfgemaakte ijsthee. Ha, het is heerlijk om weer thuis te zijn! Hoog tijd om nieuwe plannen te smeden!