zondag 30 mei 2010

Tijdelijk ontlast

Vroeger kon ik helemaal niet poepen op een camping. Dat je in een hokje zit die aan de boven- en onderkant open is, zorgde onmiddellijk voor een darmverkramping die in het ergste geval de hele kampeertijd standhield. Tegenwoordig zijn mijn darmen wat beter bestand tegen het gevoel van onbehagen dat je bekruipt als slechts vier kierende wandjes je enige privacy proberen te verschaffen. Nee, ik kan aardig poepen hoor op een openbaar toilet. Maar toch heb ik er nog steeds moeite mee als aan de ene of aan de andere kant van mij iemand zit die zich op het zelfde ogenblik zit te ontlasten. Sommige mensen doen dit heel discreet maar er zijn ook mensen die gewoon ronduit zitten te bouten. Oké, ik laat ook wel eens wat lucht ontsnappen als ik voorzichtig de sluisdeur openzet. Maar hijgen, steunen, kreunen, puffen, blazen en grommen gaat mij wat ver hoor. Dan wil ik zo snel mogelijk het toiletgebouw verlaten, en in ieder geval nog voordat ik die 'doordouwer' onder ogen kan komen. Mocht dit niet lukken, blijf ik in het ergste geval nog even langer zitten, totdat de kust weer veilig is. Echt, ik wil liever geen gezicht bij die kontgeluiden. Liever wil ik het hele voorval zo snel mogelijk vergeten. Anders ga ik teveel nadenken. Of de desbetreffende persoon wel of niet de handen heeft gewassen. Of daar wel of geen zeep bij betrokken was. Of de boven- of onderkant van de wc deur aangeraakt is. Hoe ik de ruimte kan verlaten zonder dat mijn handen komen op de plekken waar die ander eventueel is geweest. Of anderen. Met 4 toiletten op een rij is dat een drama. Geen doen.
Sociaal contact vermijd ik dus op een camping-wc. Het is míjn moment die ik liever niet wil delen met vreemden. Waar ik dus echt heel veel moeite mee heb, is als er een rij staat voor de toiletten. Dan ga ik maar even buurten in de herentoilet. Daar is namelijk altijd wel een plekje vrij.
'Die is de weg kwijt', hoor ik dan. 'Nee hoor, hier is het veel gezelliger', roep ik dan vanuit mijn hokje terwijl ik zonder schaamte alle valse lucht laat gaan. Hoewel ik er duidelijk een indringster ben, geeft mijn brutale daad mij tijdelijk enige macht. 'Pas maar op heren, ik kan hier ieder moment binendringen. Let op je poepmanieren!' Alle schaamte voorbij, op een herenplee. Een ontlasting die trouwens ook maar tijdelijk is. Daar voel ik me tenslotte ook niet echt thuis.
Oost, west, thuis poept het best.