zaterdag 13 maart 2010

Zucht

Soms zou ik wel voor één moment in een glazen bol willen kijken. Wat zou het leven zo veel eenvoudiger zijn als je af en toe even mag gluren. Net als bij het maken van een puzzel; voor de zekerheid even achterin spieken bij de oplossingen of jouw antwoord de juiste is. Maar dan kun je bij een klein foutje nog snel je antwoord weg gummen, doen alsof er niets aan de hand is en alsnog het juiste antwoord invullen.
Het leven is één grote puzzel maar de oplossingen staan nergens gedrukt. Het gaat ook niet om het resultaat, het gaat om het plezier bij het maken van de puzzel. Alleen vergeet je dat steeds; plezier maken. Er zijn zo verschrikkelijk veel mogelijkheden, zoveel wegen om te gaan, zoveel keuzes die je moet maken in je leven.
De kunst is natuurlijk om te leven volgens het ritme van je eigen hart. Maar soms is er om mij heen te veel lawaai om mijn hart te horen spreken. Dan zoek ik een berg om op te gaan zitten. En dan doe ik even niets anders dan stilzitten. Gewoon even ademhalen. Heel diep ademhalen.