zaterdag 13 maart 2010

Grootheidswaan?

Vroeger dacht ik dat ik de hoofdrol speelde in mijn eigen reality soap. Er was een, voor mij, onzichtbare wereld die mij nauwlettend in de gaten hield. Ik heb het over het vroeger van toen ik een jaar of acht à negen was. Een meisje met een hele grote fantasie. Als mijn moeder boos op me was, en mij in mijn ogen zeer onrechtvaardig had behandeld, kon ik heel pathetisch op de gang staan snikken. Ik gooide er vaak nog een flinke schep bovenop door er heel dramatisch bij te kijken. Iedereen uit die onzichtbare wereld kon goed zien welk een leed mij werd aangedaan. Mijn woede, frustratie en verdriet gooide ik er als een volleerd actrice uit in de volle overtuiging dat ik mijn 'publiek' wel mee kon krijgen.
UIteraard maakte ik mijn fans ook deelgenoot van gelukkige momenten in mijn leven. Dan toverde ik mijn breedste tandpasta glimlach te voorschijn en keek ik gelukzalig de denkbeeldige camera in. Zo ontzettend zelfbewust.
Maar tegenwoordig weet ik wel dat mijn leven geen soap is. Er is geen publiek en er is geen applaus aan het einde van de voorstelling. En toch wil ik nog die verbondenheid met die onzichtbare wereld voelen. Want zou het niet mooi zijn als ik niet enkel voor mezelf leefde? Als mijn leed niet alleen maar deel uitmaakt van mijn individuele plan maar ook echt zin heeft. Mijn leven wordt heus niet uitgezonden op breedbeeld, maar misschien is het wel onderdeel van een grote database. Een database vol met levens, vol met ervaringen en miljoenen en meer gedachten.
Maar ach, dat gaat echt mijn verstand te boven.