vrijdag 26 februari 2010

Sentiment

Het is lastig als je even met je mond vol tanden staat en een brok in je keel voelt. Als je iemand iets heel erg duidelijk wilt maken maar de woorden niet kunt vinden. Ik heb dat heel vaak. Geef me dan even een momentje zodat mijn brein op zoek kan gaan in mijn Grote Muziek Archief. Terwijl ik zoek naar woorden, beelden, geuren en kleuren om mijn emoties te duiden en mijn tong bijna afbijt van wanhoop, komt er meestal vrij snel een liedje in mijn hoofd. Zo'n liedje waarvan je het bestaan al eeuwenlang was vergeten. Zo'n liedje die je zeker niet in je muziekcollectie zult vinden. Ik kan in een boze of wanhopige bui bijvoorbeeld mijn partner 'aanvallen' met een liedje waarvan de tekst plotseling zeer toepasselijk blijkt te zijn. Daarmee wil ik dan alles zeggen. En als de boodschap dan aankomt, heb je een win-win situatie.
Zo lijkt er voor elk moment, iedere emotie, stemming, plaats, situatie, voorval of herinnering wel een liedje te zijn. Die liedjes spelen dan spontaan af in mijn hoofd. Als troost, om mij iets duidelijk te maken of gewoon ter vermaak. Grappig, het zijn toch vaak de vergeten liedjes uit mijn jeugd. Of de liedjes die ik slechts onbewust belangrijk vond en opsloeg op mijn harde schijf. Alsof mijn ziel al wist dat het liedje me ooit nog van pas zou komen.
Vanmorgen kwam er weer zo'n vergeten liedje voorbij. Mijn hoofd het theater van de valse sentiment. Maar mijn hart heeft de boodschap wel begrepen. Jammer dat de brok in mijn keel ditmaal zo groot was dat de klanken van het liedje mijn tong nooit bereikten.

Maar wat is muziek toch een mooie uiting van kunst! Als ik vanavond even alleen ben, zal ik de jukebox in mijn hoofd weer aanzetten. Kijken of mijn ziel me nog meer te vertellen heeft.

Het liedje van vanmorgen kun je hier linksboven op de pagina vinden. Voor wie even wil delen in mijn valse sentiment.