maandag 22 februari 2010

Schaamhaar

Sinds vorig jaar zomer ben ik gestopt met het scheren van mijn oksels, mijn schaamstreek en mijn beenhaar. Ik heb heel wat verlegen schaamte moeten overwinnen, maar ik kan met trots melden dat ik afgelopen zaterdag, voor de tweede maal in mijn leven, zonder me druk te maken over mijn bikinilijn in het zwembad heb rondgedobberd. Een bevrijding, dat kan ik je wel vertellen! Maar hoe zit dat toch met schaamhaar? Ik blijf me er toch enigszins voor schamen. Aan een bezoekje van het zwembad of het strand gaat bij mij geen scheerbeurt meer vooraf. En toch heb ik een elegante oplossing bedacht voor het camoufleren van het overtollig haar dat uit mijn zwembroekje krult; ik draag een sportbroekje boven mijn zwembroek. Ik draag dus twee zwembroeken over elkaar. Waarom laat ik mijn been- en okselhaar gewoon in het openbaar zien maar blijf ik mijn schaamhaar verbergen? Omdat het er onsmakelijk uitziet? Omdat het onzedig is? Omdat het een privé aangelegenheid is? Het antwoord zal ik je nog even schuldig blijven. Maar ik moet je eerlijk bekennen, dat ik ondanks mijn tolerante opstelling jegens schaamhaar, toch even moest slikken toen ik een man met borsthaar tot op zijn knieën in het zwembad zag. De weelderige bos haar op zijn borst werd door het water aan elkaar geklit, waardoor ze in slordige slierten naar beneden hingen. Een moment, wat een eeuwigheid leek te duren, bleef ik als gehypnotiseerd naar dit oerwoud staan kijken. Hè, gatver, was mijn eerste pure gedachte bij deze aanblik. Om vervolgens met mijn okselhaar en de wintervacht op mijn benen het water weer in te stappen. Nu vraag ik mij af of ik al klaar ben voor een nieuw bikiniseizoen. Toch de scheermesjes maar weer eens gaan gebruiken?
Over duurzaamheid gesproken; het scheelt wel een berg wegwerp scheermesjes sinds ik me niet meer onthaar.