zondag 14 februari 2010

Een zalige zondag

'Kerstklokje, klingelingeling, kerstklokje kling', zingt mijn dochter uit volle borst. Dit herhaalt ze zo'n twintig keer. En op het punt waarop je verwacht dat het liedje uit is, zingt ze weer vrolijk verder.
'Ken je ook andere liedjes?, vraag ik voorzichtig.
Ze zingt onverstoorbaar verder.
'En nu is het liedje uit!, roep ik enthousiast nadat ik nog eens twintig keer naar haar unieke versie van dit zalige kerstlied heb geluisterd.
'Als ik klaar ben met stempelen mam.'
Mijn kleine engel zit te knutselen aan tafel. Ineens staakt ze haar heilige gezang, springt op en laat me haar tekening zien.
'En nu ga ik een nieuwe tekening maken en een ander liedje over kerst zingen.'
Ik trek mijn wenkbrauwen op en vraag me af hoe lang ik dit nog volhoud. Het is duidelijk dat mijn meisje nu even wat ruimte wil voor haar unieke zijn. Ruimte voor een kerstlied in febuari tijdens het stempelen van een tekening over de sneeuw en over lichtjes.
Haar in mijn oren ietwat klagerig klinkende gezang gaat plotseling over in geneurie. Nog een paar minuten lang vraag ik me af of ik mijn oordoppen in zal doen. Dan houdt ze ineens op.
Nog een tijdje stempelt, krijt, stift en veegt ze in stilte verder.
'Mam, nu zing ik niet meer!', roept ze ineens uit.
'Het is gewoon weg uit mijn hoofd.'
'Ja, fijn schat!', zeg ik met een diepe zucht.
De rest van de middag speelt haar liedje door mijn hoofd. De plaat blijft telkens op hetzelfde punt steken.
Het is een zalige zondag.