maandag 15 februari 2010

Een raadsel

Ik sta in de keuken als ik mijn jongste hoor aanslaan. Uit mijn ooghoek zie ik nog net dat mijn oudste zich vlug uit de voeten maakt. Met een streng juffengezicht vraag ik de potentiƫle dader om een verklaring.
'Wat is hier aan de hand?'
'Ik weet het niet, mam. Ik denk dat hij is gevallen.'
'Is dat wat er echt is gebeurd?', vraag ik met het instinct van een speurhond.
'Mam, je mag raden.'
'Ik heb Kilian geslagen, geschopt of gekrabd.'
'Welke is het? Raad maar.'
Uit alle macht probeer ik mijn gezicht in de plooi te houden. Terwijl ik het slachtoffer troost, wenk ik dat mevrouwtje wijsneus bij me moet komen. Met een suikerzoet stemmetje zegt ze tenslotte tegen haar sputterende broertje:
'Sorry Kilian, dat ik je heb gekrabd.'
'Mam, je hebt het niet geraden.'
En vrolijk huppelt ze weer verder. Een minuut later zie ik mijn kinderen weer samenspelen alsof er niets is gebeurd. Ik krab me eens achter de oren en hervat mijn werkzaamheden.