vrijdag 26 februari 2010

Sentiment

Het is lastig als je even met je mond vol tanden staat en een brok in je keel voelt. Als je iemand iets heel erg duidelijk wilt maken maar de woorden niet kunt vinden. Ik heb dat heel vaak. Geef me dan even een momentje zodat mijn brein op zoek kan gaan in mijn Grote Muziek Archief. Terwijl ik zoek naar woorden, beelden, geuren en kleuren om mijn emoties te duiden en mijn tong bijna afbijt van wanhoop, komt er meestal vrij snel een liedje in mijn hoofd. Zo'n liedje waarvan je het bestaan al eeuwenlang was vergeten. Zo'n liedje die je zeker niet in je muziekcollectie zult vinden. Ik kan in een boze of wanhopige bui bijvoorbeeld mijn partner 'aanvallen' met een liedje waarvan de tekst plotseling zeer toepasselijk blijkt te zijn. Daarmee wil ik dan alles zeggen. En als de boodschap dan aankomt, heb je een win-win situatie.
Zo lijkt er voor elk moment, iedere emotie, stemming, plaats, situatie, voorval of herinnering wel een liedje te zijn. Die liedjes spelen dan spontaan af in mijn hoofd. Als troost, om mij iets duidelijk te maken of gewoon ter vermaak. Grappig, het zijn toch vaak de vergeten liedjes uit mijn jeugd. Of de liedjes die ik slechts onbewust belangrijk vond en opsloeg op mijn harde schijf. Alsof mijn ziel al wist dat het liedje me ooit nog van pas zou komen.
Vanmorgen kwam er weer zo'n vergeten liedje voorbij. Mijn hoofd het theater van de valse sentiment. Maar mijn hart heeft de boodschap wel begrepen. Jammer dat de brok in mijn keel ditmaal zo groot was dat de klanken van het liedje mijn tong nooit bereikten.

Maar wat is muziek toch een mooie uiting van kunst! Als ik vanavond even alleen ben, zal ik de jukebox in mijn hoofd weer aanzetten. Kijken of mijn ziel me nog meer te vertellen heeft.

Het liedje van vanmorgen kun je hier linksboven op de pagina vinden. Voor wie even wil delen in mijn valse sentiment.

dinsdag 23 februari 2010

Modebewust

Ik ben mij altijd zeer bewust van de mode. Nu leef ik vrij geïsoleerd in mijn keurig koopwoningen wijkje aan de rand van Alkmaar. Als ik niet oppas, kom ik deze wijk bijna niet uit. In de buurt van mijn woning zijn allerlei voorzieningen binnen handbereik dus de noodzaak om de 'stad' in te gaan is zeer klein. Kom ik toch eens in de stad, kijk ik mijn ogen uit. Ik kan niet pretenderen dat ik me niet laat beïnvloeden door het heersende modebeeld. Als ik door de winkelstraat loop zie ik mensen met hele rare kleren rondlopen. Vervolgens stap ik een kledingzaak binnen en snap ik ineens waar al die vreemde vodden vandaan komen. Het is de nieuwe mode! Op een gegeven moment wen je aan het nieuwe modebeeld. En op een dag vind ik dat ik ook een nieuwe broek nodig heb. Ik denk altijd dat ik een hele typische eigen stijl heb. Maar de broek die ik aanschaf komt toch uit dezelfde winkel als de broek waar al die andere schapen in lopen. Plotseling zie ik er dan toch modieus uit. En ik kan proberen me te profileren als een 'aparteling' maar ook daar is vast en zeker een markt voor. Wil ik mij onderscheiden, kan ik maar beter heel 'gewoon' mijn kleding dragen tot de gaten er spontaan in vallen. En dan een broek kopen zonder me ook maar iets aan te trekken van waar de massa in loopt. Dat is pas modebewust!
En ach, ik kan ook voor tweedehands gaan. Maar als ik niet uitkijk, loop ik in iets wat men dan weer vintage noemt.

maandag 22 februari 2010

Schaamhaar

Sinds vorig jaar zomer ben ik gestopt met het scheren van mijn oksels, mijn schaamstreek en mijn beenhaar. Ik heb heel wat verlegen schaamte moeten overwinnen, maar ik kan met trots melden dat ik afgelopen zaterdag, voor de tweede maal in mijn leven, zonder me druk te maken over mijn bikinilijn in het zwembad heb rondgedobberd. Een bevrijding, dat kan ik je wel vertellen! Maar hoe zit dat toch met schaamhaar? Ik blijf me er toch enigszins voor schamen. Aan een bezoekje van het zwembad of het strand gaat bij mij geen scheerbeurt meer vooraf. En toch heb ik een elegante oplossing bedacht voor het camoufleren van het overtollig haar dat uit mijn zwembroekje krult; ik draag een sportbroekje boven mijn zwembroek. Ik draag dus twee zwembroeken over elkaar. Waarom laat ik mijn been- en okselhaar gewoon in het openbaar zien maar blijf ik mijn schaamhaar verbergen? Omdat het er onsmakelijk uitziet? Omdat het onzedig is? Omdat het een privé aangelegenheid is? Het antwoord zal ik je nog even schuldig blijven. Maar ik moet je eerlijk bekennen, dat ik ondanks mijn tolerante opstelling jegens schaamhaar, toch even moest slikken toen ik een man met borsthaar tot op zijn knieën in het zwembad zag. De weelderige bos haar op zijn borst werd door het water aan elkaar geklit, waardoor ze in slordige slierten naar beneden hingen. Een moment, wat een eeuwigheid leek te duren, bleef ik als gehypnotiseerd naar dit oerwoud staan kijken. Hè, gatver, was mijn eerste pure gedachte bij deze aanblik. Om vervolgens met mijn okselhaar en de wintervacht op mijn benen het water weer in te stappen. Nu vraag ik mij af of ik al klaar ben voor een nieuw bikiniseizoen. Toch de scheermesjes maar weer eens gaan gebruiken?
Over duurzaamheid gesproken; het scheelt wel een berg wegwerp scheermesjes sinds ik me niet meer onthaar.

maandag 15 februari 2010

Een raadsel

Ik sta in de keuken als ik mijn jongste hoor aanslaan. Uit mijn ooghoek zie ik nog net dat mijn oudste zich vlug uit de voeten maakt. Met een streng juffengezicht vraag ik de potentiële dader om een verklaring.
'Wat is hier aan de hand?'
'Ik weet het niet, mam. Ik denk dat hij is gevallen.'
'Is dat wat er echt is gebeurd?', vraag ik met het instinct van een speurhond.
'Mam, je mag raden.'
'Ik heb Kilian geslagen, geschopt of gekrabd.'
'Welke is het? Raad maar.'
Uit alle macht probeer ik mijn gezicht in de plooi te houden. Terwijl ik het slachtoffer troost, wenk ik dat mevrouwtje wijsneus bij me moet komen. Met een suikerzoet stemmetje zegt ze tenslotte tegen haar sputterende broertje:
'Sorry Kilian, dat ik je heb gekrabd.'
'Mam, je hebt het niet geraden.'
En vrolijk huppelt ze weer verder. Een minuut later zie ik mijn kinderen weer samenspelen alsof er niets is gebeurd. Ik krab me eens achter de oren en hervat mijn werkzaamheden.

zondag 14 februari 2010

Een zalige zondag

'Kerstklokje, klingelingeling, kerstklokje kling', zingt mijn dochter uit volle borst. Dit herhaalt ze zo'n twintig keer. En op het punt waarop je verwacht dat het liedje uit is, zingt ze weer vrolijk verder.
'Ken je ook andere liedjes?, vraag ik voorzichtig.
Ze zingt onverstoorbaar verder.
'En nu is het liedje uit!, roep ik enthousiast nadat ik nog eens twintig keer naar haar unieke versie van dit zalige kerstlied heb geluisterd.
'Als ik klaar ben met stempelen mam.'
Mijn kleine engel zit te knutselen aan tafel. Ineens staakt ze haar heilige gezang, springt op en laat me haar tekening zien.
'En nu ga ik een nieuwe tekening maken en een ander liedje over kerst zingen.'
Ik trek mijn wenkbrauwen op en vraag me af hoe lang ik dit nog volhoud. Het is duidelijk dat mijn meisje nu even wat ruimte wil voor haar unieke zijn. Ruimte voor een kerstlied in febuari tijdens het stempelen van een tekening over de sneeuw en over lichtjes.
Haar in mijn oren ietwat klagerig klinkende gezang gaat plotseling over in geneurie. Nog een paar minuten lang vraag ik me af of ik mijn oordoppen in zal doen. Dan houdt ze ineens op.
Nog een tijdje stempelt, krijt, stift en veegt ze in stilte verder.
'Mam, nu zing ik niet meer!', roept ze ineens uit.
'Het is gewoon weg uit mijn hoofd.'
'Ja, fijn schat!', zeg ik met een diepe zucht.
De rest van de middag speelt haar liedje door mijn hoofd. De plaat blijft telkens op hetzelfde punt steken.
Het is een zalige zondag.

vrijdag 12 februari 2010

Warme Truiendag

Vandaag is het Warme Truiendag.

"Wat is de Warme Truiendag?
Het idee van de Warme Truiendag is simpel: trek een warme trui aan, zet de verwarming lager, bespaar 7% energie per graad en dus 7% CO2 uitstoot. Gebruik deze dag voor spannende en energiezuinige acties" (Bron: http://www.warmetruiendag.nl/)

De StoereVrouwen van het StoereVrouwen initiatief grepen deze dag aan om middels kooplegeracties de winkeliers bewust te maken van deze dag. Als winkeliers in de winter hun deuren gesloten houden, in plaats van wijd open terwijl de kachel hard loeit en de blower de warme lucht tegen beter weten binnen probeert te houden, besparen ze daarmee iedere dag heel veel energie. Eigenlijk is dit niet besparen. Winkeliers verspillen met die blowers en straalkachels ontzettend veel energie en juist StoereVrouwen willen ze wijzen op hun verantwoordelijkheid. Een oproep om tenminste op Warme Truiendag de winkeldeur gesloten te houden. Daarmee bedoel ik niet dat ze niet open zijn. Ook op Warme Truiendag mag de consument nog flink shoppen. Dit is tenslotte ook wat een StoereVrouw doet; wereldverbeterend winkelen.

Begrijp me niet verkeerd; ik ben sympatisant van het StoereVrouwen initiatief en voorstander van Warme Truiendag. Alle kleine beetjes helpen in het bewustwordingsproces. Toch wil ik jullie het volgende bericht niet onthouden.

Ouderenhulp Soroca (Moldavië)

"Extreme kou teistert Oost-Europa. Voor de bevolking zijn de gevolgen desastreus.
Extreme kou in Moldavië (04-02-2010)De bittere kou die Europa treft is vooral desastreus voor de arme bevolking van Oost-Europa. Inwoners van Moldavië, Oekraïne, Roemenie en Bulgarije hebben het zwaar te verduren met temperaturen van ver onder het vriespunt. Zo is het afgelopen weekend op het platteland van Moldavië - met 32 graden onder 0 - Siberisch koud. Honderden ouderen en zieken zijn in hun huis doodgevroren, door gebrek aan geld voor verwarming, hout of kolen.
De stichting MAX Maakt Mogelijk heeft de afgelopen weken geïnventariseerd of er extra winterhulp voor de ouderen van onze projecten nodig en mogelijk is. Dan ontvangen we een bericht van Asea Railean, oprichtster van de Moldaafse stichting Soarta, die namens MAX Maakt Mogelijk een thuiszorgproject opzet. Haar verhaal is doorslaggevend. Asea heeft een tachtigjarige vrouw in haar krakkemikkig huisje levenloos op een stoel voor een ijskoude kachel aangetroffen. Doodgevroren. Geld voor hout en kolen om zichzelf voor die kachel in leven te houden, had ze niet meer. Asea vindt haar bij toeval tijdens het afleveren van een warme maaltijd bij een andere oudere die in de buurt van het slachtoffer woont. Helaas zat de oude vrouw niet in het thuiszorgprogramma van de stichting Soarta.
Wanneer Jan Slagter, directeur van Omroep MAX en presentator van het tv-programma MAX Maakt Mogelijk, ervan hoort stelt hij uit het fonds van de stichting MMM meteen geld beschikbaar om extra dekens en wollen ondergoed te kopen. Maar dat blijkt niet afdoende. De temperaturen zijn zo extreem laag dat op een of andere manier de huizen van deze ouderen verwarmd moeten worden.
De veertig ouderen van het MMM-project in Soroca zijn begin vorige week voorzien van een elektrisch verwarmingselement en een elektrische theepot waarin ook soep verwarmd kan worden. Behalve de aanschaf van deze apparaten betaalt MAX Maakt Mogelijk straks ook de extra elektriciteitskosten hiervan. Daarnaast krijgen de ouderen voor weken thee, schoon water, suiker en een extra voedselpakket. Door (goed) te eten koelt het lichaam minder snel af.
Voor Asea en haar staf is het een loodzware en ijskoude opgave de extra winterhulp te organiseren. Door de ouderen elke dag – of als dat nodig is meerdere keren per dag – te bezoeken op soms ver afgelegen wijken in de stad Soroca, moeten zij zichzelf aan de extreem lage temperaturen blootstellen waarvan de gevoelstemperatuur door de straffe noorden wind vaak nog lager is. Maar ze doen het. Zonder morren.
Hoe de winter in Moldavië zich verder zal ontwikkelen – er zijn nog ruim zes weken te gaan voordat de lente zich aandient – laat zich niet voorspellen. Maar MMM houdt de vinger aan de pols en zal extra hulp bieden daar waar dat nodig is.
MAX Maakt Mogelijk laat de ouderen niet in de kou staan en u kunt daar bij helpen! Steun MAX Maakt Mogelijk en stort uw bijdragen op giro 4567 t.n.v. stichting MAX Maakt Mogelijk, Zoetermeer. Doneer uw bijdrage onder vermelding van Winterhulp Moldavië"
(Bron:omroepmax.nl)

Wereldverbeterend winkelen. Duurzaamheid. Besparen op je energierekening. De kachel lager en een warme trui aantrekken. Ik weet het niet. Echt niet. Volgens mij is consuminderen echt de enige oplossing voor de negatieve gevolgen van onze consumptiemaatschappij. Een dag een warme trui aantrekken is een nobel streven. Maar het enige wat echt duurzaam is, is de liefde. Altijd voorradig, overal om ons heen en zij raakt nooit uitgeput. Elke beslissing die je neemt, groot of klein, heeft gevolgen voor de wereld om je heen. Laat dus je hart wat vaker spreken. Wik en weeg en vraag jezelf af; wat levert het mij op en wat levert het de wereld op?
Vandaag gaan mijn gedachten uit naar alle mensen die letterlijk maar soms ook figuurlijk in de kou zitten. Ik stuur ze met heel mijn hart een warme groet. Lief mens, ik denk aan U! Al vraag ik me af wat ze hiervoor kopen.

donderdag 11 februari 2010

De sleutel naar geluk

Op een mooie zomerdag, de zon straalde aan de hemel, sloop ik ‘s morgensvroeg het huis uit. Ik liep naar de buren verderop en trok aan het touwtje dat uit de brievenbus hing.
In die tijd is het een tijdje gewoon geweest om een touwtje uit de brievenbus te hangen. Als je aan dat touwtje trok, ging de deur vanzelf open. Zo konden de buurtkinderen ongevraagd bij je naar binnen lopen. Ook de inbrekers moeten zich met ‘welkom’ op de deurmat thuis hebben gevoeld. Niet uit iedere brievenbus hing overigens een touwtje. Bij een vriendinnetje een paar huizen verder bijvoorbeeld niet. Maar zij behoorde tot de categorie sleutelkinderen. Zij had dus een touwtje om haar nek.
Ik vond het altijd ontzettend spannend om bij haar thuis te komen. Zij mocht ook veel van haar ouders, maar misschien is dat omdat die weinig thuis waren. Ik heb bij haar heel vaak pannenkoeken en zelfgebakken koekjes gegeten. Met grote ogen stond ik te kijken hoe ze een beslag maakte. Vette pannenkoeken op je nuchtere maag. Ik vond ze heerlijk.
Ze had ook een zus. Die kwam er een keer bij staan, bij het koekjes bakken.
‘Geloof jij in God?’, vroeg zij.
‘Ik weet het niet’, zei ik.
‘Wat is God’, vroeg ik.
‘God is iemand die de touwtjes in handen heeft’, zei zij weer.
Dat is mijn moeder, dacht ik.
‘Iedereen heeft onzichtbare touwtjes aan zich hangen en God zit in de hemel die touwtjes te besturen’, ging zij verder.
Ondertussen brak zij een stuk van mijn zelfgemaakte koekje af en stak die in haar mond. Ik vond dit heel wreed van God.

(Uit: De sleutel naar geluk)

Koning Winter

Mij hoor je nooit meer klagen over de winters in Nederland. Of dromen over een wintervakantie in een hut op een besneeuwde bergtop. Knapperend haardvuur en warme chocolademelk. Ik sluit mijn ogen en stel me voor dat ik me nu in een winters Alpenlandschap begeef. Om mezelf te helpen tijdens deze visualisatie heb ik een dampende mok met hete chocolademelk voor me gezet en hoor ik op de achtergrond de DVD van een haardvuur. Straks komt mijn man thuis, die Rudolf heet, dus ook aan het aspect 'wild' is gedacht. Ja! Als ik mijn ogen sluit, zit ik in Zwitserland. Of Oostenrijk voor mijn part. Mijn droom over een heuse sneeuwvakantie is uitgekomen! Met dank aan Koning Winter die zijn koude adem over ons land heeft geblazen. Maar voorlopig blijf ik wel even zitten waar ik zit; binnen met een mok warm vocht om mijn lijf weer op te warmen.

Op een eiland

Ik zit hier op mijn eiland; mijn bed in de slaapkamer.
En ik kijk tegen een berg wasgoed aan.
Dag berg wasgoed.
Mij krijg je niet klein, ik rust uit.
Als ik beneden kom om te plassen zie ik nog een berg; de afwas op het aanrecht.
Dag berg afwas.
Ik ga gauw weer naar boven.
Het valt op dat bij iedere plasbeurt de berg alleen maar groter wordt. Maar verder schenk ik er geen aandacht meer aan, dat is niet goed voor de bom in mijn buik.

In mijn buik zit een bom. Die zeurt en zeurt en zeurt. En klaagt dat het tijd wordt. Maar nog even wachten. Na de feestdagen pas.
Tot die tijd ben ik op dieet gezet. Het valt hartstikke mee. Overal waar vet in zit, moet ik met een grote boog omheen. Geen pepernoten, geen chocola, geen kerstbrood, geen fondue, hartige hapjes, oliebollen, pannekoeken, slagroom... En dat is niet erg, want ik word er heel erg misselijk van. En naar. En uitgeput.
Gelukkig komen de kinderen me regelmatig opzoeken op mijn eiland. Als ik net wat lig te slapen komen ze me wakker maken omdat ze kadootjes hebben meegebracht. Dan ligt mijn hele bed vol met speelgoed en weet ik niet meer waar ik liggen moet. Bij me liggen drie poppenkinderen.
Shanna heeft ook een pak sinaasappelsap voor me meegenomen. Uit haar zak tovert ze liefde die ik terstond op moet eten. En nog een, en nog een. Ook Kilian tovert wat liefde uit zijn zak. Ik krijg nog een handjevol extra voor in de sinaasappelsap. 'Als je elke dag sinaasappelsap met liefde drinkt, word je gauw weer beter.'

Ik moet het me niet al te persoonlijk aantrekken. Niet IK ben ziek maar mijn lijf. Het heeft ook niets te maken met het hier en NU. Deze bom is van veel vroeger. Accepteren dan maar. Want mijn ziel viert feest. Ik lig op een eiland en ik ben gegroeid!