dinsdag 9 november 2010

Leef

De klok tikt, tikt en ik wacht
Op een teken van mijn hart
Ik laat alles vallen
Ik buig en adem in en fluister zacht
Dat alles wel weer went
Maar deze stilte is mij onbekend
Ik kan mij veilig wanen
Maar straks komen toch mijn tranen
En de wind, waait om mijn huis
Grijpt me bij de keel
En verleidt me tot een dans
Maar ik blijf zitten waar ik zit
Wachten op een nieuwe kans

Wacht tot de storm weer overwaait
Tot het voorjaar liefde zaait
Alles gaat voorbij en ik ben vrij
Om mijn eigen weg te gaan
Mijn vleugels uit te slaan
Niets is echt belangrijk
En niets is zo omvangrijk
Als het leven
Als het leven

Dus leef
Leef

vrijdag 1 oktober 2010

Onverzadigde vetzuren

Ik kauw wat op een Zonnatura Sesamcrunch reep. Een verantwoord tussendoortje, zoals dat heet. Er staat op de wikkel dat de reep honderd procent natuurlijk is. Nou, dat klinkt heel erg goed!Daar houd ik wel van. 'Rijk aan onverzadigde vetzuren' staat er bovendien in vrolijke groen-gele letters aangeprezen. Onverzadigde vetzuren. Wauw, dat is veel beter dan verzadigde vetzuren, toch? De reep smaakt verrukkelijk, echt waar, maar ik probeer me ineens voor te stellen wat er dan precies honderd procent natuurlijk aan is. Als ik een blik werp op de ingrediënten, word ik daar niet veel wijzer van: sesamzaad, maltosestroop, rietsuiker, honing. Uit welke bekoorlijke plant, danwel boom, kun je maltosestroop winnen? Rietsuiker mag dan een ongeraffineerde suiker zijn maar komt nog steeds tot stand dankzij een machinale bewerking. Goed, honing mag een natuurpoduct heten, maar potten koud geslingerde honing groeien ook niet aan een honingboom. Hoe natuurlijk is deze reep eigenlijk? Is het wel normaal om vijf happen sesamzaad, overgoten met drie verschillende zoetstoffen zomaar tussendoor te eten? Met onverzadigde vetzuren bovendien. Die vetzuren zijn zo onverzadigd, dat ik met mijn onverzadigbare tussendoor trek, wel drie van die repen achter elkaar naar binnen werk. Is dit natuurlijk gedrag? Of is dit het resultaat van slimme marketing van de Zonnatura fabrikant?
Kennelijk heb ik in ieder geval een onverzadigde drang de puzzelstukjes van het leven in elkaar te passen.

zaterdag 18 september 2010

Een eenvoudig leven

Nu ik hier zo zit in mijn krappe, maar knusse caravan, besef ik me ineens weer hoe weinig je eigenlijk nodig hebt. Net liet ik mij even meeslepen door dromen die gaan over grote en prachtige huizen in de buurt van de zee. En natuurlijk keek ik weer rond op het internet, waar je tegenwoordig bijna alles kan vinden. Terwijl ik hier zo tevreden zit, met mijn computer op schoot, realiseer ik me dat alles binnen handbereik is. En vaak hoeft het niet eens zo heel erg ingewikkeld.

Zoals ik nu zit, voel ik me rustig. Op de achtergrond hoor ik de zee weer bulderen. De wind schudt af en toe wat aan de caravan. Verderop liggen twee kindjes te slapen. Soms hoor ik wat gezucht van die kant afkomen of een onrustig gewoel. De enige verlichting in deze ruimte zijn drie waccinelichtjes. Een klein elektrisch kacheltje houdt me warm. Ik zit met mijn bibs op een schapenvachtje en een kussentje in mijn rug. Ik leef vanavond op een glas water en verder helemaal niets. En ik merk dat ik echt niets meer nodig heb. Het mag wel. Ik mag mezelf een glas wijn inschenken en ik kan gerust een bakje chips leegeten. Of meer. Maar nee, ik doe het vanavond met minder. En minder is nu ineens veel meer. Veel meer dan dit heb ik echt niet nodig.

zaterdag 21 augustus 2010

Onkruid

Met mijn tuin heb ik dus een haat-liefde verhouding. Ja, ik ben heel blij dát ik een tuin heb. Een tuin op het zuiden ook nog. Met een terras, een schuur die dienst doet als muziekstudio, een grasveldje en een rommelplek voor de kinderen. Verder nog twee kleine stukken tuin waarin ik me flink kan uitleven. En dat doe ik ook. Maar het lijkt ieder jaar weer uit te lopen op een gevecht tegen het oprukkende onkruid. Op mijn eigen en zeer unieke wijze doe ik dat uiteraard. Eerst geniet ik in het voorjaar van alles wat groeit en bloeit in mijn tuin. Mijn moeder begint me dan al te waarschuwen voor de bloemetjes die er onschuldig uitzien maar straks mijn hele tuin overwoekeren. Daar luister ik dan niet naar. Ik laat de natuur lekker zijn gang gaan. Totdat ik door het bos van onkruid de bomen niet meer zie. En nu heb ik alles weer kaalgeplukt. Omdat ik nu toch iets geleerd heb van de vorige jaren heb ik plastic gelegd over het stuk braakliggende grond. Om al dat onkruid even in de kiem te smoren. Ik ben tenslotte de baas, ja!
Zucht, weer geen rust. Het komt er gewoon onder vandaan gepiept. Ik wacht wel weer tot het voorjaar wordt. En de zomer is nog niet eens voorbij.

Geduldig thuis

Soms lijk ik een slaaf van mijn eigen gedachten. In mijn hang naar perfectie kan ik wanhopig door mijn huis lopen en me afvragen waarom óns huis zo afgeleefd is en het huis van de buren zo perfect onderhouden. Waarom hebben wij geen dakkapellen, schoonmaakster, onkruid vrije tuin, schoon aanrecht, kinderen met kleertjes zonder vlekken, schimmelvrije badkamer, design meubelen, katten die nooit kotsen en niet verharen, kinderen die geen rommel maken en was die zich niet ophoopt? Laatst kreeg ik weer eens de kriebels en heb ik de voor en achtertuin omgespit. Nadien had ik niet alleen schouder- en nekklachten van deze veel te zware arbeid maar ook heel sterk het gevoel dat ik dit al eens eerder had meegemaakt. Vorig jaar dus. Toen kreeg ik in ongeveer dezelfde periode de onbedwingbare drang om iets te veranderen aan onze Villa Kakelbont. Rukken en trekken aan planten en de grond flink omwoelen leek me toen ook een slimme oplossing voor mijn onrust. Een jaar later ziet de tuin er dus weer hetzelfde uit.
Zo gaat het eigenlijk met alles. Mijn huis lijkt een perfecte weerspiegeling van mijn onrustige geest. Het piept en kraakt aan alle kanten, zucht onder het gewicht van een kudde kinderen die door het huis banjeren, kijkt vol mededogen naar alles wat zich tussen de muren afspeelt en barst nog net niet uit zijn voegen. Maar het is wel een warm en knus huis. En zeer geduldig. Het zucht, drupt wat water uit een lekkende leiding maar fluistert vervolgens dat ik maar lekker naar het strand moet gaan met de kinderen. Het behang wat ooit doelwit was mijn peuter zijn woede, de plinten die van de vloer werden gerukt tijdens een ontdekkingstocht van mijn kleine dreumes, de trap die nog wel even kon wachten met schilderen maar nu al vijftien jaar aan zijn lot wordt overgelaten en de muren die gebruikt werden door een experimenterende kleuter met stiften kunnen allemaal nog wel even langer wachten. ‘Ach, zo gaat dat’, fluistert mijn huis. ‘Komt goed. Morgen. En anders overmorgen.’ En ach, dan zak ik wat onderuit en dan laat ik maar weer de boel de boel. Met een boek in de tuin, kopje thee en de kinderen om me heen die hutten en zandkastelen bouwen.

dinsdag 17 augustus 2010

De weg naar geluk

Het stelt me gerust om te bedenken dat iedere stap die je neemt, groot of klein, leidt naar geluk. Soms ben je echter zo bezig met welke weg de juiste weg is, dat je niet meer ziet dat geluk heel dichtbij is. Iedere weg die je neemt is goed. Je kunt eigenlijk nooit een afslag missen en komt altijd op je bestemming aan. Het enige wat kan gebeuren is dat je bang bent om te verdwalen. En angst remt af, maakt het zicht wazig en zaait twijfel. Wie zaait, zal oogsten. Maar als je vol vertrouwen oogst wat je hebt gezaaid, ben je meteen al weer een stap verder op weg naar geluk.

zaterdag 26 juni 2010

Hoog tijd

De afgelopen drie maanden heb ik mijn Duits (ongevraagd) enorm kunnen ophalen. Ik heb ettelijke malen de zilte zeelucht ingeademd, de zee keer op keer van gedaante zien veranderen en de wolkon allerlei vormen zien aannemen. Hoe het strand van Petten eruit ziet met of zonder wind, de hazen die zichg schuilhouden in het duingras, de eenden die om brood komen bietsen en de spreeuwen die vrolijk om de caravans heen kwetteren; ik kan het allemaal wel uittekenen onderhand. De weg van Alkmaar naar De Dijk Te Kijk fiets ik fluitend en desnoods met mijn ogen dicht. Ja, het is goed zo!
Joepie, het voorseizoen is ten einde gekomen! Ik trek me terug en maak plaats voor alle zomergasten die ongetwijfeld staan te popelen om nog meer kuilen te graven op het prachtige strand van Petten. Die nog het geduld kunnen opbrengen om in de rij te staan voor friet, het toilet, het tandenpoetsen op de camping, en nog een oor hebben voor oppervlakkige prietpraat over het weer of de vakantieduur.
Ik zal je eerlijk bekennen dat ik de geur van chemische toiletjes die op karretjes over het campingterrein worden voortgetrokken door mannetjes met ontblote bovenlijven en met tennisschoenen aan niet zal missen. De campinggast die zijn 'gazon' rondom zijn caravan maait met een elektrische maaier evenmin. En de gasten die onverstoorbaar in het Duits tegen me aanlullen terwijl ik toch duidelijk een 'laat-mij-mijn-gang-gaan-hoofd' heb, kunnen me ook even gestolen worden.
Maar de fietsroute Alkmaar- Petten langs het kanaal waat het altijd waait, onze eend Julia, de haas Haasje Repje, het geluid van de branding, de dijk die ons nog steeds ruimhartig bescherming biedt en de zee die dagelijks van kleur verandert...die zal ik voor een week of acht intens missen.
Maar ach, mijn tuin met al haar bloemenpracht en warme zomerse avonden lonken. Lekker zitten in de schaduw van de pruimenboom met in mijn hand een glas zelfgemaakte ijsthee. Ha, het is heerlijk om weer thuis te zijn! Hoog tijd om nieuwe plannen te smeden!

maandag 21 juni 2010

Laat mij

Voor wie nieuwsgierig is naar mijn liedjes. Hieronder een link naar een liedje die ik binnenkort uit ga geven. Straks op youtube te zien met videoclip.

Muziek: Martijn Min, Rudolf van der Werve
opgenomen in Studio Mumvantijd

http://www.mumvantijd.com/mp3/laat%20mij.mp3


Als de link niet werkt: even knippen en plakken in je browser!

De drang 2

Even een kleine rectificatie: "En toch heeft geen enkel boek of coach mij echt kunnen helpen tijdens mijn innerlijke worsteling."
Natuurlijk voorziet het leven in alles. Zo ben ik op cruciale momenten de juiste personen tegengekomen. Geen God of Goeroe maar echte mensen die mij steeds weer een klein duwtje in de rug gaven en me een eindje op weg hielpen. Eenmaal ben ik door een goede vriend uit het water getild. Ik stond met mijn enkels in het water en was bang dat ik door de zee meegesleurd zou worden. Hij droeg me naar de kant, zette me weer op mijn voeten, pakte mijn hand en liet me daarna de schoonheid van het leven zien. Het beeld wat ik hier schets, is een fragment uit een droom. Maar in het echt is het ook, zij het niet letterlijk, zo gegaan. Ik ben die vriend er nog steeds intens dankbaar voor.
Ach, lees gerust een boek als je je daar goed bij voelt. Over hoe je een miljoen kunt verdienen,voor mijn part. Maar sta vooral open. Voor het leven. Voor het leven en de liefde.

De drang

Hoe je een miljoen kunt verdienen door met werken te stoppen. Mijn partner leest er een boek over. Ik heb al jarenlang geen betaalde baan meer dus mijn nieuwsgierigheid is enigszins geprikkeld. Natuurlijk betreft het hier het zoveelste boek die goudmijnen belooft maar de enige die er rijk van wordt is de schrijver van het boek zelf. En toch. Het principe is weer simpel; maak iets wat heel veel mensen willen hebben en verkoop het voor een gemiddelde prijs. Geen gat in de markt proberen aan te boren maar iets aanbieden wat velen aanspreekt. Een boek over afvallen bijvoorbeeld.
Ik ben bang dat ik geen boeken kan schrijven die velen zullen aanspreken. Ik ben ook niet met werken gestopt omdat ik een miljoen wilde verdienen. De aandrang om liedjes te schrijven was gewoon zo groot dat ik bijna ontplofte als ik het niet deed. Ik barstte bijna uit mijn vel van alle creatieve energie die geen ruimte kreeg. En ik weet nu hoe dat letterlijk voelt. Sinds mijn galblaas is verwijderd denk ik iedere dag wel even na over hoe belangrijk het is dat je doet wat het leven van je vraagt. Dat hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn. Iedereen is ergens voor in de wieg gelegd en iedereen heeft een missie. Soms lijkt dat een mission impossible, maar als je er niet tegen vecht maar gewoon meegaat op de golven van het leven, dan valt dat best mee, kan ik nu eindelijk en met een gerust hart zeggen.
Over dit onderwerp zijn wel duizenden hulpboeken geschreven bedenk ik me nu. Misschien heb ik er zelf ook wel een paar in de kast staan (over NLP, leven in het NU en nog meer bla bla over dat geluk in jezelf zit). En toch heeft geen enkel boek of coach mij echt kunnen helpen tijdens mijn innerlijke worsteling. Ik ben in het diepe gesprongen, kopje onder gegaan, meegesleurd, weer boven water gekomen en uiteindelijk in rustiger vaarwater beland. Maar de drang blijft. Om goed te doen, om iets te maken voor mezelf en wereld. Om de liedjes die geheel spontaan in mij naar boven komen een plekje te geven, een bestemming, een thuis. De drang om te geven en het leven te omhelzen. Om mezelf te helen en de wereld mooier te maken. Zo af en toe voel ik nog dat ik aan het zwemmen ben maar tegenwoordig voel ik wel grond onder mijn voeten als ik even bang ben om te verdrinken. Dan stap ik uit het water, ga aan de kant zitten en laat de zon me drogen. Dan kijk ik. Ik kijk en dan is het weer goed. Daarna spring ik weer in het water. Op mijn rug laat ik me voortdrijven. Ja, de drang is mijn motor. Niet de drang om een miljoen te verdienen. Slechts de drang om er te zijn, om lief te hebben, te geven en te ontvangen. Misschien kan ik er toch een boek over schrijven. Het zoveelste. Voor allen die zoeken naar een speld in een hooiberg. Zoeken naar iets wat er al is en wat je in essentie al weet.
Hee! Er borrelt een liedje in me op!

zondag 30 mei 2010

Tijdelijk ontlast

Vroeger kon ik helemaal niet poepen op een camping. Dat je in een hokje zit die aan de boven- en onderkant open is, zorgde onmiddellijk voor een darmverkramping die in het ergste geval de hele kampeertijd standhield. Tegenwoordig zijn mijn darmen wat beter bestand tegen het gevoel van onbehagen dat je bekruipt als slechts vier kierende wandjes je enige privacy proberen te verschaffen. Nee, ik kan aardig poepen hoor op een openbaar toilet. Maar toch heb ik er nog steeds moeite mee als aan de ene of aan de andere kant van mij iemand zit die zich op het zelfde ogenblik zit te ontlasten. Sommige mensen doen dit heel discreet maar er zijn ook mensen die gewoon ronduit zitten te bouten. Oké, ik laat ook wel eens wat lucht ontsnappen als ik voorzichtig de sluisdeur openzet. Maar hijgen, steunen, kreunen, puffen, blazen en grommen gaat mij wat ver hoor. Dan wil ik zo snel mogelijk het toiletgebouw verlaten, en in ieder geval nog voordat ik die 'doordouwer' onder ogen kan komen. Mocht dit niet lukken, blijf ik in het ergste geval nog even langer zitten, totdat de kust weer veilig is. Echt, ik wil liever geen gezicht bij die kontgeluiden. Liever wil ik het hele voorval zo snel mogelijk vergeten. Anders ga ik teveel nadenken. Of de desbetreffende persoon wel of niet de handen heeft gewassen. Of daar wel of geen zeep bij betrokken was. Of de boven- of onderkant van de wc deur aangeraakt is. Hoe ik de ruimte kan verlaten zonder dat mijn handen komen op de plekken waar die ander eventueel is geweest. Of anderen. Met 4 toiletten op een rij is dat een drama. Geen doen.
Sociaal contact vermijd ik dus op een camping-wc. Het is míjn moment die ik liever niet wil delen met vreemden. Waar ik dus echt heel veel moeite mee heb, is als er een rij staat voor de toiletten. Dan ga ik maar even buurten in de herentoilet. Daar is namelijk altijd wel een plekje vrij.
'Die is de weg kwijt', hoor ik dan. 'Nee hoor, hier is het veel gezelliger', roep ik dan vanuit mijn hokje terwijl ik zonder schaamte alle valse lucht laat gaan. Hoewel ik er duidelijk een indringster ben, geeft mijn brutale daad mij tijdelijk enige macht. 'Pas maar op heren, ik kan hier ieder moment binendringen. Let op je poepmanieren!' Alle schaamte voorbij, op een herenplee. Een ontlasting die trouwens ook maar tijdelijk is. Daar voel ik me tenslotte ook niet echt thuis.
Oost, west, thuis poept het best.

woensdag 12 mei 2010

Verhuizing 2

Het hebben van een tweede huis (of caravan) brengt enige luxeproblemen met zich mee. Je bent wekelijks spullen aan het verplaatsen van de ene naar de andere plaats. Dit kun je zeer consciëntieus doen, volgens een bepaalde methode of met gebruik van hulpmiddelen- zoals briefjes waarop staat dat je niet moet vergeten je vieze onderbroeken weer mee te nemen naar het huis mét wasmachine-, maar je kunt het ook zeer spontaan doen. Een beetje op de wijze waarop mijn kinderen te werk gaan.(Schone onderbroeken vinden op een dag zeer spontaan een nieuw onderkomen in de verkleedkist, krijtjes verplaatsen naar alle hoeken en gaten van de bovenverdieping en blokken vind ik terug in de wasmachine.)
Ik pak het dus aan op de manier zoals mijn kinderen dat doen; onordelijk en onorthodox. Zit ik in mijn caravan, kom ik erachter dat ik 1 sok, 3 hemden en 1 schoon t-shirt mee heb genomen. Geen onderbroeken. Ben ik weer thuis, zoek ik me rot naar mijn lievelingsvest die in de caravan blijkt te liggen. In de schone was kom ik steeds 1 enkele sok tegen en met slecht weer loop ik op campingslippers over het natte gras. Alle lekkere koekjes liggen altijd daar waar ik niet ben en het boek waar ik in was begonnen, lees ik niet uit omdat die is zoekgeraakt tussen de campingspullen. Nu zijn er twee plaatsen met vieze vaat; plakkerige limonadebekers, vette pannen en beslagen theemokken. Nooit tijd om de afwas eens grondig te doen want ik ben altijd onderweg van hier naar daar. En ach, het maakt me niks uit. Het leuke aan deze 'laat-maar-waaien' methode is dat alles kan en alles mag. Op een bewolkte dag op de camping was echt al het serviesgoed al 3 keer gebruikt. Omdat ik geen zin had om met een afwasborsteltje en een teil tussen de Duitse gasten te gaan staan in een koude spoelkeuken, heb ik de complete vieze vaat in de achterbak van de auto geladen. Die heeft thuis heerlijk een nachtje doorgebracht in de afwasmachine.
Trouwens, de meeste spullen hebben we gewoon dubbel. Dubbele (koel)kasten en dubbel zoveel inhoud. Alleen even de houdbaarheidsdatum in de gaten houden. En dat vind ik dan weer lastig. Toch een luxeprobleem...

zaterdag 1 mei 2010

In de knoop

Het is zeer opmerkelijk te noemen dat tegenwoordig bij elk kledingstuk wat ik aanschaf een zakje met een setje reserveknopen is bijgevoegd. Ik verbaas me daar iedere keer weer over als ik met schaar de prijskaartjes verwijder. Is het de bedoeling dat ik deze bewaar in de veronderstelling dat ik (sier)knopen vervang zodra deze spontaan mijn stuk textiel verlaten? Zegt deze schijnbare service soms iets over de kwaliteit van het betreffende kledingstuk? Hoef ik slechts mijn schouders op te halen als de knopen er vanaf springen binnen afzienbare tijd, en moet ik dan in een speciaal laatje op zoek gaan naar reserve om die er zonder blikken of blozen weer aan te naaien?
Maar wil ik dat wel?
Heb ik zin om al die zakjes ergens te bewaren?
Moet ik er maar gewoon rekening mee houden dat de kwaliteit van de door mij aangeschafte kleding te wensen overlaat?
Is enige handigheid op het gebied van knopen naaien een vereiste geworden als je niet te veel geld wilt uitgeven aan kleding? Of laat ik mij keer op keer een oor aannaaien?
Kijk, mijn oma had vroeger een pot met knopen en een kistje met garen. Pure zuinigheid en huisnijverheid was het om sokken te stoppen, gaten te dichten en knopen aan te naaien. En zij was er behoorlijk handig in. Maar ik zit al in knoop nog voordat ik mijn draad door het oog van de naald heb gekregen.
Gaar word ik van al die knoopjes in die zakjes.
Bewaren of resoluut weggooien?
Ik ben er nog niet uit.

Vitamine Zee

Het gras, het duin en het stille zand,
mijn voetstappen op mijn binnenland,
ik voel me leeg, mijn hoofd zit vol,
ik oog tevree', houd me aan mijn rol.

De zee kalmeert en geeft mij rust
maar het vuur in mij is nog niet geblust.
Het leven wacht ik kalmpjes af
maar ik wou dat zij mij een teken gaf.

Rustig en gedwee is mijn liefste strategie
en ik wacht net zo lang
totdat ik door het bos de bomen niet meer zie.

Mijn vingers en mijn tenen wroeten in het zand
en met mijn blik op oneindig
zit ik urenlang op dit onbewogen land.

donderdag 15 april 2010

Ridder te voet

Mijn fiets is mijn auto. Brengt me daar waar ik heen wil gaan. Met of zonder boodschappen, kinderen, kampeerspullen, strandspullen, rommelmarktspullen, vrolijke bigshoppers, schoolbekers en boterhamtrommeltjes, zakken aarde, serviesgoed, appeltaarten en lege flessen voor de glasbak. Bijna alles vervoer ik op mijn fiets. Groot pluspunt aan mijn praktische bakfiets is dat hij sinds enige tijd over een motortje beschikt. Trapondersteuning heet dat. En dat is super! Nooit meer tegenwind! Zo fiets ik fluitend én met tegenwind met een volle lading langs de hondsbossche zeewering. En dat doe ik iedere week.
Afgelopen maandag had ik voor het eerst serieuse problemen met mijn 'mercedes'. Water in de motor, luidde het vonnis van de reparateur. Komt wel weer goed, het is een kwestie van even laten drogen. Na het weekend wordt mijn stalen ros weer uitgerust met motortje. Nà het weekend! Oh nee!
Nu loop ik sinds een paar dagen. Als een ridder te voet. Hoe deed je dat ook al weer? Kinderen ophalen van school zonder fiets? Het mondde meteen uit in een verstopspelletje. De bel was al gegaan maar ik was mijn kinderen kwijt. Ze hadden zich verstopt achter een auto...

donderdag 8 april 2010

Wat er is

Er is niets,
er is alles
en alles is maar schijn.
Er is liefde en vrede
veel verborgen pijn.
Niets is echt belangrijk
maar samen willen zijn
helpt je in het kleine
groot te willen zijn.

Dat ik leef lijkt vaak niet eens genoeg.
Nee, ik wil meer.
Ik wil meer.
Dan verlies ik uit het oog
de essentie van mijn bestaan.
Voel ik me leeg en verloren
en los van iedereen te staan.

Er is niets,
er is alles
en alles is maar schijn.

Maar dat ik dit schrijf
lijkt schijnbaar genoeg te zijn.
Voor nu.

zondag 21 maart 2010

Een stukje over zwerfvuil

De hele week loop ik met het idee een verhaaltje te schrijven over zwerfvuil. Afgelopen week was namelijk de week van 'Nederland Schoon'. Goed dat hier aandacht aan wordt besteed. Jammer dat dit niet het hele jaar onder de aandacht wordt gebracht. Mijn kinderen vinden het heel normaal om op te rapen wat ze op straat vinden. Soms loop ik met mijn handen vol met vieze blikjes, zakjes en flesjes achter mijn kinderen aan die op de weg van school naar huis een heel spoor van afval volgen. Eenmaal thuis gooi ik alles in de daarvoor bestemde bak. Laatst kwam mijn zoon heel blij met een sok aangelopen die hij in het winkelcentrum op straat had gevonden. Ik wilde hem niet remmen in zijn enthousiasme en heb de sok heel vrolijk in de afavalbak gegooid. De meeste mensen vinden mijn kinderen heel schattig als ze zwerfvuil oprapen en in de bak gooien. Sommigen vinden het maar vreemd. Ik niet. Ik vind het vreemd om het te laten liggen als het voor je voeten ligt.
Maar goed, verder schrijf ik er niets meer over. Las net namelijk een heel aardig stukje over dit onderwerp van een schrijver die dezelfde mening over dit onderwerp heeft. En dezelfde verbazing over het feit dat er zoveel zwerfvuil is. Daar sluit ik me volledig bij aan.
         >         >         

maandag 15 maart 2010

Verhuizing

De verhuizers zijn er weer.
Op zeer vakkundige wijze verplaatsen zij spullen van de ene kant van de kamer naar de andere kant, en wat eens tot de huiskamer behoorde, vindt een nieuw thuis op de bovenverdieping. En ik zit erbij en ik kijk ernaar. Een half uur lang ben ik toeschouwer van dit gedreven gezwoeg.
Maar net zo plotseling en enthousiast als het begon, zo eindigt deze verhuizing ook weer. Twee tevreden kinderen zitten nu tussen alle verplaatste spullen. Even is het stil. Een stilte voor de storm, weet ik nu. En daar gaan ze weer, op naar het volgende project.

Wat een feest als de verhuizers zijn geweest.
Moeder moe en de kinderen voldaan.
Verhuisbedrijf van der Werve heeft zijn werk weer gedaan.

Alles

Wil ik melk of wil ik puur?
Wil ik ijs of wil ik vuur?
Ik wil allebei.
Ik wil zwart en ik wil wit.
En alles wat daar tussen zit,
ik wil een regenboog.
Ik wil zon en maneschijn
en altijd gelukkig zijn.
Ik wil vuurwerk
ik wil passie
en altijd sambal bij de nasi.

Alles, ik wil alles.
Ik wil geen water bij de wijn
maar gewoon gelukkig zijn.

Wil ik hier of wil ik daar.
Wil ik mits of wil ik maar.
Ik wil allebei.
Ik wil een traan,
ik wil een lach,
een leven in één dag,
vier seizoenen tegelijk.
Ik wil zoet, ik wil zuur
en alle kleuren op één muur.
Ik wil sterren, ik wil de nacht,
en altijd iemand die op me wacht.

Alles, ik wil alles.
Ik wil geen water bij de wijn
maar gewoon gelukkig zijn.

zaterdag 13 maart 2010

Grootheidswaan?

Vroeger dacht ik dat ik de hoofdrol speelde in mijn eigen reality soap. Er was een, voor mij, onzichtbare wereld die mij nauwlettend in de gaten hield. Ik heb het over het vroeger van toen ik een jaar of acht à negen was. Een meisje met een hele grote fantasie. Als mijn moeder boos op me was, en mij in mijn ogen zeer onrechtvaardig had behandeld, kon ik heel pathetisch op de gang staan snikken. Ik gooide er vaak nog een flinke schep bovenop door er heel dramatisch bij te kijken. Iedereen uit die onzichtbare wereld kon goed zien welk een leed mij werd aangedaan. Mijn woede, frustratie en verdriet gooide ik er als een volleerd actrice uit in de volle overtuiging dat ik mijn 'publiek' wel mee kon krijgen.
UIteraard maakte ik mijn fans ook deelgenoot van gelukkige momenten in mijn leven. Dan toverde ik mijn breedste tandpasta glimlach te voorschijn en keek ik gelukzalig de denkbeeldige camera in. Zo ontzettend zelfbewust.
Maar tegenwoordig weet ik wel dat mijn leven geen soap is. Er is geen publiek en er is geen applaus aan het einde van de voorstelling. En toch wil ik nog die verbondenheid met die onzichtbare wereld voelen. Want zou het niet mooi zijn als ik niet enkel voor mezelf leefde? Als mijn leed niet alleen maar deel uitmaakt van mijn individuele plan maar ook echt zin heeft. Mijn leven wordt heus niet uitgezonden op breedbeeld, maar misschien is het wel onderdeel van een grote database. Een database vol met levens, vol met ervaringen en miljoenen en meer gedachten.
Maar ach, dat gaat echt mijn verstand te boven.

Zucht

Soms zou ik wel voor één moment in een glazen bol willen kijken. Wat zou het leven zo veel eenvoudiger zijn als je af en toe even mag gluren. Net als bij het maken van een puzzel; voor de zekerheid even achterin spieken bij de oplossingen of jouw antwoord de juiste is. Maar dan kun je bij een klein foutje nog snel je antwoord weg gummen, doen alsof er niets aan de hand is en alsnog het juiste antwoord invullen.
Het leven is één grote puzzel maar de oplossingen staan nergens gedrukt. Het gaat ook niet om het resultaat, het gaat om het plezier bij het maken van de puzzel. Alleen vergeet je dat steeds; plezier maken. Er zijn zo verschrikkelijk veel mogelijkheden, zoveel wegen om te gaan, zoveel keuzes die je moet maken in je leven.
De kunst is natuurlijk om te leven volgens het ritme van je eigen hart. Maar soms is er om mij heen te veel lawaai om mijn hart te horen spreken. Dan zoek ik een berg om op te gaan zitten. En dan doe ik even niets anders dan stilzitten. Gewoon even ademhalen. Heel diep ademhalen.

donderdag 11 maart 2010

Verbazingwekkend

Ik kan me zeer verbazen over de wereld om mij heen.
Zoals laatst toen twee dikke, wiegende heupen voor me liepen op straat. De een omklemde een handtas, de andere een wandelstok. De zon straalde dat het een lieve lust was en je kon de vogels het voorjaar horen aankondigen.
Het gesprek dat de dames voerden kon ik luid en duidelijk horen.
'Nou, het werd anders wel eens tijd dat de zon zou gaan schijnen', zei de ene.
'Ja, het is toch verschrikkelijk', zei de ander.
'Wat een rotweer hebben we toch gehad!'
'Nou inderdaad, het heeft ons niet meegezeten.'
'Het wordt hoog tijd dat de lente begint', mopperde de ene weer.
'Ja, het was echt een hele donkere winter', mopperde de andere weer verder.
Ze gingen zo op in hun gemopper dat ze niet eens door hadden hoe heerlijk zacht de zon hun wangen beroerde. De hemel was prachtig blauw, de lucht vol van leven, het leven vol van kleur. Het voorjaar in elke cel van mijn lichaam te voelen.
Vlug ben ik langs ze gelopen om deze plaatselijke mist te ontwijken. Kennelijk scheen de zon op dat moment speciaal voor mij.

Een andere keer fietste ik achter een scootmobiel. Voorop zat een dikke man met dikke bril en vette grijze haren, achterop (ik wist echt niet dat het mogelijk was) zat een mager oud wijf een sigaretje te roken. Even voor het beeld; ze deelden het zadel van dit wagentje. Ik vraag me af hoe ze dit voor elkaar hebben gekregen. Maar goed, ze reden over het fietspad in best een rap tempo. Sigarettenrook vulde mijn neusgaten en ik wilde ze net gaan inhalen om deze vervuiling van mijn frisse lucht te doen eindigen toen de vrouw voor mij, en achter de man dus, het deed. Ze deed het! En ze was er heel erg succesvol in ook. Ze deed het heel nonchalant en ze had dit vast al veel vaker gedaan: ze gooide haar sigarettenpeuk in het water. In het water! De gewoonste zaak van de wereld. Daar zakt mijn broek van af. Ik kan me er nog steeds over verbazen.

dinsdag 9 maart 2010

Pieperdepiep

Ik heb het koud.
Het voelt als een soort kou die van binnenuit komt. Ik kan me er niet op kleden lijkt wel. Mijn hart en mijn longen zijn koud, mijn handen en mijn voeten ook. Ijskoud.
Bakken warme thee heb ik al gedronken, maar de kou blijft zitten waar hij zit. En ik wil niet klagen hoor. Niet over het weer binnen en niet over het weer buiten.
Maar ik heb het koud.

Denken aan warme dingen.
Ik stel me voor dat de kou heel langzaam mijn lichaam verlaat. Kou maakt plaats voor warmte. Ik ben een lichtwezen. Licht vult de leegtes in mijn hart en mijn longen. Ik ben een tropisch eiland. Ik straal van de liefde en de warmte in en om mij heen.

'Mam, zullen we een liedje zingen?'
Mijn zoon haalt me uit mijn concentratie. Hij stopt iets in mijn handen en schenkt me zijn breedste glimlach. Ik staar naar het speelgoedje in mijn handen.
STOP staat er op een verkeersbord.
'Zullen we lang zal hij leven in de gloria zingen?', vraagt hij en huppelt vrolijk door de kamer. Hij heeft ook een verkeersbord met STOP in zijn handen. Zijn vrolijkheid werkt aanstekelijk. Ik twijfel geen moment en maak met hem een rondedansje door de kamer.
'Pieperdepiep, hoeja!', schalt zijn jongensstem door de kamer.
'Pieperdepiep, hoeja!', roep ik er lachend achteraan.

Ik heb het weer warm.
Lang zal hij leve in de gloria.

zondag 7 maart 2010

Verrassende bakrecepten

Het leven roept mij.
Ik hoor haar stem. Als ik in bed lig, onder de douche sta, naar de sterren kijk of wandel in het bos. Ze roept, maar ik hoor niet goed wát ze zegt. Het is een onrust in mij, een verlangen, een gevoel, een kriebel.

Er zijn momenten dat ik voel wat ze van me wil. Dan wordt alles ineens helder. Maar het verdwijnt vaak weer in de diepte van mijn hoofd, weg in vergetelheid. Soms krijg ik een teken. Zet ik de tv. aan op het juiste moment, speelt de radio een liedje waarin een antwoord zit op al mijn vragen, zie ik het in de blik van een voorbijganger of krijg ik zomaar een zinnetje in mijn hoofd. Maar mijn hoofd maalt, en maalt en maalt...
'Alle energie gaat naar het denken', zei mijn acupuncturist laatst weer tegen mij en stak een extra naald in mijn kruinchakra. Dat deed erg zeer.

Het leven roept mij.
Maar zij spreekt een geheimzinnige taal. Het is een mysterie.
En ik blijf maar malen.

Verrassende bakrecepten. Kan ik uren over denken. Wat er dan zo verrassend aan is. Er staat op het pakje precies hoe je het moet maken, hoe het eruit ziet, dát het lekker is en dat het bovendien altijd lukt.

Een verrassing.
Het leven.
Maar misschien is hiermee het mysterie van het leven ontrafeld; het lukt altijd. En is dat precies wat het leven roept.

maandag 1 maart 2010

Paashazendogma

'Mam, als de lente komt dan kan de Paashaas eieren kopen. Die koopt hij in de Paashazenwinkel. Ik denk tenminste dat er een Paashazenwinkel bestaat. Ja, dat moet wel anders konden wij geen lekkere eieren eten met de Pasen. Tja, als er geen Paashazenwinkel bestaat kan hij ook niet die eieren verstoppen voor ons.
Oh, ik heb zo'n ontzettende zin in de lente!'

De Paashaas ook hoor, lieve schat!

vrijdag 26 februari 2010

Sentiment

Het is lastig als je even met je mond vol tanden staat en een brok in je keel voelt. Als je iemand iets heel erg duidelijk wilt maken maar de woorden niet kunt vinden. Ik heb dat heel vaak. Geef me dan even een momentje zodat mijn brein op zoek kan gaan in mijn Grote Muziek Archief. Terwijl ik zoek naar woorden, beelden, geuren en kleuren om mijn emoties te duiden en mijn tong bijna afbijt van wanhoop, komt er meestal vrij snel een liedje in mijn hoofd. Zo'n liedje waarvan je het bestaan al eeuwenlang was vergeten. Zo'n liedje die je zeker niet in je muziekcollectie zult vinden. Ik kan in een boze of wanhopige bui bijvoorbeeld mijn partner 'aanvallen' met een liedje waarvan de tekst plotseling zeer toepasselijk blijkt te zijn. Daarmee wil ik dan alles zeggen. En als de boodschap dan aankomt, heb je een win-win situatie.
Zo lijkt er voor elk moment, iedere emotie, stemming, plaats, situatie, voorval of herinnering wel een liedje te zijn. Die liedjes spelen dan spontaan af in mijn hoofd. Als troost, om mij iets duidelijk te maken of gewoon ter vermaak. Grappig, het zijn toch vaak de vergeten liedjes uit mijn jeugd. Of de liedjes die ik slechts onbewust belangrijk vond en opsloeg op mijn harde schijf. Alsof mijn ziel al wist dat het liedje me ooit nog van pas zou komen.
Vanmorgen kwam er weer zo'n vergeten liedje voorbij. Mijn hoofd het theater van de valse sentiment. Maar mijn hart heeft de boodschap wel begrepen. Jammer dat de brok in mijn keel ditmaal zo groot was dat de klanken van het liedje mijn tong nooit bereikten.

Maar wat is muziek toch een mooie uiting van kunst! Als ik vanavond even alleen ben, zal ik de jukebox in mijn hoofd weer aanzetten. Kijken of mijn ziel me nog meer te vertellen heeft.

Het liedje van vanmorgen kun je hier linksboven op de pagina vinden. Voor wie even wil delen in mijn valse sentiment.

dinsdag 23 februari 2010

Modebewust

Ik ben mij altijd zeer bewust van de mode. Nu leef ik vrij geïsoleerd in mijn keurig koopwoningen wijkje aan de rand van Alkmaar. Als ik niet oppas, kom ik deze wijk bijna niet uit. In de buurt van mijn woning zijn allerlei voorzieningen binnen handbereik dus de noodzaak om de 'stad' in te gaan is zeer klein. Kom ik toch eens in de stad, kijk ik mijn ogen uit. Ik kan niet pretenderen dat ik me niet laat beïnvloeden door het heersende modebeeld. Als ik door de winkelstraat loop zie ik mensen met hele rare kleren rondlopen. Vervolgens stap ik een kledingzaak binnen en snap ik ineens waar al die vreemde vodden vandaan komen. Het is de nieuwe mode! Op een gegeven moment wen je aan het nieuwe modebeeld. En op een dag vind ik dat ik ook een nieuwe broek nodig heb. Ik denk altijd dat ik een hele typische eigen stijl heb. Maar de broek die ik aanschaf komt toch uit dezelfde winkel als de broek waar al die andere schapen in lopen. Plotseling zie ik er dan toch modieus uit. En ik kan proberen me te profileren als een 'aparteling' maar ook daar is vast en zeker een markt voor. Wil ik mij onderscheiden, kan ik maar beter heel 'gewoon' mijn kleding dragen tot de gaten er spontaan in vallen. En dan een broek kopen zonder me ook maar iets aan te trekken van waar de massa in loopt. Dat is pas modebewust!
En ach, ik kan ook voor tweedehands gaan. Maar als ik niet uitkijk, loop ik in iets wat men dan weer vintage noemt.

maandag 22 februari 2010

Schaamhaar

Sinds vorig jaar zomer ben ik gestopt met het scheren van mijn oksels, mijn schaamstreek en mijn beenhaar. Ik heb heel wat verlegen schaamte moeten overwinnen, maar ik kan met trots melden dat ik afgelopen zaterdag, voor de tweede maal in mijn leven, zonder me druk te maken over mijn bikinilijn in het zwembad heb rondgedobberd. Een bevrijding, dat kan ik je wel vertellen! Maar hoe zit dat toch met schaamhaar? Ik blijf me er toch enigszins voor schamen. Aan een bezoekje van het zwembad of het strand gaat bij mij geen scheerbeurt meer vooraf. En toch heb ik een elegante oplossing bedacht voor het camoufleren van het overtollig haar dat uit mijn zwembroekje krult; ik draag een sportbroekje boven mijn zwembroek. Ik draag dus twee zwembroeken over elkaar. Waarom laat ik mijn been- en okselhaar gewoon in het openbaar zien maar blijf ik mijn schaamhaar verbergen? Omdat het er onsmakelijk uitziet? Omdat het onzedig is? Omdat het een privé aangelegenheid is? Het antwoord zal ik je nog even schuldig blijven. Maar ik moet je eerlijk bekennen, dat ik ondanks mijn tolerante opstelling jegens schaamhaar, toch even moest slikken toen ik een man met borsthaar tot op zijn knieën in het zwembad zag. De weelderige bos haar op zijn borst werd door het water aan elkaar geklit, waardoor ze in slordige slierten naar beneden hingen. Een moment, wat een eeuwigheid leek te duren, bleef ik als gehypnotiseerd naar dit oerwoud staan kijken. Hè, gatver, was mijn eerste pure gedachte bij deze aanblik. Om vervolgens met mijn okselhaar en de wintervacht op mijn benen het water weer in te stappen. Nu vraag ik mij af of ik al klaar ben voor een nieuw bikiniseizoen. Toch de scheermesjes maar weer eens gaan gebruiken?
Over duurzaamheid gesproken; het scheelt wel een berg wegwerp scheermesjes sinds ik me niet meer onthaar.

maandag 15 februari 2010

Een raadsel

Ik sta in de keuken als ik mijn jongste hoor aanslaan. Uit mijn ooghoek zie ik nog net dat mijn oudste zich vlug uit de voeten maakt. Met een streng juffengezicht vraag ik de potentiële dader om een verklaring.
'Wat is hier aan de hand?'
'Ik weet het niet, mam. Ik denk dat hij is gevallen.'
'Is dat wat er echt is gebeurd?', vraag ik met het instinct van een speurhond.
'Mam, je mag raden.'
'Ik heb Kilian geslagen, geschopt of gekrabd.'
'Welke is het? Raad maar.'
Uit alle macht probeer ik mijn gezicht in de plooi te houden. Terwijl ik het slachtoffer troost, wenk ik dat mevrouwtje wijsneus bij me moet komen. Met een suikerzoet stemmetje zegt ze tenslotte tegen haar sputterende broertje:
'Sorry Kilian, dat ik je heb gekrabd.'
'Mam, je hebt het niet geraden.'
En vrolijk huppelt ze weer verder. Een minuut later zie ik mijn kinderen weer samenspelen alsof er niets is gebeurd. Ik krab me eens achter de oren en hervat mijn werkzaamheden.

zondag 14 februari 2010

Een zalige zondag

'Kerstklokje, klingelingeling, kerstklokje kling', zingt mijn dochter uit volle borst. Dit herhaalt ze zo'n twintig keer. En op het punt waarop je verwacht dat het liedje uit is, zingt ze weer vrolijk verder.
'Ken je ook andere liedjes?, vraag ik voorzichtig.
Ze zingt onverstoorbaar verder.
'En nu is het liedje uit!, roep ik enthousiast nadat ik nog eens twintig keer naar haar unieke versie van dit zalige kerstlied heb geluisterd.
'Als ik klaar ben met stempelen mam.'
Mijn kleine engel zit te knutselen aan tafel. Ineens staakt ze haar heilige gezang, springt op en laat me haar tekening zien.
'En nu ga ik een nieuwe tekening maken en een ander liedje over kerst zingen.'
Ik trek mijn wenkbrauwen op en vraag me af hoe lang ik dit nog volhoud. Het is duidelijk dat mijn meisje nu even wat ruimte wil voor haar unieke zijn. Ruimte voor een kerstlied in febuari tijdens het stempelen van een tekening over de sneeuw en over lichtjes.
Haar in mijn oren ietwat klagerig klinkende gezang gaat plotseling over in geneurie. Nog een paar minuten lang vraag ik me af of ik mijn oordoppen in zal doen. Dan houdt ze ineens op.
Nog een tijdje stempelt, krijt, stift en veegt ze in stilte verder.
'Mam, nu zing ik niet meer!', roept ze ineens uit.
'Het is gewoon weg uit mijn hoofd.'
'Ja, fijn schat!', zeg ik met een diepe zucht.
De rest van de middag speelt haar liedje door mijn hoofd. De plaat blijft telkens op hetzelfde punt steken.
Het is een zalige zondag.

vrijdag 12 februari 2010

Warme Truiendag

Vandaag is het Warme Truiendag.

"Wat is de Warme Truiendag?
Het idee van de Warme Truiendag is simpel: trek een warme trui aan, zet de verwarming lager, bespaar 7% energie per graad en dus 7% CO2 uitstoot. Gebruik deze dag voor spannende en energiezuinige acties" (Bron: http://www.warmetruiendag.nl/)

De StoereVrouwen van het StoereVrouwen initiatief grepen deze dag aan om middels kooplegeracties de winkeliers bewust te maken van deze dag. Als winkeliers in de winter hun deuren gesloten houden, in plaats van wijd open terwijl de kachel hard loeit en de blower de warme lucht tegen beter weten binnen probeert te houden, besparen ze daarmee iedere dag heel veel energie. Eigenlijk is dit niet besparen. Winkeliers verspillen met die blowers en straalkachels ontzettend veel energie en juist StoereVrouwen willen ze wijzen op hun verantwoordelijkheid. Een oproep om tenminste op Warme Truiendag de winkeldeur gesloten te houden. Daarmee bedoel ik niet dat ze niet open zijn. Ook op Warme Truiendag mag de consument nog flink shoppen. Dit is tenslotte ook wat een StoereVrouw doet; wereldverbeterend winkelen.

Begrijp me niet verkeerd; ik ben sympatisant van het StoereVrouwen initiatief en voorstander van Warme Truiendag. Alle kleine beetjes helpen in het bewustwordingsproces. Toch wil ik jullie het volgende bericht niet onthouden.

Ouderenhulp Soroca (Moldavië)

"Extreme kou teistert Oost-Europa. Voor de bevolking zijn de gevolgen desastreus.
Extreme kou in Moldavië (04-02-2010)De bittere kou die Europa treft is vooral desastreus voor de arme bevolking van Oost-Europa. Inwoners van Moldavië, Oekraïne, Roemenie en Bulgarije hebben het zwaar te verduren met temperaturen van ver onder het vriespunt. Zo is het afgelopen weekend op het platteland van Moldavië - met 32 graden onder 0 - Siberisch koud. Honderden ouderen en zieken zijn in hun huis doodgevroren, door gebrek aan geld voor verwarming, hout of kolen.
De stichting MAX Maakt Mogelijk heeft de afgelopen weken geïnventariseerd of er extra winterhulp voor de ouderen van onze projecten nodig en mogelijk is. Dan ontvangen we een bericht van Asea Railean, oprichtster van de Moldaafse stichting Soarta, die namens MAX Maakt Mogelijk een thuiszorgproject opzet. Haar verhaal is doorslaggevend. Asea heeft een tachtigjarige vrouw in haar krakkemikkig huisje levenloos op een stoel voor een ijskoude kachel aangetroffen. Doodgevroren. Geld voor hout en kolen om zichzelf voor die kachel in leven te houden, had ze niet meer. Asea vindt haar bij toeval tijdens het afleveren van een warme maaltijd bij een andere oudere die in de buurt van het slachtoffer woont. Helaas zat de oude vrouw niet in het thuiszorgprogramma van de stichting Soarta.
Wanneer Jan Slagter, directeur van Omroep MAX en presentator van het tv-programma MAX Maakt Mogelijk, ervan hoort stelt hij uit het fonds van de stichting MMM meteen geld beschikbaar om extra dekens en wollen ondergoed te kopen. Maar dat blijkt niet afdoende. De temperaturen zijn zo extreem laag dat op een of andere manier de huizen van deze ouderen verwarmd moeten worden.
De veertig ouderen van het MMM-project in Soroca zijn begin vorige week voorzien van een elektrisch verwarmingselement en een elektrische theepot waarin ook soep verwarmd kan worden. Behalve de aanschaf van deze apparaten betaalt MAX Maakt Mogelijk straks ook de extra elektriciteitskosten hiervan. Daarnaast krijgen de ouderen voor weken thee, schoon water, suiker en een extra voedselpakket. Door (goed) te eten koelt het lichaam minder snel af.
Voor Asea en haar staf is het een loodzware en ijskoude opgave de extra winterhulp te organiseren. Door de ouderen elke dag – of als dat nodig is meerdere keren per dag – te bezoeken op soms ver afgelegen wijken in de stad Soroca, moeten zij zichzelf aan de extreem lage temperaturen blootstellen waarvan de gevoelstemperatuur door de straffe noorden wind vaak nog lager is. Maar ze doen het. Zonder morren.
Hoe de winter in Moldavië zich verder zal ontwikkelen – er zijn nog ruim zes weken te gaan voordat de lente zich aandient – laat zich niet voorspellen. Maar MMM houdt de vinger aan de pols en zal extra hulp bieden daar waar dat nodig is.
MAX Maakt Mogelijk laat de ouderen niet in de kou staan en u kunt daar bij helpen! Steun MAX Maakt Mogelijk en stort uw bijdragen op giro 4567 t.n.v. stichting MAX Maakt Mogelijk, Zoetermeer. Doneer uw bijdrage onder vermelding van Winterhulp Moldavië"
(Bron:omroepmax.nl)

Wereldverbeterend winkelen. Duurzaamheid. Besparen op je energierekening. De kachel lager en een warme trui aantrekken. Ik weet het niet. Echt niet. Volgens mij is consuminderen echt de enige oplossing voor de negatieve gevolgen van onze consumptiemaatschappij. Een dag een warme trui aantrekken is een nobel streven. Maar het enige wat echt duurzaam is, is de liefde. Altijd voorradig, overal om ons heen en zij raakt nooit uitgeput. Elke beslissing die je neemt, groot of klein, heeft gevolgen voor de wereld om je heen. Laat dus je hart wat vaker spreken. Wik en weeg en vraag jezelf af; wat levert het mij op en wat levert het de wereld op?
Vandaag gaan mijn gedachten uit naar alle mensen die letterlijk maar soms ook figuurlijk in de kou zitten. Ik stuur ze met heel mijn hart een warme groet. Lief mens, ik denk aan U! Al vraag ik me af wat ze hiervoor kopen.

donderdag 11 februari 2010

De sleutel naar geluk

Op een mooie zomerdag, de zon straalde aan de hemel, sloop ik ‘s morgensvroeg het huis uit. Ik liep naar de buren verderop en trok aan het touwtje dat uit de brievenbus hing.
In die tijd is het een tijdje gewoon geweest om een touwtje uit de brievenbus te hangen. Als je aan dat touwtje trok, ging de deur vanzelf open. Zo konden de buurtkinderen ongevraagd bij je naar binnen lopen. Ook de inbrekers moeten zich met ‘welkom’ op de deurmat thuis hebben gevoeld. Niet uit iedere brievenbus hing overigens een touwtje. Bij een vriendinnetje een paar huizen verder bijvoorbeeld niet. Maar zij behoorde tot de categorie sleutelkinderen. Zij had dus een touwtje om haar nek.
Ik vond het altijd ontzettend spannend om bij haar thuis te komen. Zij mocht ook veel van haar ouders, maar misschien is dat omdat die weinig thuis waren. Ik heb bij haar heel vaak pannenkoeken en zelfgebakken koekjes gegeten. Met grote ogen stond ik te kijken hoe ze een beslag maakte. Vette pannenkoeken op je nuchtere maag. Ik vond ze heerlijk.
Ze had ook een zus. Die kwam er een keer bij staan, bij het koekjes bakken.
‘Geloof jij in God?’, vroeg zij.
‘Ik weet het niet’, zei ik.
‘Wat is God’, vroeg ik.
‘God is iemand die de touwtjes in handen heeft’, zei zij weer.
Dat is mijn moeder, dacht ik.
‘Iedereen heeft onzichtbare touwtjes aan zich hangen en God zit in de hemel die touwtjes te besturen’, ging zij verder.
Ondertussen brak zij een stuk van mijn zelfgemaakte koekje af en stak die in haar mond. Ik vond dit heel wreed van God.

(Uit: De sleutel naar geluk)

Koning Winter

Mij hoor je nooit meer klagen over de winters in Nederland. Of dromen over een wintervakantie in een hut op een besneeuwde bergtop. Knapperend haardvuur en warme chocolademelk. Ik sluit mijn ogen en stel me voor dat ik me nu in een winters Alpenlandschap begeef. Om mezelf te helpen tijdens deze visualisatie heb ik een dampende mok met hete chocolademelk voor me gezet en hoor ik op de achtergrond de DVD van een haardvuur. Straks komt mijn man thuis, die Rudolf heet, dus ook aan het aspect 'wild' is gedacht. Ja! Als ik mijn ogen sluit, zit ik in Zwitserland. Of Oostenrijk voor mijn part. Mijn droom over een heuse sneeuwvakantie is uitgekomen! Met dank aan Koning Winter die zijn koude adem over ons land heeft geblazen. Maar voorlopig blijf ik wel even zitten waar ik zit; binnen met een mok warm vocht om mijn lijf weer op te warmen.

Op een eiland

Ik zit hier op mijn eiland; mijn bed in de slaapkamer.
En ik kijk tegen een berg wasgoed aan.
Dag berg wasgoed.
Mij krijg je niet klein, ik rust uit.
Als ik beneden kom om te plassen zie ik nog een berg; de afwas op het aanrecht.
Dag berg afwas.
Ik ga gauw weer naar boven.
Het valt op dat bij iedere plasbeurt de berg alleen maar groter wordt. Maar verder schenk ik er geen aandacht meer aan, dat is niet goed voor de bom in mijn buik.

In mijn buik zit een bom. Die zeurt en zeurt en zeurt. En klaagt dat het tijd wordt. Maar nog even wachten. Na de feestdagen pas.
Tot die tijd ben ik op dieet gezet. Het valt hartstikke mee. Overal waar vet in zit, moet ik met een grote boog omheen. Geen pepernoten, geen chocola, geen kerstbrood, geen fondue, hartige hapjes, oliebollen, pannekoeken, slagroom... En dat is niet erg, want ik word er heel erg misselijk van. En naar. En uitgeput.
Gelukkig komen de kinderen me regelmatig opzoeken op mijn eiland. Als ik net wat lig te slapen komen ze me wakker maken omdat ze kadootjes hebben meegebracht. Dan ligt mijn hele bed vol met speelgoed en weet ik niet meer waar ik liggen moet. Bij me liggen drie poppenkinderen.
Shanna heeft ook een pak sinaasappelsap voor me meegenomen. Uit haar zak tovert ze liefde die ik terstond op moet eten. En nog een, en nog een. Ook Kilian tovert wat liefde uit zijn zak. Ik krijg nog een handjevol extra voor in de sinaasappelsap. 'Als je elke dag sinaasappelsap met liefde drinkt, word je gauw weer beter.'

Ik moet het me niet al te persoonlijk aantrekken. Niet IK ben ziek maar mijn lijf. Het heeft ook niets te maken met het hier en NU. Deze bom is van veel vroeger. Accepteren dan maar. Want mijn ziel viert feest. Ik lig op een eiland en ik ben gegroeid!